Δύο διαφορετικά γεγονότα της φύσης των ανθρώπων.
Έκανα ζάπινγκ στις τρεις δημοσκοπήσεις που παρουσιάστηκαν στην τηλεόραση -πάνω κάτω όλα ίδια, με μικρές αυξομειώσεις- από τρεις διαφορετικές εταιρίες που φαινόταν να γνωρίζουν καλά βασικούς τηλεοπτικούς κανόνες αναμονής κοινού και κρεσέντο – συνήθως, αποφεύγω τους βραδινούς τηλεοπτικούς κραδασμούς άνευ λόγου, αλλά ένα τεχνικό θεματάκι του ERTFLIX με οδήγησε στα λασπόνερα της συμβατικής πια συσκευής.
Αχ, αυτό το «ηθικό πλεονέκτημα»· αυτή η σκηνή θεάτρου στην οποία εισέρχονται οι εκπρόσωποι κουβαλώντας έναν Πολιτισμό μέσου όρου και λαϊκίζουσας εξωστρέφειας που χαϊδεύει αφτιά καλύπτοντας αποτυχημένα εμφανείς ανεπάρκειες με μικρές εξαιρέσεις ανθρώπων που φάνηκαν να σέρνονται στα πάνελ, γνωρίζοντας εκ των προτέρων την αστειότητα με τις άσπιλες κι αμόλυντες ποδιές. Καλπάζοντας πάνω στο άλογο και μη βλέποντας το χαλινάρι και τη φόλα των δημοκρατικών τους τόξων που ονομάζεται Ε.ΛΑ.Μ., που -όπως φάνηκε και απ’ τις τρεις έρευνες- οδεύει προς ολοταχώς για να γίνει οσονούπω η τέταρτη (!) κοινοβουλευτική ομάδα της Κύπρου (των ματωμένων στο σβέρκο μας πληγών) με μικρές αποκλίνουσες στατιστικές «λάθους» από τους multi culti Οικολόγους, με την μεγαλύτερη απ’ όλους συσπείρωση και εκπροσωπώντας -σε εποχές δύσκολες και ύποπτες, κυρίως- τον τύπο του κεκρουσμένου και διχαστικού ανθρώπου· αυτού που αυταπατάται και «τιμωρεί» τους υπόλοιπους, φιλανθρωπώντας επιδεικτικά τους φτωχούς Κύπριους και φτύνοντας μερικούς καημένους Πακιστανούς.
Λίγα πράγματα ψέλλισαν οι εκπρόσωποι για τον ελέφαντα στο δωμάτιο ανακυκλώνοντας εσωτερικές γελοιότητες και πλέοντας σε έναν πολτό απαξίας – πραγματικά, ποιον αφορά τι θα κάνουν τώρα δημοσκοπικά οι κυνηγοί και η Άννα Θεολόγου που διασπάστηκαν εκτός από την κλειστή σέχτα των ψηφοφόρων τους και μερικών συγγενών τους; Τι είδους καραγκιοζιλίκια ειν’ αυτά κι αλλού ξημερωμένα «ευρήματα»; Αυτό ήταν το θέμα μας; Τι μεγάλη υποκρισία απ’ τους άλλους, απ’ τα κοκόρια που κάνουν πως δεν «βλέπουν» το πραγματικό εύρημα των δημοσκοπήσεων που επιμένει, που βγάζει γλώσσα, που ανέρχεται στωικά και οδεύει στο να γίνει η μαύρη μας αλήθεια -και η μόνη μεγάλη κομματική επιτυχία- στις 30 Μαΐου, ως «εξωκοινοβουλετικοί» εντός της βουλής, «αλτέρνατιβ» και «μάγκες», όσο οι υπόλοιποι ασχολούμαστε με τα κουνούπια και καταπίνουμε αμάσητα τις καμήλες.
