Οι εντυπώσεις μιας συναυλιακής βραδιάς με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα.
Είναι το απόλυτο σχήμα του φετινού καλοκαιριού. Μια «αγία» σύμπραξη, που μοιάζει με καταπιεσμένη επιθυμία που ξεσπά σαν ηφαίστειο. Ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό δίδυμο με φουντωτό παρελθόν (αρχής γενομένης από τον δίσκο «Στην Ανδρομέδα και στη γη», 1995), εκρηκτικό παρόν (τον φετινό δίσκο «Με στόμα που γελά») και φλογερό μέλλον.
Αυτό που προσφέρουν οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου και Σωκράτης Μάλαμας είναι σαφώς μια απαράμιλλη συναυλιακή πρόταση αν αναλογιστεί κανείς εκτός από το χάρισμα και τη δεδομένη χημεία δύο σαμάνων δημιουργών, την ονειρεμένη και δεμένη ομάδα συντελεστών. Εκτός από τη γάργαρη γυναικεία νότα της Ιουλίας Καραπατάκη, είναι και οι ωδικές ανάσες που πρόσφεραν ο άρχων βιολιστής Φώτης Σιώτας και ο τεχνικός σκηνής Αλέξανδρος Κτιστάκης, που θα μπορούσαν από μόνοι τους να στηρίξουν ένα χάρμα μουσικό μυστήριο. Κάθε λεπτομέρεια αυτής της απίθανης τετράωρης φαντασμαγορίας έμοιαζε κουρδισμένη στην εντέλεια από καλλιτεχνικής σκοπιάς, αλλά και τεχνικής, όταν μιλάμε για τον ήχο και τους φωτισμούς.
Ο κύριος παράγοντας όμως που απογειώνει το αποτέλεσμα είναι το κούμπωμα αυτού του αρμονικού δεσίματος με την άναρχη ευαισθησία του ακροατηρίου. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η αίσθηση αυτής της βαθιάς, ανεξέλεγκτης διασκέδασης που σε τραντάζει, επηρεάζεται καθοριστικά από το ρεύμα και τον παλμό της πλατείας. Η σχέση είναι οπωσδήποτε αμφίδρομη, ωστόσο έχει τεράστιο ενδιαφέρον να εστιάσει κανείς σ’ αυτά που διαδραματίζονται κάτω από τη σκηνή.
Καταρχήν, είναι εντυπωσιακή η παρατήρηση ότι δύο καλλιτέχνες που απογειώθηκαν τη δεκαετία του ’90 βρίσκονται σήμερα να αποθεώνονται με την ίδια -ή και περισσότερη- ζέση από τα παιδιά των πρώτων τους θαυμαστών. «Τελικά, υπάρχει ελπίδα» είναι η πρώτη σκέψη όταν βλέπεις άτομα της κρίσιμης ηλικιακής ομάδας 20-30 ή και μικρότερα να ζουν μέχρι το τελευταίο τους κύτταρο τη μυσταγωγία, να γνωρίζουν τους στίχους και να βραχνιάζουν ενώνοντας φωνές με τους καλλιτέχνες.
Εντούτοις, αυτή η σκέψη αρχίζει και μπάζει όταν σιγά- σιγά παγιώνεται η εντύπωση ότι η συναυλιακή συμπεριφορά ορισμένων, αλλά καθοριστικών σ’ αυτές τις ηλικιακές ομάδες, ελάχιστα διαφέρει από τη συμπεριφορά των σκληροπυρηνικών οπαδών στα γήπεδα. Βαθιά πωρωμένοι με την υπερομάδα που κεντά με νότες, έδωσαν άλλη διάσταση στον τιμημένο στίχο του Αλκαίου «στον γιαλό είναι το ταξίδι, στην εξέδρα το παιχνίδι».
Αντιλαμβάνομαι το θράσος της ηλικίας και την ανάγκη των νέων ανθρώπων να ξεδίνουν παρασυρμένοι σ’ ένα σύννεφο έντασης και υπερβολής- κάναμε κι εμείς τέτοια και χειρότερα. Το καθετί όμως στον τόπο του. Είναι ο Θανάσης κι ο Σωκράτης το νέο σκληρό ροκ; Πώς μπορείς να συμπεριφέρεσαι σαν κάφρος σε συναθροίσεις όπου η τέχνη του τραγουδιού υπερίπταται;
Οι πυρσοί έδιναν κι έπαιρναν και προφανώς υπάρχει τεράστιο στοκ μετά τον περιορισμό της χρήσης τους στα γήπεδα. Κάθε λίγο μια βροχή από σπίθες έλουζε το πλησίον των θερμοκέφαλων, προκαλώντας εστίες δυσφορίας. Το περιεχόμενο των μπουκαλιών του νερού και των κουτιών της μπίρας, συχνά ΜΑΖΙ με τα ίδια τα μπουκάλια και τα κουτιά, ίπταντο προς τυχαίες κατευθύνσεις. Το ίδιο και τα τσιγάρα. Ο σεβασμός στους συνακροατές είναι μηδαμινός, όπως δυστυχώς και προς τους καλλιτέχνες. Η φορά του αέρα ήταν τέτοια που οι πυκνοί καπνοί έπνιγαν τους μουσικούς, οι οποίοι άκουγαν συχνά μπουκάλια ή ιδρωμένες φανέλες να σφυρίζουν δίπλα από το κεφάλι τους.
Σε αντίθεση με τον Γιάννη Αγγελάκα που πριν λίγους μήνες είχε προειδοποιήσει ότι στην επόμενη καφρίλα θα διακόψει τη συναυλία, Παπακωνσταντίνου και Μάλαμας εμφανίστηκαν ψύχραιμοι και αγέρωχοι. Με τον πρώτο μάλιστα να το αντιμετωπίζει και με χιούμορ, παρακαλώντας τους φρυκτωρούς, επειδή ο καπνοί τον δυσκολεύουν στην αναπνοή, ν’ ανάβουν τους πυρσούς όταν… «τραγουδά ο Σωκράτης».
Δίνοντας όμως σκοινί στον ούγκανο, είναι δεδομένο ότι θα το τραβήξει. Στον «Πεχλιβάνη» λ.χ. μπήκε και το γκολ: Πρέπει να άναψαν δεκάδες πυρσοί ταυτόχρονα, με τους νεαρούς να δίνουν παράσταση μαζικής υστερίας πηδώντας και σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο, αλά αμπαλαέα, παίρνοντας φυσικά παραμάζωμα και τους τολμηρούς εναπομείναντες στην ακτίνα δράσης τους. Κάποιος μάλιστα επιχείρησε –ανεπιτυχώς- να σκαρφαλώσει στη μεταλλική κολώνα της εξέδρας κρατώντας στο ένα χέρι τον πυρσό. Κι όπως ήταν αναμενόμενο, δύο μαντράχαλοι κατόρθωσαν να γλιστρήσουν στη σκηνή καθώς έπαιζε ο Θανάσης, ο οποίος διατηρούσε την ψυχραιμία του όταν εκείνοι χόρευαν τρεκλίζοντας σε απόσταση αναπνοής. Κι ο αυτοκυρίαρχος Δημήτρης Λάππας προσπαθούσε να τους συνετίσει παίζοντας κανονικά την κιθάρα του, μέχρι να αποφασίσουν να παρέμβουν τα σεκιούριτι.
Είναι περιττό να πω ότι οι διοργανωτές έχασαν το στοίχημα.
