Τα αυτοκινητικά ατυχήματα συμβαίνουν γιατί οι σημερινοί οδηγοί τρέχουν πάνω στις χθεσινές τους σκέψεις, εγκλωβισμένοι μέσα σε αυριανά αυτοκίνητα…
Απομεσήμερο Ιουλίου σε συνθήκες καύσωνα στην τσιμεντένια Λευκωσία. Κατεβαίνω από το κλιματιζόμενο μου αυτοκίνητο με το ζόρι, καθώς έχω ήδη συμπληρώσει πέντε ώρες στην έρευνα αγοράς. Μου έχει μείνει η τελευταία αντιπροσωπεία και μετά πρέπει οπωσδήποτε να αποφασίσω. Το παλιό μου αυτοκίνητο άρχισε να παρουσιάζει μηχανικά και ηλεκτρολογικά προβλήματα κι εγώ δεν τα πάω καλά ούτε με τη μηχανική ούτε με τα συνεργεία. Έχω καταλήξει στο ποσό που θέλω να ξοδέψω, στο μοντέλο, στο χρώμα. Ο κατάλογος με τα SUV σχεδόν συμπληρώθηκε, όμως δεν έχω αποφασίσει.
Ο υπάλληλος με υποδέχεται με ενθουσιασμό και ευγένεια στον κλιματιζόμενο χώρο, μια μικρή τεχνητή όαση με ωραία, υπερσύγχρονα, αεροδυναμικά αυτοκίνητα. Κουστουμαρισμένος, καλογυαλισμένος, μιλάει με ευφράδεια και με καμάρι για το νέο μοντέλο της εταιρείας του, που όπως μου εξηγεί, προσφέρεται σε τιμή ευκαιρίας κι επιπλέον έχει όλα τα έξτρα, συν συστήματα αυτόνομου φρεναρίσματος. «Φανταστείτε να έχετε πλάι σας ένα ακούραστο, προσεκτικό συνοδηγό, τεχνολογικά ενημερωμένο, ο οποίος δεν θα είναι ποτέ πιωμένος και δεν θα τον απασχολεί τίποτα άλλο πέρα από την ασφάλεια σας! Αυτός ο άγρυπνος, έξυπνος φίλος θα πατήσει το φρένο αν εσείς, μη γένοιτο, δεν προλάβετε, ή αν έχετε αλλού το μυαλό σας, ή αν μιλάτε στο κινητό!», μου λέει με υφάκι.
Τον ακούω και τον παρατηρώ. Πιο πολύ παρατηρώ τις κινήσεις των χεριών και των ματιών του παρά να ακούω αυτά που λέει. Έτσι κι αλλιώς έχω παρακολουθήσει στο YouTube αρκετά βιντεάκια για το μοντέλο που με ενδιαφέρει. Μου φαίνεται εκνευρισμένος για κάποιο λόγο και παρόλο που προσπαθεί να με πείσει, αισθάνομαι πως δεν πιστεύει όλα όσα λέει ή πως για κάποιο λόγο βαριέται. Προχωρώ προς το αυτοκίνητο που με ενδιαφέρει, ανοίγω την πόρτα του οδηγού, κάθομαι και παίρνω στα χέρια το τιμόνι. Το αυτοκίνητο είναι βέβαια μέσα στη βιτρίνα αλλά μπορώ να με φανταστώ να το οδηγώ στον αυτοκινητόδρομο ή σε κάποια ανηφόρα στα βουνά ή ακόμη παραθαλάσσια. Παρατηρώ το ταμπλό κι εντυπωσιάζομαι καθώς διαπιστώνω πως τα σύγχρονα αυτοκίνητα είναι στην πραγματικότητα ηλεκτρονικοί υπολογιστές με τροχούς. Παρατηρώ από το καθρεφτάκι τα πίσω καθίσματα, ευρύχωρα, ότι πρέπει για τις εκδρομές μας. Σκέφτομαι τα παιδιά μου που μεγάλωσαν πλέον κι έχουν τα δικά τους αυτοκίνητα, ίσως και να μην το χρειάζομαι λέω, ίσως να είναι περιττή αυτή η αγορά συλλογίζομαι, θυμάμαι την εγγονή μου, θα είναι πιο άνετη και πιο ασφαλής σε αυτό το αυτοκίνητο, θέλω βέβαια να κάνω κι εκείνο το ταξίδι στον Ακάμα, όσο ακόμη είμαι νέα κι έχω διάθεση για εκδρομές…
«Θέλετε να το οδηγήσετε κυρία μου;» Με βγάζει από την ονειροπόληση ο υπάλληλος. «Θα πάμε έξω όπου υπάρχει ένα άλλο όχημα για το test driving, ελάτε».
