Μας έπρηξαν τα συκώτια (για να μην αναφερθώ σε άλλα ζωτικά όργανα) ότι (περίπου) νενικήκαμεν με την επιχείρηση «Αμάλθεια», η οποία, λίγο ως πολύ, παρουσιάστηκε ως η σύγχρονη αργοναυτική εκστρατεία και έπεισε τους πάντες, του Αβέρωφ Νεοφύτου περιλαμβανομένου, ότι η Κύπρος έχει ρόλο να διαδραματίσει στην περιοχή.
Εννοείται, ρόλο πέραν του ρόλου του κλητήρα του Ισραήλ, του ρόλου του «νησιού Πουρνάρα» για την ΕΕ και υποτελούς της χώρας του Αλτσχάιμερ (Ηνωμένων Πολιτειών). Και δώστου κομπασμούς και δώστου υπερηφάνεια και κόρδωμα Άγγλου λόρδου και βάλε. Με ύφος χιλίων Καρδιναλίων, μας έλεγαν: «Μας αναγνώρισαν οι μεν», «μας εκθείασαν οι δε», «μας κτύπησαν στον ώμο οι άλλοι», «επεσήμαναν τον σημαντικό (αμ…πως;) μας ρόλο οι εταίροι μας». Λέω οι εταίροι μας για να μην πω και οι όπου γης εταίρες (μιλώντας πάντοτε για χώρες) και γενικώς όλοι και όλες είχαν να λένε για τον ηγετικό ρόλο της Κύπρου και βεβαίως του γίγαντα ηγέτης της. Ο οποίος καταγράφοντας αποτυχίες σε όλα τα επίπεδα στο εσωτερικό, επεξέτεινε τη δραστηριότητα του αναζητώντας σωσίβιο στο εξωτερικό και άλωσε την οικουμένη προβάλλοντας την Κύπρο. Όπου, κατά τον Μακάριο Δρουσιώτη (όχι επί παρούσης διακυβέρνησης) κράτος και μαφία ήταν ένα και το αυτό κάτι το οποίο προσωπικά δεν πιστεύω, υπό την έννοια ότι η μαφία δεν θα έπεφτε τόσο χαμηλά.
Εν πάση περιπτώσει, ο Πρόεδρος έσυρε τα βήματά του μέχρι και το Άγιον Όρος για να μας σώσει, συνειδητοποιώντας πως όπως τα έχει κάνει, μόνο με ένα θαύμα θα σωθούμε. Βεβαίως, ο Πρόεδρος είναι ηθικών αρχών και χριστιανικών πεποιθήσεων και απορώ πως δεν σύχναζε στη μονή Οσίου Αββακουμ, όπου (κατά πως λέγεται) δεν είναι και τόσο εύκολο να μείνει κανείς ακέραιος όταν επιχειρήσει να σκύψει για να προσκυνήσει. Προσωπικά δεν δέχομαι όλα όσα λέγονται για την κυβέρνηση και για τη μονή Αββακούμ και, αν με ρωτάτε, ούτε το 99% πιστεύω από τους ψιθύρους που διαρρέουν. Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα μια για πάντα, δεν μου αρέσουν ούτε οι κρέπες. Επειδή, όμως, δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο στα αρνητικά (που αλλού να σταθούμε όταν δεν υπάρχουν θετικά;) επανέρχομαι στην Αμάλθεια και σε πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου μας, ο οποίος ανέφερε και τα εξής: «Χαίρομαι πάρα πολύ που αναγνωρίζεται ο ρόλος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ξέρετε, υπάρχει μια σημαντική ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την επιχείρηση. Είναι η πρώτη φορά μετά από 17 χρόνια που αίρεται ο ναυτικός αποκλεισμός της Γάζας από πλευράς του Ισραήλ, μόνο για πλοία που φεύγουν από την Κύπρο και έγινε, όπως γνωρίζετε, μια πολύ σημαντική σύνοδος αξιωματούχων στη Λευκωσία».
Από πρωίας μέχρι νυχτός μας πελεκούσαν «φεύγει σε τρεις μέρες το πλοίο», «φεύγει σε δυο», «φεύγει σε μία», «σε 10 ώρες», «σε πέντε» κοκ. Μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι θα απογειωνόταν το διαστημόπλοιο του μέλλοντος από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ. Kαι τελικά όντως απέπλευσε, όχι ένα πλοιάριο αλλά τρία. Οι σύμμαχοί μας, έκαναν αυτό που κάνουν πάντα. Δολοφόνησαν τους εθελοντές οι οποίοι θα διένειμαν την βοήθεια στην οποία στήσαμε ολόκληρη διαφημιστική καμπάνια και συμπωματικά ο αριθμός των νεκρών (επτά) ήταν ο ίδιος με τους νεκρούς του διαστημικού λεωφορείου Κολούμπια το οποίο ύστερα από αποστολή στο διάστημα διαλύθηκε κατά την είσοδο του στη γήινη ατμόσφαιρα τον Φεβρουάριο του έτους 2003. Το αναφέρω διότι περίπου ως τέτοια παρουσιάστηκε και η αποστολή στη Γάζα.
