Πρόσφατα έργα ζωγραφικής του Θεόφιλου Κατσιπάνου φιλοξενεί η γκαλερί Stand in Line στη Λευκωσία. Η ατομική έκθεση υπό τον τίτλο «Ανθρώπινες αντανακλάσεις» εγκαινιάζεται την Τετάρτη 30 Μαρτίου.
Ο Κατσιπάνος γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1975 και σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το 1999 συμμετείχε στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα Erasmus με εξάμηνη παραμονή στην Ισπανία. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει παρουσιάσει επτά ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και Κύπρο. Επίσης έχει συμμετάσχει σε σωρεία ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
- Λευκωσία, γκαλερί Stand in Line (99412000). Εγκαίνια: 30 Μαρτίου 7μ.μ. Διάρκεια: Μέχρι 23 Απριλίου
«Ένα από τα μυστηριακά πλάσματα που ο Θεόφιλος Κατσιπάνος ανασύρει στα τελευταία του έργα, μοιάζει με ‘ασυρματιστή’» παρατηρεί ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς. «Μια καθισμένη σε γραφείο ανδρική φιγούρα που φορά ακουστικά στα αφτιά, χειρίζεται κάτι που μοιάζει με συσκευή σε ένα περιβάλλον αινιγματικό. Το μυστήριο επιτείνει στο φόντο ένας άνδρας κρυμμένος, που δεν ξέρουμε αν είναι θεατής ή δημιούργημα φαντασίας του κεντρικού ήρωα. Καθώς ο ζωγράφος δεν φορά στα έργα του ταμπέλες – pop σουρεαλισμός, μαγικός ρεαλισμός, νέο-παραστατική εικονογραφία -, θα ήθελα να βλέπω τον ιδιότυπο ασυρματιστή ως μία ιδανική αυτό-προσωπογραφία του Κατσιπάνου: μονάχος στο εργαστήρι του να αφουγκράζεται στον ασύρματο το απόκοσμο, χρησιμοποιώντας για σήματα μορς τα όνειρά του».
Ο Γ. Μυλωνάς επισημαίνει ότι ο κόσμος του ονείρου είναι θεμελιακό στοιχείο για να πλησιάσουμε το έργο του ζωγράφου. Έπειτα από 20 χρόνια μιας πορείας γόνιμης κι αναγνωρίσιμης πια στο πλατύ κοινό, ο Κατσιπάνος έχει κατορθώσει τούτο το παράδοξο: να κρατήσει τη μνήμη του λευκή κι αισθησιακά παραδομένη στο χωρίς προκατάληψη. Μπαίνοντας σε μία περίοδο καλλιτεχνικής ωριμότητας, τα νεανικά του ερωτήματα έχουν διαλυθεί σαν πάχνη του πρωινού κι ίσως γι’ αυτό αδιαφορεί για τις ταμπέλες. Αυτό, όμως, που του έχει μείνει ακόμη είναι η ευχαρίστηση της περιπλάνησης, έχοντας μάλιστα αποδεχθεί τον κίνδυνο της πλάνης τόσο με την έννοια του λάθους όσο και με την έννοια της απροσδιόριστης πορείας. Και τα δυο, ο Κατσιπάνος τα χρησιμοποιεί στη ζωγραφική του.
«Για να κατασκευάσει το δικό του προσωπικό σύμπαν, ο δημιουργός ξεφεύγει από τη ‘μίμηση’ εικόνων. Επιθυμεί να γίνει ο διερμηνέας τους, να δώσει την προσωπική του εκδοχή και εξήγηση. Στα έργα του, δεν υπάρχει μια αφήγηση που υπακούει σε νόμους και κανόνες. Υπακούει μόνο στην άναρχη λογική του ονείρου, στη βασιλική οδό του ασυνειδήτου, αμφισβητώντας κάθε ορθολογιστική οργάνωση της αφήγησης. Οι συνθέσεις του ζωγράφου μοιάζουν με ονειρικές σκηνές, στις οποίες βυθίζεται σταδιακά ο θεατής» προσθέτει ο ιστορικός τέχνης.
Ο ίδιος συμπληρώνει πως ο κόσμος του Κατσιπάνου δεν είναι ξεκομμένος από την παράδοση. Σε κάποιες από τις γυναικείες μορφές του μπορούν να εντοπιστούν ίχνη που παραπέμπουν σε φλαμανδικά πορτρέτα, καθώς ορθώνονται επιβλητικά μπροστά μας σε λεπτομερές βάθος και όχι σε απλό φόντο. Αστικά τοπία και φυσικά περιβάλλοντα από δέντρα ή θάλασσα, σκηνικά στο ρόδινο χρώμα της σάρκας και μαύρα φόντα είναι το πρόσχημα για να τυλίξει τους ήρωές του. «Τους παρουσιάζει με τόση αμεσότητα που τους αγγίζεις επάνω στο τελάρο, σε ορισμένους μάλιστα, νιώθεις την κλειστοφοβική απόγνωσή τους. Διογκωμένοι καθώς είναι, μοιάζουν εγκλωβισμένοι στη μικρή διάσταση του έργου».
Το εργαστήριο του καλλιτέχνη στην Καλλιφρονά – ένα νεοκλασικό του μεσοπολέμου στην Κυψέλη – υπήρξε, όχι στο μακρινό παρελθόν, φυτώριο καλλιτεχνικό, καθώς λειτούργησε για πολλά χρόνια ως προπαρασκευαστικό φροντιστήριο σε πολλούς και σημαντικούς Έλληνες ζωγράφους για την είσοδό τους στις σχολές Καλών τεχνών (μεταξύ των δασκάλων του οι Νίκος Στέφος κι ο Τίμος Μπατινάκης). «Αυτό το ατελιέ έχει κυριολεκτικά βυθιστεί στη ζωγραφική, οι τοίχοι του έχουν ποτιστεί από την αγωνία, την αναζήτηση, τις σπάνιες ώρες όπου ο δημιουργός σαρκώνει την ιδέα του στο τελάρο».
