Κυριάκος Σταυρινός: Πεθαίνω από αγάπη για τη ζωή

Ο Κυριάκος Σταυρινός γεννήθηκε στη Λεµεσό, σε µια φτωχή πολυµελή οικογένεια. Όταν ένας από τους µεγαλύτερους αδελφούς του πέρασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, ο Κυριάκος ζήτησε να τον πάει µαζί του, κυρίως γιατί δεν άντεχε το καταπιεστικό κοινωνικό περιβάλλον της Κύπρου στο οποίο ήταν αδύνατο να χωρέσει.

 

Στην Αθήνα, σχεδόν καρµικά, ανακάλυψε τη Σχολή χορού της Ραλλούς Μάνου και µαζί το χάρισµά του στο χορό.  Ενώ για τους περισσότερους ανθρώπους ο χορός είναι θέµα επίπονης και πολύχρονης δουλειάς που ξεκινά από την παιδική ηλικία, για τον Κυριάκο ήταν κάτι έµφυτο που βγήκε από µέσα του σαν να περίµενε εκεί υποµονετικά σε όλη του τη ζωή για να εκφραστεί. Η δεκαετία του ‘80 τον βρήκε να χορεύει σε παραστάσεις ως επαγγελµατίας και ως Κυριάκος Σταυριανός πια, µιας και άλλαξε το επώνυµό του για να γίνει πιο εύηχο.

 

 

Η δουλειά του, η βαθιά του αγάπη για τους ανθρώπους και η ανάγκη του να µαθαίνει και να διευρύνει τους ορίζοντές του, τον οδήγησαν σε πολλά ταξίδια τόσο στο εξωτερικό όσο και µέσα στον ίδιο του τον εαυτό. Η ευγένεια ήταν ένα ένδυµα που έντυνε όλη του την ύπαρξη και ήταν τόσο χαρακτηριστική στον τρόπο που φερόταν όσο το µακρόσυρτο γέλιο του που µεταδιδόταν αυτόµατα και στους άλλους. Στον τοµέα του χορού ήταν καινοτόµος. Υπήρξε ο πρώτος Κύπριος και από τους πρώτους στην Ελλάδα που πειραµατίστηκαν µε το χοροθέατρο, παρουσιάζοντας στις αρχές του ‘90 τρεις παραστάσεις που έκαναν αίσθηση στην Κύπρο: «Στο Δωµάτιο 2 και 3» σε συνεργασία µε τη συµφοιτήτρια και στενή του φίλη Έλενα Χριστοδουλίδου, το «Μη Δει» εµπνευσµένο από τη Μήδεια, σε συνεργασία µε τη Ρούλα Κλεοβούλου και µε συµµετοχή της Δοµνίκης Αγαθοκλέους και το σόλο έργο «Σας Αρέσει το Μακιγιάζ µου Απόψε;». Οι προοπτικές για ακόµη µεγαλύτερες δουλειές και εξέλιξη της πορείας του στο χορό ανακόπηκε βίαια.

 

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο ιός HIV ήταν ακόµη σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα, ο Κυριάκος έγινε ένα από τα πρώτα του θύµατα. Ως φορέας ο ίδιος, αφοσιώθηκε µέχρι το τέλος της ζωής του στη συµπαράσταση και τη φροντίδα άλλων φορέων και ασθενών του ιού στην Αθήνα και πολέµησε το στίγµα της ασθένειας δίνοντας ακόµη και µία τηλεοπτική συνέντευξη λίγο πριν το θάνατό του, καταγγέλλοντας τις τότε πρακτικές στα νοσοκοµεία που οι νοσηλευτές και οι γιατροί, από άγνοια φοβόντουσαν να έρθουν σε επαφή µε τους ασθενείς. Τα Χριστούγεννα του 1995, όταν το τέλος ήταν πια πολύ κοντά, ο Κυριάκος ήρθε στην Κύπρο και αποχαιρέτησε τα αδέλφια του, τους ηλικιωµένους γονείς του και τους φίλους του. Πέθανε τον Γενάρη του 1996, σε ηλικία 36 χρονών. Ο αδελφός του βρήκε στο κοµοδίνο του µία καρτ ποστάλ µε ένα έργο του Ματίς, από αυτές που συνήθιζε να αγοράζει από διάφορα µουσεία και να τις στέλνει γράφοντας τα νέα του στην Κύπρο. Στο πίσω µέρος της είχε γράψει «πεθαίνω από αγάπη για τη ζωή».

 

 
* Το Open House Festival και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Αλέξης Βασιλείου τιµούν τον Κυριάκο Σταυρινό µε µία παράσταση αφιερωµένη στη µνήµη του. Η «Αναπαράσταση Ενός Εγκλήµατος», στο Δηµοτικό Μέγαρο Λεµεσού, σήµερα 6 Οκτωβρίου, στις 19:00, επισκέπτεται εκ νέου τις παραστάσεις «Σας Αρέσει το Μακιγιάζ µου Απόψε;» και «Μη Δει». Η Ρούλα Κλεοβούλου, 25 χρόνια µετά τη συνάντησή τους επί σκηνής, χορογραφεί και χορεύει για τον Κυριάκο Σταυρινό.

 Φιλgood, τεύχος 241.