Και από τους 320 τόνους βοήθειας, φέραμε πίσω τους 240 τόνους λες και πήγαμε «πικ-νικ» στο πάρκο της Αθαλάσσας και μας περίσσεψαν τα τρόφιμα.Παράλληλα, εκατοντάδες πρόσφυγες από τη Συρία ή παράτυποι μετανάστες όπως τους αποκαλούν άλλοι, αφίχθηκαν στην Κύπρο και δεν έχουμε που να τους βάλουμε. Προσωπικά είχα προειδοποιήσει από αυτή τη στήλη, πως μέχρι να πάει η βοήθεια στη Γάζα, θα έρθει η Γάζα στην Κύπρο και ιδού τα αποτελέσματα.
Αν ευθύνεται σε κάτι ο Πρόεδρος είναι για το ότι έσπευσε να αγκαλιαστεί με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, ενώ έπρεπε να γνωρίζει με ποιον έχει να κάνει. Και ότι για να σωθεί πολιτικά (ο κολλητός μας), είναι άξιος θα αιματοκυλίσει όλη τη Μέση Ανατολή. Και ότι δεν καταλαβαίνει από φίλους και συμμαχίες. Έπειτα δεν νοείται να θεωρούμε τον Πρόεδρο της Ρωσίας δολοφόνο για το γεγονός ότι στην Ουκρανία σκοτώθηκαν πέραν των 10.000 αμάχων σε διάστημα δύο χρόνων και να δικαιολογούμε εμμέσως ή ευθέως τον πρωθυπουργό μιας χώρας η οποία δολοφόνησε περίπου 33.000 αμάχους (μεταξύ των οποίων πολλές χιλιάδες παιδιά) σε έξι μήνες. Αν ο Πούτιν είναι ένοχος μια φορά ο Νετανιάχου είναι εκατό. Παρόλη την κριτική Πρόεδρε, εσύ συνέχισε να προσπαθείς. Φτάνει να θέτεις πάνω από όλα το συμφέρον του τόπου και των πολιτών. Δυστυχώς μπλέξαμε και είμαι σίγουρος, πως αν άνοιγες την Καινή διαθήκη (πιστεύω πως την έχεις σε αρκετά αντίτυπα στα 5.000-6.000 βιβλία που διαθέτεις) θα σου απαντούσε ο Χριστός και όχι ο Εωσφόρος, με ποιους έχεις δώσε-δώσε, διότι «πάρε-δώσε» δεν το λες. Δεν πειράζει που για λόγους ανεξάρτητους της θελήσεως μας, δεν μας βγήκε η προσπάθεια. Σημασία έχει να σεβόμαστε τους άλλους και να μας σέβονται και αυτοί.
Και ένα καλό παράδειγμα σεβασμού είναι ο Μαυρίκιος Μαυρικίου, ο οποίος δήλωσε, πως «από σεβασμό στην Ιλάειρα Ζήση δεν κάνει τίποτε ερωτικό μαζί της τώρα που είναι έγκυος». Αυτό θα πει σεβασμός. Είμαι δε σίγουρος πως ο σεβασμός αυτό δεν επεκτείνεται και πριν η Ιλάειρα μείνει έγκυος. Εύχομαι δε, το θείο βρέφος το οποίο μεταφέρει ήδη πελαργός (από τζάκι), να πέρδεται μόνο στο σπίτι και όχι όπως τον πατέρα του από στούντιο σε στούντιο.
Αλλά, για να απονέμουμε τα του Καίσαρος το Καίσαρι, οφείλουμε να αναφερθούμε και στην ΔΗΠΑ η οποία απέδειξε εμπράκτως τον σεβασμό της προς τον Κύπριο πολίτη. Για του λόγου το αληθές επικαλούμαι το γεγονός ότι περιέλαβε στο ψηφοδέλτιο της για τις ευρωεκλογές τον κ. Αλέκο Τρυφωνίδη. Σου λέει, ο Μάριος Κάρογιαν, ας τον φορτωθούν και λίγο οι Ευρωπαίοι. Διότι και ο Μάριος Καρογιάν σέβεται τους πολίτες, πολύ δε περισσότερο τους συνεργάτες του, όπως τον Άγγελο Βότση για χάριν του οποίου θα παραιτηθεί (το κείμενο γράφτηκε Πρωταπριλιά) ώστε να του παραχωρήσει την βουλευτική έδρα.
