Αυτή είναι η τελευταία μας φορά, οπότε θα είμαι γρήγορος κι ανώδυνος. Λοιπόν, ακούστε. Σας έχω καλά και κακά νέα. Όπως είπε κι ο ρωμαιοκαθολικός ιερέας στο παιδάκι της χορωδίας, πρώτα τα κακά.
Είδατε το προεκλογικό σποτ του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών; Εκείνο στο οποίο ο Μαρτάς καλεί τους μη εγγεγραμμένους ψηφοφόρους να εγγραφούν; Αν δεν το είδατε, υπάρχει ακόμα κάπου στο ίντερνετ. Αν το είδατε, τα 4 στοπ-καρέ που συνοδεύουν το άρθρο αυτό, μπορεί να σας είναι γνώριμα.
Η εν λόγω εκστρατεία εγγραφής τελεί υπό την αιγίδα της πολιτείας. Ούτε της κυβέρνησης, ούτε της βουλής, ούτε των κομμάτων – της πολιτείας. Ως εκ τούτου, θα ανέμενε κανείς ότι τα ντεφώ της θα ήταν τα γνωστά και αναμενόμενα: Αισθητική κυπριακής τηλεοπτικής σειράς, περιεχόμενο προορισμένο να παρηγορεί λοβοτομημένους. «Τι θα κάνεις στις 30 Μαΐου;» ρωτά την κάμερα μειδιώντας ο μεσήλικας πρωταγωνιστής στην αρχή-αρχή του σποτ. Κάπως cringe το ερώτημα, ομολογουμένως, καθότι απευθύνεται σε άρτι ενηλικιωθέν ακροατήριο.
Αμέσως προ του ενδεχομένου οι παιδίσκες να αρχίσουν τα «ίουου» και οι πιτσιρίκοι τα “wtf?”, ένα ψηλοκρεμαστό κινητό με αφετηρία τον κάμεραμαν προσγειώνεται στα χέρια του. «Βάλε από τώρα στην ατζέντα σου τις βουλευτικές εκλογές» διευκρινίζει ο σαραντάρης με το ξεχειλωμένο κρεμ πουλόβερ και την ημίλευκη γενειάδα. Ουφ, ευτυχώς, πήγε η ψυχή μας στον τόπο της. «Και πριν αυτό» συνεχίζει αμέσως μετά «φρόντισε να εγγραφείς στους εκλογικούς καταλόγους». Είναι τέτοια η ανακούφισή μας που γλίτωσε στο τσακ ο συμπαθής ηθοποιός τη ρετσινιά του σαλιάρη πέφτουλα ώστε πρόθυμα κάνουμε μόκο πως το σωστό θα ήταν «να έχεις εγγραφεί».
Δεν είναι γλωσσολογικό, άλλωστε, το ζήτημα. Ακολουθούν οι 4 ατάκες που εμφανίζονται στη σελίδα ή στην οθόνη που κρατάτε αυτή τη στιγμή. Σε περίπτωση που μας έχει προδώσει η τεχνολογία, είναι οι εξής (με αυτή τη σειρά): 1. «Πιστεύεις ότι η ψήφος σου δεν έχει αξία αλλά….», 2. «Αυτές είναι ψήφοι βουλευτών του 2016», 3. «Κι εδώ, τα ψηφοδέλτια χιλιάδων νέων που δεν έχουν εγγραφεί ακόμη στους εκλογικούς καταλόγους». 4. «Ακόμη θεωρείς ότι η ψήφος σου δεν έχει αξία;». Παρακαλώ ξαναδιαβάστε τες (ειδικά την υπ’ αρ.2). Εγώ σας τα είπα και νίπτω τας χείρας μου. Πολύ σχολαστικά.
Τι λέει η πολιτεία στον νέο ψηφοφόρο; Πολύ απλά: Αν ψηφίσεις λευκό ή άκυρο, η ψήφος σου δεν έχει αξία. Η ψήφος σου έχει αξία μόνο αν ψηφίσεις βουλευτή. Κατά μία πιο διασταλτική ερμηνεία -κάπως ακραία αλλά όχι απορριπτέα για αυτό το λόγο-, η ψήφος σου δεν έχει αξία ακόμα κι αν ψηφίσεις υποψήφιο βουλευτή ο οποίος εν τέλει δεν εκλέχθηκε. Γιατί; Μα επειδή «αυτές είναι ψήφοι βουλευτών του 2016».
Προσέξτε: Όχι «ψήφοι των βουλευτικών του 2016» αλλά «ψήφοι βουλευτών του 2016». Δηλαδή, των 56 και μόνο. Απέναντι σε αυτές τις ψήφους τι έχουμε; Τις ψήφους των μη εκλεγέντων του 2016 μήπως; Όχι. Μήπως τα λευκά και τα άκυρα του 2016; Ούτε. Τα ψηφοδέλτια όσων απείχαν έστω; Τσου. Ε, τότε τι; Μα, «τα ψηφοδέλτια χιλιάδων νέων που δεν έχουν εγγραφεί ακόμη στους εκλογικούς καταλόγους». Άρα: εφόσον πας να ψηφίσεις νέε μη εγγεγραμμένε (αν τυγχάνεις ηλικιωμένος και μη εγγεγραμμένος, δεν μας κόφτει, κάνε ό,τι θες κωλόγερε) το ψηφοδέλτιό σου θα πρέπει να γίνει ψήφος βουλευτή. Αλλιώς δεν έχει αξία. Μην εγγραφείς αν είναι να ρίξεις λευκό – δεν έχει αξία. Μην εγγραφείς αν είναι να ρίξεις άκυρο – δεν έχει αξία. Αξία έχουν ΜΟΝΟ οι ψήφοι βουλευτών. Μην μπεις στον κόπο να εγγραφείς άμα είναι να τρυπώσεις την Κυριακή στο παραβάν και να γράψεις στο ψηφοδέλτιο «Πάμπο, αγαπώ σε ρε πελλέ έλα πίσω» ή αν θα ρίξεις στον ντενεκέ κανένα ψηφοδέλτιο που πήγες κι έγραψες «στης Βουλής τα έδρανα / αχ κι εγώ να έκλανα».
