Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Οι Κλερ Τεό και Άντονι Φιγκέιρεδο, διεθνώς γνωστοί ως Claire & Antho, λίγες μέρες πριν κάνουν τις συστάσεις με το κοινό στην Κύπρο, μας μυούν στο καλλιτεχνικό σύμπαν που έχουν δημιουργήσει, συνδυάζοντας τον χορό με το θέατρο, την παντομίμα, το σωματικό θέατρο, τις σκιές και το ζωντανό βίντεο.   

Η Κλερ Τεό (Claire Théault) είναι χορεύτρια, χορογράφος και ηθοποιός, με βασικό υπόβαθρο στο χιπ-χοπ έχοντας συνεργαστεί με Γάλλους και διεθνείς καλλιτέχνες. Ο Άντονι Φιγκειρέδο (Anthony Figueiredo), γνωστός ως Antho, είναι χορευτής, σκηνοθέτης και ηθοποιός, με ιδιαίτερη αγάπη για το σωματικό θέατρο, την κωμωδία και την κινηματογραφική αφήγηση. Μαζί, μετατρέπουν την κίνηση, την εικόνα και την έκφραση σε μια ιδιαίτερη μορφή αφήγησης, δημιουργώντας παραστάσεις που συνδυάζουν την τέχνη του χορού με τη δύναμη της εικόνας και της ιστορίας. Οι δυο τους εμφανίζονται στο Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών για Παιδιά και Νεαρά Άτομα Mitsikouri συμπράττει φέτος με το Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας, παρουσιάζοντας την παράσταση «Σουβενίρ».

–Για το κοινό που σας ανακαλύπτει για πρώτη φορά, πώς θα συστήνατε τους Claire & Antho ως καλλιτέχνες; Είμαστε χορευτές και ηθοποιοί. Και μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε αφηγητές ιστοριών. Πέρα από το οπτικό στοιχείο, προτεραιότητά μας είναι να αφηγούμαστε ιστορίες και να μεταφέρουμε συναισθήματα. Να αποφεύγουμε να έχουμε υπερβολικά πολλές τεχνικές πάνω στη σκηνή ή υπερβολικά πολλά σκηνικά και να επιστρέφουμε σε απλά και ουσιαστικά πράγματα.

-Έρχεστε από διαφορετικά καλλιτεχνικά υπόβαθρα και η δουλειά σας συνδυάζει χορό, θέατρο, σωματική παράσταση, σκιές και ζωντανό βίντεο. Πώς προέκυψε αυτή η συγκεκριμένη καλλιτεχνική γλώσσα μεταξύ σας; Η Claire είναι βασικά χορεύτρια και εγώ προέρχομαι από το θέατρο, οπότε ο συνδυασμός των δύο συνοψίζεται στο να μεταφέρουμε ιστορία και συναίσθημα μέσα από την κίνηση, ώστε να μην πέσουμε σε μια χορογραφία που είναι απλώς αισθητική.

–Δουλεύετε πολύ στενά μαζί, τόσο δημιουργικά όσο και προσωπικά. Πώς είναι η συνεργασία σας πίσω από τη σκηνή; Είμαστε πολύ χαρούμενοι και τυχεροί που μοιραζόμαστε το πάθος μας και τη σχέση μας πάνω στη σκηνή και εκτός σκηνής. Για εμάς, αυτό είναι πολύ πολύτιμο και το προστατεύουμε.

-Πώς ξεκινά συνήθως μια ιδέα μεταξύ σας και πώς αντιμετωπίζετε τις στιγμές που βλέπετε μια σκηνή ή έναν χαρακτήρα διαφορετικά; Ο ένας από τους δύο θα έχει μια ιδέα και, γενικά, ο άλλος είναι πάντα πρόθυμος να ακούσει. Και προσπαθεί να οδηγήσει την ιδέα πιο ψηλά και όσο πιο μακριά γίνεται. Είμαστε μέσα στο μοίρασμα, την ανταλλαγή και την ακρόαση.

