Ανδρέας Καρακόκκινος: «Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό», εκδόσεις Ένεκεν, 2017.
Ο Κύπριος ποιητής Ανδρέας Καρακόκκινος, με καταγωγή από τη Μόρφου, που ζει στη Θεσσαλονίκη από το 1974, είμαι γενικά ολιγογράφος, με μόλις τρεις ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του. Είναι ωστόσο παθιασμένος με την ποίηση, ειδικά με την κυπριακή ποίηση, την οποία προβάλλει και προωθεί ποικιλοτρόπως, με ιστολόγια, δημοσιεύσεις, εκδόσεις και αναρτήσεις στον ελλαδικό χώρο. Κι όλα αυτά τα πράττει με ιδιαίτερη αφοσίωση, ζέση και συνέπεια, εδώ και δεκαετίες.
Αυτή η ενοραματική ενασχόληση δεν μπορούσε παρά να αποδώσει και ποιητικούς καρπούς. Έτσι πιστεύω πως γεννήθηκαν και οι συλλογές «Πνοή της Άνοιξης», (2007) «Λεμονανθοί στο πέλαγο», (2013) και «Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό», (2017) που θα επιχειρήσω να παρουσιάσω με το παρόν σημείωμα.
Ποιήματα σε γκρίζο φόντο θα χαρακτήριζα μεγάλο μέρος των δημιουργημάτων που περιλαμβάνονται στο βιβλίο, καθώς σε αυτά ιχνηλατείται ένα συναίσθημα πικρίας, απογοήτευσης, πεσιμισμού. Από εκεί και πέρα, στέρεος και στιβαρός θεματικός πυλώνας στην ποίηση του Α.Κ. είναι ο έρωτας, ενώ τα ποιητικά του αντανακλαστικά διεγείρει και η επικαιρότητα.
Ας ξεκινήσω από την τελευταία. Ως κατακραυγή για τα διεθνή πολιτικο-κοινωνικά δρώμενα μπορεί να εκληφθεί η ποίηση του Α.Κ. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής, που δεν επιδέχεται αμφίσημες ερμηνείες: «Θάβουμε ενοχές / στα πηγάδια της λήθης / και ξεθάβουμε / ρήσεις αθωωτικές / για ένα κόσμο γεμάτο θύτες / εκούσιους φονιάδες / κι ακούσιους παρατηρητές». (σελ. 10)
Ο Α.Κ. με την ίδια αγνότητα, με τον ίδιο ιδεαλισμό που περιβάλλει την ποίηση, περιβάλλει και τις πανανθρώπινες αξίες όπως η δημοκρατία και η ελευθερία: «…σβήνουν ένα – ένα τα φωνήεντα / από τη λέξη Ελευθερία / και την αφήνουν άφωνη / και κατακρεουργημένη». (σελ. 12)
Ο Α.Κ. γραφεί όμως και στίχους γεμάτους θλίψη, όπως προείπα, στίχους πενθοφόρους και λυπητερούς: «Κι η θάλασσα άδεια πενθεί/ κάτω από μαύρα πανιά αιώνων». (σελ. 19) Εδώ η πικρή γεύση της απογοήτευσης προσλαμβάνει κι ένα διαχρονικό χαρακτήρα. Μάλιστα, σ’ αυτούς ενυπάρχει κι ένα στοιχείο συνθλιπτικής κατηγορηματικότητας: «…οι γοργόνες κολυμπάνε / σε νεκρές θάλασσες. / Δεν ρωτάνε πια αν ζεις / αλλά πόσες φορές πεθαίνεις». (σελ. 15)
Η ποίηση του Α.Κ. αιωρείται ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, την πανδαισία των χρωμάτων και τη μονοτονία του γκρίζου. Επιστρατεύει, ωστόσο, ειδυλλιακές εικόνες για να δώσει υπόσταση στο ποιητικό του εγώ: «Κι εσύ ακροβατείς / στην τεντωμένη γραμμή / που δένει τα σκοτάδια / με το θαλασσινό ξημέρωμα / και υφαίνεις με σεντεφένια ηλακάτη / στίχους από χρωματιστές κλωστές / με ρίμες μεταξένιες». (σελ. 31) Εδώ η λέξη κλειδί είναι το ρήμα «ακροβατείς». Καθώς, η όλη ουσία έγκειται στην ακροβασία μεταξύ θέσης και αντίθεσης, μαύρου και άσπρου, φωτός και σκοταδιού. Και εννοείται πως δεν νικά πάντα το καλό.
Όμως, μέσα από την θλίψη και την συντριβή, μέσα από τις στυφές γεύσεις και τα μουντά χρώματα, ξεπροβάλλει ένας βαθύτατος λυρισμός, με τρυφερότητα, ευαισθησία και παραστατικότητα: «Απόψε κρύφτηκαν τα μάτια σου / σε σκοτεινές σπηλιές / μιας θάλασσας παράξενης / παλιό λημέρι πειρατών / και τυμβωρύχων των ονείρων…». (σελ. 23)
Εκεί όπου ο ποιητής αφήνει μια χαραμάδα φωτός να αχνοφέγγει, ένα πικροχαμόγελο να ζωγραφίζεται στα χείλη, είναι όταν καταπιάνεται με την ερωτική θεματική. Σε αυτήν ειδικά ο λυρισμός του γίνεται πληθωρικότερος και φωτεινότερος: «Παίζεις με σημαδεμένες / λέξεις / σαν τους παλιούς / χαρτοκλέφτες. / Αφήνεις κλεμμένους στίχους / στο τραπέζι, / πάντα σε σχήμα καρδιάς, / τους βαφτίζεις έρωτα / και κερδίζεις τη παρτίδα». (σελ. 26)
Γενικά όμως ο Α.Κ. γράφει ερωτική ποίηση στην αρχέγονή της μορφή. Αγνή και απροσποίητη, ποίηση που ξεχειλίζει από λυρισμό και εξιδανίκευση, τρυφεράδα και ευαισθησία. Ποίηση που έλκει την καταγωγή της από έναν κλασικότροπο ρομαντισμό περασμένων αιώνων: «Το αντιφέγγισμα / της εικόνας σου / ένα αστέρι ροδοπέταλο / που ξημερώνει ανατολή / πριν γεννηθεί ο ήλιος / το πρώτο φιλί / στα χείλη του καλοκαιριού / πριν χαράξει η μέρα / το σκίρτημα / του ερωτευμένου ονείρου / που αναζητά το φως / πριν ανοίξουν τα μάτια». (σελ. 46)
