Τόσα σοβαρά θέματα είχε να ασχοληθεί η Ιερά Σύνοδος, η παρέλαση υπερηφάνειας τη μάρανε. Όχι ότι έχει άδικο πως πρέπει να αποφεύγεται ο χλευασμός συμβόλων που πολλοί θεωρούν ιερά. Αν απαιτείς σεβασμό, πρέπει να δίνεις πρώτος εσύ το παράδειγμα κι ας έχεις να κάνεις με μισαλλόδοξους.
Υπάρχουν πολλοί – ακόμη και ακραίοι – αλλά έξυπνοι τρόποι, να φωνάξεις τις θέσεις σου χωρίς να κάνεις αυτό για το οποίο κατηγορείς εσύ ότι κάνουν οι άλλοι. Αλλά η Εκκλησία, σε μια φιλελεύθερη μη θεοκρατική – τάχα – κοινωνία, ας κοιτάζει τα δικά της και ας μην ρίχνει νερό στον μύλο των haters, αρκετά έχουν ξεφύγει και αυτοί με τα μηνύματα μίσους και τις απειλές κατά της ζωής ανθρώπων (η Αστυνομία τι κάνει;) που στο κάτω κάτω ζουν τη ζωή τους όπως αισθάνονται και θέλουν, για να είναι ευτυχισμένοι, ένα ζητούμενο για όλους μας.
Ας ασχοληθούν οι ιεράρχες με ρασοφόρους που τσιλιμπουρδίζουν και κηρύττουν τσιόφτες – για να πούμε τα λιγότερα – και την εκθέτουν ανεπανόρθωτα και ας απευθυνθεί προς τους πολίτες μιλώντας για αγάπη, ανοχή και όλα αυτά τα… ξεχασμένα του χριστιανισμού. Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, είπε ο Χριστός. Δεν είπε «με το ζόρι». Ή το άλλο: «Πώς μπορείς και βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδερφού σου και δε νιώθεις ένα ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι;».
Κι ας δεχτούμε – είτε ως γεγονός είτε χάρη συζήτησης – ότι η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία. Γιατί η αμαρτία είναι αμαρτία. Δεν έχει λίγη αμαρτία, μισή αμαρτία. Έχει αμρτία. Τότε η κλεψιά τι είναι; Η απάτη τι είναι; Η απειλή τι είναι; Η βρισιά τι είναι; Το ψέμα τι είναι; Η παραβίαση νόμων τι είναι; Το μίσος τι είναι;
Ο αναμάρτητος ας ρίξει την πρώτη πέτρα να τελειώνουμε.
Αυτά από ένα Χριστιανό.
ΓΑΓΚΑΣ
