Ο Gary Oldman εντυπωσιάζει ως Winston Churchill στο δράμα “Darkest Hour” κι εμείς ανατρέχουμε στις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ηθοποιών που μεταμορφώθηκαν πειστικά στην προσωπικότητα που υποδύθηκαν.
Ο Μηνάς Χρηστίδης ως Βενιζέλος (Ελευθέριος Βενιζέλος 1910-1927, 1980)
Το τρίωρο έπος του Παντελή Βούλγαρη για την πιο παραγωγική περίοδο ενός από τους σπουδαιότερους Έλληνες πολιτικούς στην ιστορία, αποτελεί ό,τι πιο κοντινό σε μια καλή βιογραφία έφτασε ποτέ το ελληνικό σινεμά. Ο Μηνάς Χρηστίδης είναι ανατριχιαστικά καλός στον επώνυμο ρόλο (βοηθά και η αλλόκοτη ομοιότητα) όμως μετά από αυτό ούτε που ξανακούστηκε.
Ο Ben Kingsley ως Μahatma Gandhi (Gandhi, 1982)
Βίος και πολιτεία του μεγαλύτερου πρεσβευτή της ινδικής ανεξαρτησίας και πανανθρώπινου κήρυκα της μη βίας, Μahatma (=μεγάλη ψυχή) Gandhi από τον Richard Attenborough με έναν έξοχο Ben Kingsley στο ρόλο που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα και του χάρισε επάξια το Όσκαρ πρώτου ανδρικού (ένα από τα συνολικά 8 που απέσπασε η ταινία).
Ο Will Smith ως Muhammad Ali (Ali, 2001)
Όσοι περίμεναν μία πιο περιεκτική βιογραφία του θρυλικού μποξέρ μάλλον απογοητεύτηκαν από την περισσότερο πολιτική προσέγγιση του Michael Mann, όμως παραμένει ένα αξιόλογο φιλμ που κοσμείται από την απόκοσμη μεταμόρφωση του Will Smith που του χάρισε μία οσκαρική υποψηφιότητα.
H Charlize Theron ως Aileen Wuornos (Monster, 2003)
Λίγες μεταμορφώσεις έχουν στοιχειώσει άσχημα τη μνήμη όσο εκείνη της Charlize Theron στη διαβόητη serial killer Aileen Wuornos, μίας πόρνης που εκτελέστηκε για το φόνο επτά ανδρών τη διετία 1989-90 οι οποίοι όπως ισχυρίστηκε η ίδια επιχείρησαν να τη βιάσουν. Η Theron τσαλάκωσε για τα καλά την αψεγάδιαστη εικόνα της υποδυόμενη μια τραγική και ψυχολογικά ασταθή φιγούρα που έβγαλε πάνω στους πελάτες της μαζεμένα χρόνια ψυχικής και σωματικής κακοποίησης, λαμβάνοντας ένα Όσκαρ και μία Χρυσή Σφαίρα για τους κόπους της. Η σκηνοθέτις Patty Jenkins θα κάνει αργότερα την εμβληματική “Wonder Woman”.
Ο Bruno Ganz ως Αδόλφος Χίτλερ (Downfall, 2004)
Πιθανότατα να θυμάστε το φιλμ του Oliver Hirschbiegel από μία από τις αμέτρητες παρωδίες της διάσημης πλέον σκηνής της έκρηξης του Χίτλερ που έχουν γίνει viral, όπως επίσης για το debate που άναψε για το κατά πόσο έπρεπε να παρουσιαστεί η ανθρώπινη πλευρά ενός οικουμενικά μισητού τέρατος. Όπου κι αν στέκεστε η δύναμη της ταινίας είναι αδιαμφισβήτητη, το ίδιο κι η ανατριχιαστική ερμηνεία (και ομοιότητα) του Ganz.
