Παλιά περιμέναμε Χριστούγεννα ή Πάσχα για να κυκλοφορήσουν οι συνθέτες και οι τραγουδιστές νέους δίσκους, να ακούσουμε στο ράδιο το τραγούδι – πιλότο και αναλόγως να πράξουμε. Να αγοράσουμε ή να μην αγοράσουμε.
Σήμερα, γράφει το τραγούδι ο Μπρους Σπρίνγκστιν (ο… ατάλαντος και υπερεκτιμημένος, όπως τον χαρακτήρισε ο πορτοκαλί βλάκας) το Σάββατο, το ηχογραφεί την Κυριακή και το δημοσιοποιεί στην παγκόσμια κοινότητα τη Δευτέρα. Και πέφτουν τα τσιμέντα.
Το τραγούδι ακούγεται παντού στις Ηνωμένες Πολιτείες και διεθνοποιεί σε χρόνο μηδέν τη βαρβαρότητα των αμερικανικών σωμάτων ασφαλείας. Ο Τραμπ, ο ICE και η νέα μεταναστευτική τους πολιτική συντρίβονται από λίγες νότες, μερικούς αιχμηρούς στίχους και την αφυπνισμένη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων, που απλώς ακούν και ξανακούν -χωρίς ένα σεντ- ένα βαθύτατα πολιτικό τραγούδι. Λέτε να το παίζει και το ΕΛΑΜ στις συγκεντρώσεις του τις προεκλογικές;
ΧΡΥΜΑ