Βγαίνουμε έξω όπου, στιγμιαία μόνο, μας χτυπάει κατακέφαλα ο καύσωνας. «Θα ήθελα να το οδηγήσετε εσείς καλύτερα», σιγομουρμουρίζω δειλά. Χαμογελάει ειρωνικά και κάνει νεύμα με το κεφάλι. Σπεύδω στη θέση του συνοδηγού, βέβαια δεν είμαι εκείνος ο τέλειος συνοδηγός, ο τεχνολογικά ανώτερος που είχε προηγουμένως περιγράψει, έχω ήδη μετανιώσει για αυτή την αγορά και ανυπομονώ να τελειώσει η επίδειξη. Ο υπάλληλος πατάει τα κουμπιά, εξηγεί τα πλεονεκτήματα και την ύπαρξη πλήθους εγκεφάλων που ελέγχουν όλες τις λειτουργίες του οχήματος και τη δυνατότητα τους να παίρνουν σήματα από πλήθος αισθητήρων, βάζει μπρος τη μηχανή «Ακούσατε ήχο; Όχι βέβαια, είναι αθόρυβος ο κινητήρας, κοιτάξτε τις περιμετρικές κάμερες, κάμερες όπισθεν, πανοραμική οθόνη, η τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Είναι μεγάλη ευκαιρία, πολύ καλή τιμή για τέτοιο αυτοκίνητο με τόσα έξτρα. Θα βγούμε αυτοκινητόδρομο για να αναπτύξει ταχύτητα και μετά…»
Ο θόρυβος που ακολούθησε ήταν κοφτός, αιχμηρός, ανατριχιαστικός. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο δοκιμής, είδα ότι είχαμε σφηνώσει στο μπροστινό μέρος του δικού μου αυτοκινήτου και του είχαμε στραβώσει τον προφυλακτήρα! Δεν θυμάμαι τι είπε, αν μου είπε κάτι ο υπάλληλος, αφού σε λίγα μόνο λεπτά μαζεύτηκε πλήθος κόσμου που αναρωτιόταν τι έγινε. Προσπάθησα να του μιλήσω αλλά ήταν τόσο αναστατωμένος που δεν γύρισε καν να με κοιτάξει. Έλεγε πως δεν ήξερε τι έγινε, πως για κάποιο άγνωστο λόγο δεν δούλεψε το σύστημα αυτόνομου φρεναρίσματος. Σε λίγα λεπτά ήρθαν οι ασφαλιστές, οι φωτογράφοι, ένας μηχανικός, μια πλατφόρμα «…μην ανησυχείτε κυρία, θα σας το φτιάξουμε το αυτοκίνητο, αφήστε το εδώ, έχουμε συνεργείο, θα αλλαχθεί ολόκληρο το καπό και ο προφυλακτήρας…»
Στο δρόμο της επιστροφής σκέφτομαι πως για να δουλέψει ένα σύστημα αυτόνομου φρεναρίσματος, χρειαζόμαστε κάποιου είδους αισθητήρα. Ένα ραντάρ, το οποίο να αντιλαμβάνεται ότι το αυτοκίνητο είναι σε πορεία σύγκρουσης με πεζό ή όχημα και έναν ακόμα αισθητήρα για να πατήσει το φρένο. Κάποιες φορές όμως ακόμη και αυτά τα υψηλής τεχνολογίας συστήματα δεν λειτουργούν και τότε γίνονται τα λάθη. Το έξυπνο κινητό μου δονείται και με υποχρεώνει να το κοιτάξω. Στην οθόνη του φιγουράρει προκλητικά ένα νέο, υβριδικό μοντέλο αυτοκινήτου, γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας. Ανατριχιάζω καθώς φαντάζομαι ότι έχουν καταγραφεί ήδη οι καταναλωτικές μου ανάγκες, ότι με παρακολουθούν οι σύγχρονοι Πουαρώ του διαδικτύου. Εξαφανίζω με το δάχτυλο τη διαφήμιση από την οθόνη κι επιστρέφω στις σκέψεις μου. Βλέπω από το παράθυρο τη γρήγορη δεξιά λωρίδα και εστιάζοντας στους οδηγούς που μας προσπερνούν σκέφτομαι, παραφράζοντας τον Οσκαρικό σκηνοθέτη Βιτόριο Ντε Σίκα, πως τα αυτοκινητικά ατυχήματα συμβαίνουν γιατί οι σημερινοί οδηγοί τρέχουν πάνω στις χθεσινές τους σκέψεις, εγκλωβισμένοι μέσα σε αυριανά αυτοκίνητα με μελλοντικές δυνατότητες και ταχύτητες.
«Μεν μαραζώνεις κυρία, θα σου το σάσουν, θα σου το τζιαινουρκώσουν!» μου λέει με συμπόνοια ο ταξιτζής. Χαμογελώ και σκέφτομαι πως είμαι πολύ τυχερή. Πρώτο γιατί δεν ήμουν στη θέση του οδηγού, δεύτερο γιατί πίσω μας ήταν όχημα και όχι άνθρωπος και τρίτο γιατί μπορώ ακόμη να σκέφτομαι.
Φιλελεύθερα, 22.8.2021.