Η Helen Mirren ως Βασίλισσα Ελισάβετ (The Queen, 2006)
Από τον Stephen Frears, τον σκηνοθέτη που γνωρίζει όσο κανένας να απεικονίζει άψογα τη σύγχρονη βρετανική πραγματικότητα ένα υψηλής αισθητικής δράμα γύρω από το έντονο παρασκήνιο, τις ατέλειωτες διαπραγματεύσεις και τους χειρισμούς επί χειρισμών που ακολούθησαν το θάνατο της κοσμαγάπητης Πριγκίπισσας Νταϊάνα. Απλά συγκλονιστική η Helen Mirren σε μια ανατριχιαστικά πειστική ενσάρκωση της Ελισάβετ, δικαίως μάζεψε όλα τα γνωστά (και τα λιγότερο γνωστά) βραβεία ερμηνείας εκείνης τη χρονιάς.
H Cate Blanchett ως Bob Dylan (I’m Not There, 2007)
Από τις πιο wtf? μεταμορφώσεις στην οθόνη, η Blanchett ήταν μία από τους έξι ηθοποιούς που υποδύθηκαν τον μελαγχολικό τροβαδούρο στο ιδιόρρυθμο βιογραφικό του Todd Haynes και κατάφερε όχι μόνο να μηγίνει ρόμπα αλλά να είναι απόλυτα πειστική! Η Blanchett ανέλαβε τον Jude Quinn, μία περσόνα που υιοθέτησε ο Dylan στα 60’s περιοδεύοντας στο Ηνωμένο Βασίλειο παίζοντας ροκ σε φολκλορικά φεστιβάλ τρώγοντας γιουχάισμα και ντομάτες για τους κόπους του.
Η Michelle Williams ως Marilyn Monroe (My Week With Marilyn, 2011)
Βασισμένο στο βιβλίο του υπαλλήλου της εταιρίας του Sir Laurence Olivier, Colin Clark όπου περιέγραφε την εβδομάδα που πέρασε με την Marilyn Monroe κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «The Prince and the Showgirl» στα Pinewood Studios του Λονδίνου, το φιλμ του Simon Curtis ξεχωρίζει από τον σωρό και έφτασε μέχρι τις υποψηφιότητες των Όσκαρ για ένα και μοναδικό λόγο: τη Michelle Williams στον επώνυμο ρόλο. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Η Meryl Streep ως Margaret Thatcher (The Iron Lady, 2011)
Μελοδραματική και πιτς-φυτίλι βιογραφία της τέως Αγγλίδας πρωθυπουργού που έσυρε τη χώρα σε πόλεμο στην άλλη άκρη του κόσμου, διέλυσε τα συνδικάτα, δημιούργησε στρατιές ανέργων και προσπάθησε να τσακίσει οτιδήποτε προοδευτικό, με κύρια ατραξιόν την εξωπραγματική ερμηνεία της Meryl Streep που δικαίως της χάρισε το τρίτο της Όσκαρ.
Ο Eddie Redmayne ως Stephen Hawking (The Theory of Everything, 2014)
Ένα πράγμα κρατήστε από αυτή τη φασόν και μελό βιογραφία του διάσημου θεωρητικού φυσικού: την ερμηνεία του Eddie Redmayne ο οποίος αποτελεί την εξίσωση που λύνει όλα τα προβλήματά της. Θα σας καθηλώσει, θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό και θα φέρει δάκρυα στα μάτια. Δικαίως ο νεαρός ηθοποιός απέσπασε το Όσκαρ πρώτου ανδρικού, άλλωστε ο συνδυασμός βιογραφία λαμπρής προσωπικότητας και ασθένειας είναι σιγουράκι για τα προβλέψιμα μέλη της Ακαδημίας.
Στις αίθουσες
Ένας αγνώριστος Gary Oldman ως Winston Churchill είναι ο βασικός κράχτης αυτού του καλογυρισμένου βιογραφικού δράματος του Joe Wright που αφηγείται τις πρώτες εβδομάδες της πρωθυπουργίας του, όταν οι Ναζί είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν την Ευρώπη. Έχοντας όχι μόνο την απειλή της εισβολής των δυνάμεων του Χίτλερ στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και 300.000 στρατιώτες εγκλωβισμένους στη Δουνκέρκη, ο Churchill έπρεπε να αποφασίσει αν θα συνθηκολογήσει μαζί τους, στην πιο σκοτεινή στιγμή της δικής του αλλά και της ιστορίας της χώρας του ή αν θα τους αντιμετωπίσει στο πεδίο της μάχης.
