Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της 16ης διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Βραβείο Θεάτρου». Η φράση είναι σαν ζυγαριά, πού, αλήθεια, κλίνει, τι βαραίνει παραπάνω, η διάκριση ή το όνομα; Ένα όνομα που ενεργοποιεί αμέσως στη μνήμη μας κουτάκια με θαυμαστές κινούμενες φιγούρες, με τον Αρχάγγελο του Ευαγγελισμού να κρέμεται ανάποδα πάνω από τη μέλλουσα θεομήτορα, με τη Μήδεια να χτυπά τα παιδιά της το ’να στ’ άλλο και να τα σπάει, με τον κόκκινο κένταυρο των Ολυμπιακών, με δύο ανδρικές φιγούρες να συγχωνεύονται στην «Πρώτη Ύλη», με την προσπάθεια του ανθρώπου να υπάρξει ως άτομο στο «Still Life».
Η διάκριση, αναμφίβολα τιμητική και ευγενικά αποδεκτή από τον καλλιτέχνη, σε σύγκριση με τον όγκο του έργου του μοιάζει σαν πεταλούδα στο πέτο του, εφήμερη σαν χειροκρότημα μετά από το δημιουργικό βάσανο και την εκτελεστική έκσταση μιας παράστασης.
Μόλις πριν από λίγες μέρες στη Ρώμη, στο πλαίσιο του συμποσίου που προηγήθηκε της απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Θεάτρου, στη ζωντανή συνέντευξή του με την Ιταλίδα δημοσιογράφο Marinella Guatterini, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου απέρριψε τις προερχόμενες από άλλους προσπάθειες να δοθεί θεωρητικός ορισμός στη μέθοδό του. Ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο ο ίδιος μπορεί να περιγράψει τη δουλειά του, είπε, είναι η εικαστική σύλληψη πραγμάτων μεταφερόμενη στη σκηνή.
Οι σπουδές του στη Σχολή Καλών τεχνών, η μαθητεία του κοντά στον Τσαρούχη, η ειδίκευσή του στα κόμικς, τον κάνουν να βλέπει τον κόσμο με ματιά ζωγράφου, να προχωρεί σε εικαστικούς συνειρμούς, να συμπληρώνει το όλο με επαγωγικά συμπεράσματα.
Χαρακτηριστικά, μιλώντας για τη γέννηση της παράστασης «Still Life», ο Παπαϊωάννου μίλησε για την αρχική ώθηση που πήρε από το μαύρο κενό της άδειας σκηνής, για το λευκό πάνελ που στήθηκε σε αντίθεση με το μαύρο, για την επακόλουθη μετωπική τοποθέτηση των ανθρώπινων μορφών με φόντο το λευκό, για την ανάγκη συμπλήρωσης του Σύμπαντος γύρω από το λευκό πλαίσιο που επιτεύχθηκε με τον καπνό και τον φωτισμό, για το νόημα της σισυφικής κούρασης, όπως την όρισε ο Καμύ, που βγήκε από τη συνεχή προσπάθεια των συντελεστών να διαπεράσουν το εμπόδιο του φόντου.
Έτυχε η συνάντηση με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου να συνεχιστεί στην Κύπρο, όπου στο πλαίσιο των Dubitanda συνομιλώντας με τον Στέφανο Δρουσιώτη, μόνιμο συνεργάτη του, ο καλλιτέχνης ανέπτυξε το θέμα της εικαστικής φύσης της τέχνης του. Ανέφερε την επίδραση που ασκεί πάνω του η Arte Povera, ειδικά ο Γιάννης Κουνέλλης, όπου η χρήση των ευτελών υλικών, ο άδειος χώρος και η σταδιακή κατάκτηση του κενού από την ανθρώπινη παρουσία αποτελούν τα χαρακτηριστικά των παραγωγών του που δεν στοχεύουν στην εξιστόρηση έτοιμων υποθέσεων, αλλά μέσα από τη σωματική ευαισθησία των συντελεστών και την τεχνική ακρίβεια των κινησιολογικών ευρημάτων δημιουργούν το νόημα.
Η τεράστια πορεία που έχει διανύσει μέχρι τώρα ο καλλιτέχνης προμηνύει συναρπαστική συνέχεια, όχι μόνο επειδή ο Παπαϊωάννου βρίσκεται στο απόγειο των δημιουργικών του δυνάμεων, αλλά και επειδή ανήκει στους καλλιτέχνες που διαθέτουν την ικανότητα της συνεχούς ανανέωσης, που ενδιαφέρονται για τις ακόμα άδειες σελίδες του βιβλίου της ζωής τους παρά για τις γεμάτες.
Το επόμενο του βήμα, απίστευτα τιμητικό και προκλητικό, η πρόσκληση να χορογραφήσει την επόμενη παραγωγή με την ομάδα της αείμνηστης Πίνα Μπάους. Αυτό κι αν είναι βραβείο.
