Όταν κτυπήσει το κινητό σου και από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής σε πληροφορήσουν ότι σε παίρνουν από αστυνομικό σταθμό, φυσιολογικά ανησυχείς και περιμένεις να ακούσεις κάτι κακό. Ομολογώ ότι η ήρεμη φωνή της γυναίκας αστυνομικού από τον σταθμό Παραλιμνίου με καθησύχασε κάπως.
Γρήγορα ξεκαθάρισαν όλα. Αφηρημένος ξέχασα τα φώτα έκτακτης ανάγκης (επί το …ελληνικότερον emergency lights) του αυτοκινήτου μου αναμμένα, στον υπόγειο χώρο στάθμευσης γνωστής παραλίας του Πρωταρά. Ένας ευαίσθητος πολίτης το πρόσεξε, αλλά δεν αδιαφόρησε. Κατέγραψε τα νούμερα του αυτοκινήτου και ειδοποίησε την αστυνομία.
Η επί καθήκοντι αστυνομικός αντέδρασε αμέσως (όχι άμεσα όπως λανθασμένα δηλώνουν και γράφουν υπουργοί, ανώτατοι ακριβοπληρωμένοι δημόσιοι λειτουργοί, δάσκαλοι και καθηγητές, συνάδελφοι δημοσιογράφοι και άλλοι πολλοί ων ουκ έστι πλέον αριθμός), βρήκε γρήγορα-γρήγορα τον ιδιοκτήτη και το τηλέφωνό του, δηλαδή τον αφηρημένον υπογράφοντα, και μου είπε να πάω να τα σβήσω.
Γιατί σας το αναφέρω; Μα, διότι σε μιαν εποχή ωχαδερφισμού και ζαμανφουτισμού (πλούσιο το ελληνικό λεξιλόγιο) υπάρχουν και ευαίσθητοι πολίτες που γνοιάζονται για τον συμπολίτη τους και ενεργούν, όπως τις παλιές καλές εποχές της Κύπρου, που …ξεχνούσαμε να κλείσουμε την εξώπορτα του σπιτιού μας και δεν ανησυχούσαμε. Δεν υπήρχε κίνδυνος να μας κλέψει κανείς. Υπάρχει, λοιπόν ακόμα στην Κύπρο το δημόσιο πνεύμα, public spirit για τους αγγλομαθείς. Άγνωστε συμπολίτη μου, σε ευχαριστώ!
Π. Π.
