Στην ακύρωση της απόφασης με την οποία το Κράτος αξίωνε πέραν των 2 εκατομμυρίων ευρώ από τη Λαϊκή Τράπεζα, για οφειλόμενες φορολογίες του παρελθόντος, προχώρησε το Διοικητικό Δικαστήριο.
Ενώπιον του Δικαστηρίου προσέφυγε ο Ειδικός Διαχειριστής της Λαϊκής Τράπεζας προσβάλλοντας την απόφαση του Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας, η οποία λήφθηκε το 2013 και με αυτή επιχειρούνταν η πληρωμή φόρου ύψους €2.114.542. Το ποσό αυτό, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση, αφορούσε υποχρέωση καταβολής Φ.Π.Α. σε σχέση με τις φορολογικές περιόδους που εμπίπτουν εντός του χρονικού διαστήματος από 1.7.2007 μέχρι 31.12.2012. Η βασική επιχειρηματολογία από πλευράς του Ειδικού Διαχειριστή ήταν ότι ο ΦΠΑ επιβλήθηκε για υπηρεσίες επεξεργασίας, εκκαθάρισης και εξουσιοδότησης για διακίνηση χρημάτων σε σχέση με πιστωτικές κάρτες, οι οποίες εξαιρούνται, βάσει του Δικαίου της Ε.Ε., του εν λόγω φόρου.
Το Διοικητικό Δικαστήριο, αφού μελέτησε τις εκατέρωθεν θέσεις, κατέληξε πως πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης, δεν διενεργήθηκε η δέουσα έρευνα από τον Έφορο. Όπως επί του προκειμένου σημειώνεται στην απόφαση, «δεν προκύπτει να έγινε, κατά τον ουσιώδη χρόνο πάντα, επαρκής και/ή δέουσα διερεύνηση από τους καθ’ ων η αίτηση (Έφορο ΦΠΑ) αναφορικά με το υπό συζήτηση ζήτημα και δη ως προς τη φύση και το περιεχόμενο των υπό των εταιρειών Visa και Mastercard παρεχόμενων υπηρεσιών, ούτως ώστε να καταλήξουν, στη βάση συγκεκριμένων στοιχείων, ότι οι συγκεκριμένες υπηρεσίες δεν εξαιρούνται της επιβολής Φ.Π.Α. και, συνακόλουθα, να λάβουν την επίδικη απόφαση».
Διαπιστώθηκε περαιτέρω ότι η ένσταση που υποβλήθηκε, το 2013, από τη Λαϊκή, δεν έτυχε της δέουσας εξέτασης πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης. Όπως επί του προκειμένου σημειώνεται στην απόφαση ο Έφορος «διά της επίδικης απόφασής του, αρκέστηκε σε γενικές καταληκτικές τοποθετήσεις, οι οποίες, κατά την κρίση μου, δεν στοιχειοθετούν και/ή δεν δεικνύουν τη διενέργεια πραγματικής αξιολόγησης και στάθμισης των όσων είχαν εκτεθεί στην ένσταση των αιτητών (σ.σ. της Λαϊκής)». Πέρα από την έλλειψη δέουσας έρευνας κρίθηκε πως υπήρχε και έλλειψη δέουσας αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης. 
Ως αποτέλεσμα η επίδικη απόφαση με την οποία το Κράτος αξίωνε χρηματικό ποσό πέραν των 2 εκατ. ευρώ ακυρώθηκε από το Δικαστήριο.