-Τι σας επιτρέπει να εκφράσετε το ζωντανό βίντεο που το σώμα ή η σκηνή από μόνα τους δεν μπορούν; Και πόσο σημαντικό είναι το στοιχείο της έκπληξης στη δημιουργική σας διαδικασία; Αγαπάμε και οι δύο τον κινηματογράφο, τον βωβό κινηματογράφο, αλλά και τον σύγχρονο κινηματογράφο και είναι αλήθεια ότι υπάρχει κάτι στον κινηματογράφο που δεν είναι δυνατό να γίνει στη σκηνή. Στο θέατρο, ακόμη κι αν ο ηθοποιός δεν μας μιλάει, γνωρίζουμε ότι είναι εκεί. Στον κινηματογράφο, ο θεατής πρέπει πραγματικά να μπει μέσα στον κόσμο της εικόνας και του σκηνοθέτη. Η εικόνα έχει καταγραφεί μόνο μία φορά και το αισθανόμαστε, είναι κάτι εφήμερο. Οι γωνίες της κάμερας επιτρέπουν επίσης να μπούμε στην οικειότητα ενός χαρακτήρα. Στις δημιουργίες μας, είτε μέσα από το σώμα, είτε την σκιά, είτε την εικόνα, ο στόχος μας είναι να εκπλήξουμε τον θεατή με πράγματα που, παρόλο που φαίνονται απλά, στην ουσία είναι πολύ σύνθετα, γιατί πρέπει να αναδεικνύουμε τα συναισθήματα και όχι την τεχνολογία ή να προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε τον θεατή.

-Το «Souvenirs» εξερευνά τη μνήμη, τις σχέσεις και τα πράγματα που κουβαλάμε μαζί μας σε όλη μας τη ζωή. Τι σας έκανε να θέλετε να εξερευνήσετε αυτές τις ιδέες μέσα από μια παράσταση; Συχνά περιμένουμε να μιλήσουμε για σοβαρά θέματα για να κάνουμε μια ταινία ή μια παράσταση και τελικά η καθημερινή ζωή, η οικογένεια, η αγάπη, ο χρόνος που περνάει, η απώλεια κάποιου, είναι πράγματα που βιώνουμε σιωπηλά, επειδή δεν είναι ούτε μια ασθένεια ούτε κάτι σοβαρό. Τα κουβαλάμε καθημερινά και να κάνουμε σαν να είναι όλα καλά. Οι άνθρωποι λοιπόν με τους οποίους έχουμε συναναστραφεί ή τους οποίους έχουμε συναντήσει, μας ενέπνευσαν για αυτή την παράσταση.

–Τι πιστεύετε ότι βλέπουν διαφορετικά τα παιδιά και οι ενήλικες όταν παρακολουθούν την ίδια ιστορία; Κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την ηλικία του, θα κατανοήσει και θα ερμηνεύσει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Ήδη οι ενήλικες μεταξύ τους ερμηνεύουν τα πράγματα διαφορετικά, αλλά με τα παιδιά είναι και κάτι ακόμα. Συχνά ένας ενήλικας έχει την τάση αυτό που βλέπει να προσπαθεί να το ερμηνεύσει και να το κατανοήσει ενώ ένα παιδί θα αφεθεί αυθόρμητα σε αυτό που βλέπει. Ένας ενήλικας είναι τελικά  λιγότερο αντικειμενικός από ένα παιδί όταν παρακολουθεί μια παράσταση, αφού θα προσπαθήσει να συγκρίνει, θα προσπαθήσει να πει στον εαυτό του ότι δεν κατάλαβε ή ότι θα μπορούσε να είναι καλύτερο ή θα μπορούσε να γίνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ένα παιδί σέβεται τη δημιουργία όπως είναι.

-Όταν το κοινό φεύγει από το θέατρο, ποιο είναι το ένα συναίσθημα, η εικόνα ή η σκέψη που θα θέλατε περισσότερο να πάρει μαζί του; Όταν ο θεατής βγαίνει από την αίθουσα, μας αρέσει να παραμένει μέσα στην ιστορία μας και να σκέφτεται τη ζωή του, το δικό του προσωπικό φορτίο, την οικογένειά του, τον άνθρωπο που αγαπά και τον χρόνο που περνάει. Μέσα από αυτή την παράσταση, προσπαθούμε να κάνουμε πολύτιμα τα απλά, σχεδόν αόρατα πράγματα.

Ελεύθερα, 11.10.2026