Το ψηφοδέλτιο που σε περιμένει στο αριστερό άκρο της οθόνης, που στοιβάζεται με άλλα σαν ανοικονόμητος ουρανοξύστης της Λεμεσού που δεν τον χωρεί το κάδρο, δεν θα κάνει ποτέ το πολυπόθητο άλμα προς το δεξί μέρος της οθόνης για να συνδράμει την τακτοποιημένη, ανισοσκελή και σεμνή αγία τριάδα που οικοδομούν οι «ψήφοι των βουλευτών». Το ψηφοδέλτιο σου δεν έγινε ποτέ ψήφος. Ούτε καν λευκή ή άκυρη ψήφος. Δεν απέκτησε ποτέ αξία. Με άλλα λόγια: η χώρα σου δεν θέλει να ασκήσεις το εκλογικό σου δικαίωμα νέε μας – θέλει να ψηφίσεις βουλευτή. Ευρώπη;
Στην εποχή που ζούμε εκσυγχρονίστηκε μέχρι κι ο Λεβιάθαν, όμως παλιά, στις δεκαετίες του ‘80 και του ’90, ο επίσημος εξαποδώ διείσδυε στο υποσυνείδητο χιλιάδων νέων μέσα από τις αυλακιές των δίσκων 33 στροφών. Όταν έπαιζες ανάποδα το βινύλιο άκουγες ξεκάθαρα σατανικά μηνύματα οπόταν -εξ αντιδιαστολής- άμα τον άκουγες κανονικά τα εν λόγω μηνύματα περνούσαν κρυφίως και λάθρα καταστρέφοντας την ελληνοχριστιανική αγωγή σου, μετατρέποντάς σε αργά και σταδιακά σε πρεζάκι ή αντίχριστο (ή, αν ήσουν φουλ δαιμονισμένος, και στα δύο).
Ο διάβολος δεν πολιορκούσε μόνο εμάς τους μεταλλάδες (δεν θέλαμε και πολύ ψήσιμο, άλλωστε) αλλά και τους ελαφρολαϊκούς. Έτσι ενώ η μάνα μας άκουγε Μαρινέλλα κανονικά «κι ύστερα κι ύστερα / μα δεν υπάρχει ύστερα» όταν παίρναμε τον δίσκο και τον παίζαμε με την αντίθετη φορά του ρολογιού ακούγαμε «ο σατανάς μαζί / ο σατανάς μαζί» αλλά σαν να το έλεγε ο νάνος από το Twin Peaks που μιλούσε πίσω-μπρος. Αυτά στη θεωρία, βέβαια, διότι στην πράξη με τα πικ-απ που είχαμε τότε ήταν αδύνατον να παίξει το βινύλιο ανάποδα – θα διαλυόταν και ο δίσκος και η βελόνα και το turntable (αυτό κι αν ήταν έργο του διαβόλου).
Το βινύλιο έχει κάνει τρομερό comeback εδώ και μια δεκαετία όμως ο σατανάς, όπως βλέπουμε, προτιμά πια να περνάει τα μηνύματά του με εικόνες και υπότιτλους. Μιλώντας για μουσική, φτάνουμε επιτέλους στα καλά νέα. Δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, ένα υπερβολικά ζεστό μεσημέρι Τετάρτης, εν ενεργεία και υποψήφιος -τώρα τέως- βουλευτής περίμενε στην «άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής» τη σειρά του για να βγει στον αέρα της οικονομικού περιεχόμενου εκπομπής του ραδιοφώνου του «Πολίτη».
Το τραγούδι που έπαιζε ενόσω αναμέναμε τον εκπρόσωπο του λαού ήταν το “Bigmouth strikes again” (διευκρίνηση για τα παιδιά που μεγάλωσαν με Placebo: το ορίτζιναλ). Όταν τέλειωσε το κομμάτι, ο ένας εκ των δύο παρουσιαστών απολογήθηκε στον καλεσμένο επειδή τον είχαν στο περίμενε (δεν απολογήθηκε για τον συνειρμό μεταξύ του τίτλου του τραγουδιού και της ιδιότητας του συνομιλητή). «Δεν πειράζει» έκανε εύθυμα ο τότε βουλευτής, «ακούγαμε Smiths οπόταν με πήγατε στα παλιά και πέρασε ωραία η ώρα». Στις εκλογές της 30ης Μαΐου 2021, ο εν λόγω υποψήφιος δεν επανεξελέγη. Δύο μέρες μετά ανακοίνωσε την οριστική αποχώρησή του από την πολιτική.
Τώρα που το ξαναβλέπω, ίσως να μπέρδεψα τα καλά νέα με τα κακά. Δε βαριέσαι, αφήνω γεια. Strangeways, here we come.
Φιλελεύθερα, 6.6.2021.
