«Λέιλα & Συνεργάτες» της Κορντίλια Λιν σε σκηνοθεσία Μαρίας Ιόλης Καρολίδου. 
 
Παρά το γεγονός ότι είναι μια θεματική που δεν μπορεί να εξαντληθεί, αν η πλατφόρμα «Σεζόν Γυναίκες 2019-2021» ολοκληρωνόταν με την παράσταση «Λέιλα & Συνεργάτες» θα είχε πετύχει ήδη τους στόχους που έθεσε: να διερευνήσει την κυρίαρχη αφήγηση για τη θέση της γυναίκας και να δώσει βήμα ν’ ακουστεί η γυναικεία ιστορία. Για καλή μας τύχη, όμως, οι διοργανωτές τα επόμενα δύο χρόνια σκοπεύουν να μάς εκπλήξουν ακόμη περισσότερο.
 
Το έργο της Κορντίλια Λιν δεν είναι εύκολο ούτε για τον συντελεστή, ούτε για τον θεατή. Κι αυτό επειδή είναι μεν καθηλωτικό στη θέαση, αλλά σε στοιχειώνει με μια επίμονη ανησυχία συνενοχής. Ο εξομολογητικός μονόλογος της Λέιλα απευθύνεται απευθείας στο ακροατήριο. Μάς εμπλέκει. Και δεν αρκείται στην προσοχή, την περίσκεψη, τη συμπόνια, την κατανόησή μας. Δεν εκβιάζει ένα χτύπημα συμπαράστασης στην πλάτη, δεν ζητιανεύει τον οίκτο μας, δεν προσδοκά κάποιου είδους συναισθηματική αλληλεγγύη. Θέλει να μάς βγάλει τα μάτια που την παρατηρούν με απάθεια και να τα φάει. Χωρίς να ηθικολογεί, μάς δείχνει έναν- έναν με το δάχτυλο. Δεν διεκδικεί, αλλά ΑΠΑΙΤΕΙ να ακουστεί. Μάς κοιτάζει επιτακτικά σαν τον Πενταδάχτυλο του Μόντη. Και λέει: «Λοιπόν»; Και μας ρωτά: «Λοιπόν»;
Λοιπόν, θα κάνετε κάτι; Ή θα φύγετε από το θέατρο μες την τρελή χαρά, ή έστω με πυρωμένο μυαλό αλλά θα πάτε να «σβήσετε» και να καταπνίξετε την ενοχλητική αυτή αίσθηση στους σίγουρους περισπασμούς της καθημερινότητας; Η συγγραφέας, η σκηνοθέτις Μαρία Ιόλη Καρολίδου κι όλοι οι συντελεστές είναι πεπεισμένοι πως έχουν αποτύχει όχι μόνο αν αποχωρήσεις με την ίδια ψυχική διάθεση μ’ αυτή που προσήλθες, αλλά κι αν η επόμενη μέρα σου είναι το ίδιο αποστασιοποιημένη. Δεν ενδιαφέρονται να μας φορτώσουν με φρούδες τύψεις. Θέλουν να ερεθίσουν καθοριστικά την ευαισθησία μας.
Η κραυγή της Λέιλα είναι σπαρακτική και εκκωφαντική γιατί είναι αληθινή και ολόδική της όσο και γιατί αντικατοπτρίζει τους οδυνηρούς καθημερινούς αγώνες αμέτρητων γυναικών. Είναι ένας μονόλογος κι ένα σόλο σπαρακτικό τραγούδι που παρουσιάζεται σε ντουέτο, γιατί διακόπτεται συνεχώς από τις ανατριχιαστικές εκδοχές τεσσάρων καθοριστικών στη ζωή της ανδρών, που επιδιώκουν να πατρονάρουν τη γυναικεία αφήγηση, να διαστρεβλώσουν τα πραγματικά γεγονότα παρουσιάζοντας όσα βίωσε μέσα από τα δικά τους μάτια. Είναι οι θιασώτες της πατριαρχικής επιβολής. Την κανακεύουν, την υποβιβάζουν, τη μειώνουν μέχρις ότου να εισπράξει, να απορροφήσει και να αφομοιώσει την ασημαντότητά της, να αποδεχτεί τη θέση της σ’ έναν περιορισμένο κόσμο που συνεχώς  συρρικνώνεται. Όταν το πώμα του φόβου, της ντροπής και του εξαναγκασμού πετάγεται και η ανομολόγητη αλήθεια ξεχύνεται, δυσκολεύεσαι να την ακούσεις. Σχεδόν ανυπομονείς για την κωμική ανακούφιση της επόμενης διακοπής.
 
Η Αντωνία Χαραλάμπους δίνεται ολοκληρωτικά στον ρόλο γιατί δεν υπάρχει διαφορετικός τρόπος να τον υποδυθεί κανείς. Κάνει επίταξη στη σκηνή σμιλεύοντας με κάθε ανάσα λέξεις, εκφράσεις και κινήσεις. Ο ίδιος ο τρόπος που εκφέρει τον λόγο είναι σωματικός. Καταθέτει μια καταγγελτική, αντιφατική αλλά και φυγόκεντρο ερμηνεία, τοποθετημένη σ’ ένα φάσμα που κυμαίνεται από την υστερική ευθυμία έως την υποταγμένη θλίψη. Ο Γιάννης Καραούλης μπρουτάλ; Στο ερώτημα αυτό έχει κανείς την ευκαιρία να απαντήσει παρακολουθώντας τον να διαιρεί τον εαυτό του στα τέσσερα και ν’ αλλάζει τους ανδρικούς ρόλους σαν τα πουκάμισα, αλλά να βγάζει μαζί κάθε φορά και το δέρμα του.
Η υπόγεια γλωσσική βία εκδηλώνεται ελεγχόμενα και με σχεδόν λεπταίσθητες αποχρώσεις, με την αρωγή ενός εφιαλτικά θελκτικού οπτικού και ακουστικού περιβάλλοντος.
Φιλgood, τεύχος 228.