Η Φωτεινή Τσαλίκογλου, σπουδαία καθηγήτρια ψυχολογίας και συγγραφέας, γράφει στο αθηναϊκό Βήμα: «Ένας γιατρός διαβητολόγος χρησιμοποίησε πάνω στο ίδιο του το σώμα αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης για να δει πώς νιώθουν οι ασθενείς του με ζαχαρώδη διαβήτη». Και σημειώνει πως κάτι ανάλογο θα έπρεπε να κάνουν οι πολιτικοί: «Να νιώθω αυτό που νιώθεις. Να μεριμνώ για εκείνον που δεν είμαι εγώ και καλούμαι να τον εκπροσωπήσω ωσεί εγώ». Στο τέλος καταλήγει με το εξής: «Η αβάσταχτη ομορφιά της ουτοπίας στην πολιτική». Αλήθεια, πόσο διαφορετικό θα ήταν το πολιτικό σκηνικό αν οι άνθρωποι της εξουσίας μπορούσαν να ένιωθαν αυτό που νιώθουν οι πολίτες;
Π.Μ.
