Κανείς δεν είναι ό,τι δείχνει, όπως απέδειξαν οι αποκαλύψεις στην υπόθεση του φόνου της Κάρολάιν από τον σύζυγό της και πατέρα του παιδιού τους, στην απίστευτη αυτή ιστορία που συγκλόνισε όσο ελάχιστες την κοινή γνώμη.
Υπάρχουν πολλοί άντρες σαν τον Μπάμπη Αναγνωστόπουλο – υπεράνω υποψίας, με καλή, πρεστιζάτη και «στρωμένη» δουλειά που τους αποφέρει έναν παραπάνω από αξιοπρεπή μηνιαίο μισθό, με φίλους καλούς, με ανθρώπους που θα «ορκίζονταν» στο όνομά τους ότι «είναι από τα καλύτερα παιδιά» (όπως, άλλωστε συμβαίνει, σε τέτοιες περιπτώσεις, στις δηλώσεις των «γειτόνων»), με «καθαρό» πρόσωπο -ελκυστικό στα media-, με τη φαινομενική διάθεση θετικότητας απέναντι στο σπουδαίο δώρο της ζωής όπου ο κάθε κακός λύκος φαίνεται να έχει εξουδετερωθεί παιδιόθεν.
Κάποιοι -λίγοι-, οι πιο υποψιασμένοι στα τρωτά της ανθρώπινης φύσης όπου οι χαρακτήρες έχουν ανά περιπτώσεις δύο φύσεις, αντικρουόμενες και σχιζοφρενικές, που είτε θάβονται για πάντα είτε ανασύρονται ανά αφορμή, αντιλαμβάνονται νωρίς τα σημάδια: Στην απάθεια, στην ψυχρότητα, στο θάψιμο κάθε αναμενόμενου συναισθήματος σε «φυσιολογικά» τεκταινόμενα κυρίως. Άντρες σαν τον Μπάμπη Αναγνωστόπουλο δείχνουν ευτυχισμένοι· δεν αφήνονται να γίνουν ποτέ.
Ανάμεσά μας, δίπλα μας, είναι πολλοί τύποι σαν τον κατ’ ομολογία δολοφόνο της Κάρολάιν: Μεγαλωμένοι με το πατριαρχικό πρότυπο του άντρα που θέλει τη γυναίκα «κτήμα» του, υποταγμένη σε μια αρχετυπική μορφή υποδούλωσης πασπαλισμένη με στιγμές αγάπης (η οποία, ναι, είναι αληθινή μέσα στον δικό τους αξιακό κώδικα), αν και, δημιουργώντας στο νου τους μία συνθήκη ανωμαλίας συναισθημάτων, απαιτούν να εξαρτάται από τη δική τους πάντα διάθεση – αλίμονο σε όποιον περάσει τις «γραμμές» και παρεκκλίνει.
Ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, ο άντρας που φέρεται να οργάνωσε τον στραγγαλισμό της γυναίκας του όσο εκείνη έψαχνε στο Booking ένα ξενοδοχείο για να πάει να κοιμηθεί το βράδυ ενός ακόμη μεγάλου τσακωμού τους, που φέρεται έβαλε το παιδί του επάνω στο πτώμα της γυναίκας του και έπνιξε το σκυλί του που προηγουμένως τάιζε στο στόμα σκηνοθετώντας το «τέλειο έγκλημα», είναι ο ίδιος άνθρωπος που θα «ορκιζόσουν» πως είναι «ο τέλειος», πως ευλογήθηκε από την τύχη όσο ελάχιστοι και διανύει την ευτυχία του σαν βόλτα σε πευκοδάσος – άγνωσται, όμως, αι βουλαί και η στιγμή που η μαύρη τρύπα στην ψυχή φωτιστεί με προβολέα.
Έχοντας συνομιλήσει με δολοφόνους, στον Κορυδαλλό της Αθήνας και στις Κεντρικές Φυλακές της Κύπρου -σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες, μη δημοσιεύσιμες- είμαι απολύτως βέβαιος πια πως τον γυναικοκτόνο τον «γεννάει» η μάνα του κι ο πατέρας του, το στενό οικογενειακό περιβάλλον, οι πρώτες αναφορές του στενού του κύκλου στο οποίο «ανδρώθηκε» και που τον «κατευθύνει» -με τρόπο ύπουλο- ανασύροντας την κατάλληλη στιγμή «μνήμες» και τόνους τραυμάτων που ξεσπάνε στα μετέπειτα οικεία του πρόσωπα – ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος αποκλείεται να μεγάλωσε «κανονικά».