Το μόνο που «έσωσε» τους αδελφούς ελλαδίτες από τη συνέχιση της ντροπής τους και της ακαθαρσίας απ’ αυτά τα θρασύδειλα ανθρωπάκια που όταν έρθει ο κίνδυνος κρύβονται και «εξαφανίζονται» (λέγε με Λαγό) είναι αυτή η απάλευτη αρρώστια του Γένους, ο διχασμός τους στα τρία κομμάτια που όλα ίδια είναι αλλά με διαφορετικά ονόματα κι άλλους Προέδρους. Στην Κύπρο όμως, όπως φαίνεται, είμαστε ακόμη στο πρώιμο στάδιο, στο νηπιακό, σ’ αυτό του χειροφιλήματος της βίας με το δεύτερης διαλογής lifestyle, ως καλοί μαθητές του αμπαλάζ εξαπατώντας. Για μερικούς εσωτερικά νεκρούς και οργίλους που είναι ταυτόχρονα και κουλ και κίλλερς -κι αυτό είναι το πιο φοβιστικό απ’ όλα- το ζήτημα των εκλογών θα είναι η εδραίωση ή μη στο σκοτάδι. Κι αυτός ο μεγάλος φόβος που υπερίπταται και είναι το δημοφιλέστερο των συναισθημάτων χειραγώγησης.
Είμαστε όλοι κουρασμένοι κι έχουμε χάσει επαφή απ’ τα πολλά switch off του νου, πάψαμε να είμαστε παιδιά του κόσμου, προχωράμε αγκομαχώντας καταδιωκόμενοι από τα κινητά μας στα οποία είμαστε 24/7 διαθέσιμοι και δύσκολα ανταποκρινόμαστε πια στα ειλικρινή και ανώτερα· στα δωρεάν, κυρίως. Παρακολουθούσα τη Δευτέρα ένα ζευγάρι ηλικιωμένων έξω από την Κρατική Έκθεση που κρατούσε χεράκι χεράκι και πήγαινε για να εμβολιαστεί – ήταν σα να πάγωσε ο χρόνος των γύρω, νεότερών τους κυρίως, που τους έβλεπαν έτσι καθώς ο ένας βοηθούσε τον άλλο περπατώντας μπροστά από τις λευκές πλαστικές καρέκλες.
Ήταν συγκινητικό. Φωτεινό. Υπήρχε μια ομορφιά σ’ αυτούς τους δύο ανθρώπους και μια λάμψη ήρεμη και απαλή στ’ ασπρισμένα τους μαλλιά. Σ’ αυτό το ηλικιωμένο ζευγάρι που αυτοσυντηρείται, αυτοπροστατεύεται χωρίς βοήθεια και υπάρχει ακόμη ολοζώντανο με ένα αίσθημα λεπτοφυές που λέει «δόξα τω Θεώ», επιδιώκοντας να παρατείνει τη ζωή και τις χαρές της εκκρίνοντας χυμούς αγάπης, ήταν όλα χρωματιστά. Που ενώ ξέρει πως πλησιάζει στο θάνατο δεν τον σκέφτεται και βαδίζει στην ελπίδα που είναι το πιο τολμηρό απ’ όλα, παρατείνοντας ένα χρόνο που είναι φυσιολογικά φθαρμένος.
Και λίγο ντράπηκα όταν τους είδα, βήμα βήμα κρατώντας ο ένας το μπράτσο του άλλου, αλληλοβοηθούμενοι, για να μπουν στα καμαράκια των νοσηλευτών. Για τα χιλιάδες αδιάθετα εμβόλια, για τον διαχωρισμό που κάνουμε σε «σκάρτες» και «καλές» εταιρείες, για τα ποτάμια σύγχυσης, ιδιοτροπίας και φόβου που δεν μας επιτρέπουν να έχουμε εμπιστοσύνη στο μόνο διαπιστωμένο θαύμα της ανθρωπότητας: Την Ιατρική επιστήμη.
Οι τάχαμου επιλεκτικές ευαισθησίες μας σε επιχειρηματικά και κρατικά συμφέροντα έρχονται δεύτερες και καταϊδρωμένες στο ευγενέστερο απ’ όλα της ύπαρξής μας που ισχυροποιεί την ανθρώπινή μας ιδιότητα: Την αγάπη στη ζωή. Και στο φως!
xatzigeorgiou@yahoo.com
Φιλελεύθερα, 25.4.2021.
