Tools and other stories: Η νέα δουλειά του Σάββα Χριστοδουλίδη στην γκαλερί Eins της Λεμεσού.
Στη νέα δουλειά του Σάββα Χριστοδουλίδη που παρουσιάζει η γκαλερί Eins στην Λεμεσό, έχω την εντύπωση πως εντείνεται το τραγικό. Το έργο του αποκτά ένα πιο ευδιάκριτα πολιτικό χαρακτήρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι από την προηγούμενη δουλειά του απουσίαζε η πολιτική διάσταση.
Η ανάγκη σκηνοθεσίας μειώνεται στο ελάχιστο. Θα έλεγα πως καθίσταται ανεπαίσθητη. Το κάθε κομμάτι του έργου, πέραν της επιτυχούς σύνθεσης, διατηρεί τη δυναμική που είχε στην καθημερινότητα μέσα από την οποία είναι παρμένο.
Ο σεβασμός στον χαρακτήρα του υλικού, που δεν αλλοιώνεται από τον τρόπο με τον οποίο το χρησιμοποιεί, αλλά και ο τρόπος που βάζει τα αντικείμενά του σε διάλογο μέσα στο έργο τέχνης, συνιστούν τις κύριες αρετές στην επιτυχία του έργου του. Κάθε έργο έχει το δικό του τελετουργικό.
Πρόκειται για ποιήματα με πρώτη ύλη τον πόνο. Ποιήματα που προκαλούν το στοιχείο της έκπληξης. Τι να σημαίνει ένας πύργος του Άιφελ καρφωμένος στον τοίχο από τον οποίο κρέμεται ένα μαύρο τούλι; Υπονοεί το πένθος ή αντιστέκεται στο συμβατικό;
Απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάγνωση των έργων συνιστά η έξοδος από τη ζώνη ασφαλείας μας (comfort zone). H δυνατότητα της εναλλακτικής ανάγνωσης που προσφέρει η πολυσημία των έργων συνιστά πρόκληση για τον φιλότεχνο. Η εξοικείωση με το ανοίκειο είναι θεμελιακής σημασίας στον διάλογο με το έργο του.
Εντείνοντας το αναπάντητο μέσα από την δουλειά του, μας ταρακουνά με δημιουργικό τρόπο. Μας προκαλεί να προσεγγίσουμε την καθημερινότητα και να επαναδιαπραγματευθούμε την έννοια του ωραίου μέσα από τις ιδιότυπες αφηγήσεις του.
Η πρόκληση για ενδοσκόπηση παραμένει και στην τωρινή δουλειά του Χριστοδουλίδη η κύρια συνιστώσα στη συνομιλία μας με τα έργα του. Η δυναμική των έργων αναδεικνύεται κοιτώντας τα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Ο διάλογος επίσης που αναπτύσσεται μεταξύ των έργων στον εκθεσιακό χώρο ενισχύει τη διάδραση μαζί τους.
Eίναι εκπληκτικό το πώς καταφέρνει να εντάξει ένα τσίγκο στο φευγιό του μέσα στο έργο τέχνης, δίνοντας στο αντικείμενο που επιλέγει μια άλλη δυναμική. Αυτό το «άλλο εργοτάξιο» ως έργο τέχνης συγκινεί. Μας προκαλεί να επανατοποθετηθούμε απέναντι στο εφήμερο. Εκεί που τελειώνει η χρηστική αξία των αντικειμένων, τους δίνει την δυνατότητα μιας άλλης ζωής, θέτοντας καίρια ερωτήματα γύρω από την ύλη.