Ο ψυχίατρος, Δημήτρης Σούρας, σε ένα από τα τηλεοπτικά πάνελ που στήθηκαν το βράδυ της Πέμπτης -ημέρα της ομολογίας και καθηλώνοντας το ελλαδικό τηλεοπτικό κοινό που παρακολουθούσε εμβρόντητο τα τεκταινόμενα-, είπε (σε γενικές γραμμές) το πιο σωστό: «Οι άνθρωποι της Ασφάλειας, θα πρέπει να ψάξουν και να βρουν τους γονείς του δολοφόνου· εκεί θα “λεχθούν” όλες οι απαντήσεις, και κυρίως πρέπει να δουν με τι είδους πρότυπο πατέρα μεγάλωσε ο ένοχος, τι τον έκανε να δημιουργήσει -καταρχήν- σχέση με μία ανήλικη πριν από πέντε χρόνια, τι τον οδήγησε έπειτα να την παντρευτεί και γιατί θεώρησε ως “υγιές” μέσα στο μυαλό του πως θα έπρεπε να αγκαλιάζει την πεθερά του παρηγορώντας την για το θάνατο της κόρης της ενώ με τα ίδια χέρια ο ίδιος την είχε στραγγαλίσει πριν από σαράντα μέρες. Ψάξτε τον πατέρα του και πώς αντιλαμβανόταν εκείνος τη σχέση του με τη μάνα του αλλά και με τον “μικρό” Μπάμπη – και αποκρυπτογραφήστε τον!».
Οι 32χρονοι Μπάμπηδες, οι άντρες με την έξωθεν καλή μαρτυρία, δεν είναι λίγοι· βρίσκονται στο διπλανό σου γραφείο, μένουν στον επάνω όροφο απ’ το διαμέρισμά σου, κάθονται κάποια σαββατόβραδα στο σαλόνι του σπιτιού σου και παρακολουθείτε μαζί το Euro ενώ οι γυναίκες σας απομακρύνονται στην κουζίνα για να πουν τα «δικά τους». Είναι δύσκολα αναγνωρίσιμοι. Αλλά, για όσους είναι «εκπαιδευμένοι» στα «σημάδια» των διαβόλων και παρακολουθούν τους συνανθρώπους τους με προσοχή και όχι αποσπώμενοι, σε μία «λάθος» ειπωμένη πρόταση, σε ένα στραβό βλέμμα, στο νεύμα που δεν έπρεπε να γίνει, στη δυσκολία που έχουν να συναισθανθούν και να αναπτύξουν σχέσεις εμπιστοσύνης, στην καταθλιπτική συμπτωματολογία που τους διακρίνει και στις περιορισμένες τους κοινωνικές δεξιότητες, ο κίνδυνος είναι παραπάνω από εμφανής· το τέρας βρυχάται χωρίς να ακούγεται.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες, η επίδειξη ισχύος και εξουσίας θα πρέπει να οδηγεί το «υποψήφιο» (ή ήδη) θύμα στην αθόρυβη απομάκρυνση, ιδιαίτερα αν είναι το «αδύναμο» μέλος – χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αποχαιρετισμούς, χωρίς ξέσπασμα, χωρίς προειδοποιήσεις και ουρλιαχτά· να εξαφανιστεί. Αυτό, δηλαδή, που δεν έκανε η εικοσάχρονη Κάρολάιν το μοιραίο βράδυ του φόνου της και με το μωρό της να πασπατεύει το πτώμα της, μη γνωρίζοντας πως μερικές πρόκες στις ψυχές των ανθρώπων που κάποτε αγαπήσαμε δεν πρόκειται να ξεκαρφωθούν ποτέ.
xatzigeorgiou@yahoo.com
Φιλελεύθερα, 20.6.2021.
