Αρκεί η μη θέση για να μετατραπεί στην πιο ισχυρή σου θέση – ειδικά αν ζητάς την ψήφο μου.
Κρίμα. Κρίμα· και δυο και τρεις φορές. Ανεξαρτήτως προθέσεων ψήφου, υπερασπιστών ή όχι πολιτικών αλλά σίγουρα πολιτισμικών δικαιωμάτων που μας βρήκαν συμπαραστάτες και συνοδοιπόρους στο άνοιγμα θεάτρων και φορέων όλους αυτούς τους μήνες -ως οφείλαμε-, της αυστηρής γλώσσας του πληκτρολογίου και του δικαιολογημένου μένους για την α λα καρτ στάση της κυβέρνησης στους επαγγελματίες του Πολιτισμού και με συμμάχους τους ψηφιακούς ενόρκους που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια έναντι του ηθικού πλεονεκτήματος των ανθρώπων της υποκριτικής ή της μουσικής (κυρίως), θα περίμενε κάποιος πως «τα δίκαια δικαιώματα», οι «ισότητες» και οι «δημόσιες επικρίσεις σε κυβερνητικές αποφάσεις» θα είχαν σημαίνουσα θέση και λίγο μετά τους πανηγυρισμούς των οπαδών της Ομόνοιας – σ’ αυτή την έκρηξη ασέβειας έναντι των νοσούντων και των νεκρών από κορωνοϊό.
Πως αυτοί οι άνθρωποι, οι υποψήφιοι-καλλιτέχνες βουλευτές από διαφορετικά κόμματα -συμπεριλαμβανομένων δύο από το ΑΚΕΛ, μίας από τον ΔΗ.ΣΥ, μίας από το ΔΗ.ΚΟ και μίας από τους Οικολόγους, σε μια γρήγορη ματιά που έριξα στις επίσημες υποψηφιότητες-, θα ‘γραφαν κάτι αντίστοιχα πύρινο, κάτι δεικτικό (ή, έστω, δεικτικά κομψό), κάτι που να «υπονοεί» ίσως κάτι με μια καλλιτεχνική δημόσια πιρουέτα, ακόμη κι αν αυτό γίνει μετά σκουπίδι στο δημόσιο λόγο, με μια φωτογραφία ίσως των πανηγυρισμών κι ένα «ναι μεν αλλά τα θέατρα των 50 θέσεων λόγω μέτρων»;
Ή μ’ ένα «δείτε τι έγινε, δεν είχατε παρέμβει, ο Πρόεδρος αυτό το δικαιολόγησε – αλλά τα θέατρά μας κι οι συναυλίες μας;». Αντιλαμβανόμαστε· δεν είναι θέμα ποδοσφαιρικής ομάδας, είναι η επιλογή υψωμένου λαβάρου στα συμβαίνοντα. Οι αρχηγοί των μεγαλύτερων κομμάτων έσωσαν κάπως την παρτίδα -άλλοι υπονοώντας, άλλοι στρεψόδικα, πάντως μίλησαν- αλλά οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, αυτοί που λέγαμε πως «βγάζουν γλώσσα στην εξουσία» πώς μετατράπηκαν σε πιόνια συγκέντρωσης ψήφων και χαϊδέματος της μάζας (αυτής που τόσο εύκολα πολτοποιεί) σιωπώντας στο συγκρίσιμα προφανές – μιας μάζας είκοσι χιλιάδων περίπου εν δυνάμει ψηφοφόρων της 30ης Μαΐου, βεβαίως;
Μπήκα ξανά σήμερα, μία προς μία, στις προσωπικές τους σελίδες στο Facebook με τα φόντα στα κομματικά «ν», μπας και… Απομάγευση· από ένα γεγονός που στάθηκαν σαν ζόμπι χάσκοντας στην κόψη της εικόνας. Που δεν πήραν θέση. Που δεν παραλλήλισαν. Που δεν είπαν. Που δεν έφεραν σε αντιπαραβολή τα περιορισμένα θέατρα, τις ποσοστιαίες μουσικές εμφανίσεις και τους κατά γράμμα ελέγχους με αυτό που (ας πούμε, αυθόρμητα) συνέβη στο Ηλίας Πούλλος ανενόχλητα. Αυτοί – οι εγκαλώντας ομιλούντες γι’ άλλα κι άλλα φορώντας άσπιλα πρόσωπα. Τουλάχιστον, μη μιλάς άλλο, άστο· ας το πάρει το ποτάμι και για τ’ άλλα όλα. Ας έχεις συνέπεια καταρχήν κι ας είσαι κατόπιν αυτό που θες να θεωρείς για σένα πως ευαγγελίζεσαι: Δίκαιος.
Δε λέω, όλοι είμαστε υποκριτές σε περιόδους, όλοι γινόμαστε οι καμήλες που βουτάνε το κεφάλι τους στην άμμο ανέμελες, όλοι θέλουμε να δίνουμε έξτρα δικαιολογίες στους φίλους μας -ή σε ανθρώπους που θαυμάσαμε για το ταλέντο τους και βραβεύτηκαν από την Πολιτεία και τους θεσμούς γι’ αυτό-, όλοι είμαστε έτοιμοι να ενεργοποιήσουμε τα σηκωμένα δάχτυλα στους εχθρούς ή στους αντιπάλους μας, αλλά το χρονικό πλαίσιο των γεγονότων δύσκολα ακροβατεί σ’ αυτό που πέρασε στις 10 Μαΐου από την κεκαυμένη ζώνη: Στο φόβο «επίθεσης», στις ανθρώπινες φιλοδοξίες, στις ανεπάρκειες ή -να, κάτι που θα ‘θελα ακόμη να πιστεύω- στην αμέλεια. Δεν είναι προσωπικό, είναι θεσμικό· και (θα ήταν) ελπιδοφόρο. Γιατί υπήρχε η πρόθεση αυτοί οι άνθρωποι να ψηφιστούν από μία ακομμάτιστη φαρέτρα που ίσως να θεωρούσε πως η διαφοροποίηση εντός των πράξεων των οπαδών και η αποφυγή του «νταντέματος», θα έδινε κάποια πραγματικά θαρραλέα εναλλακτική· μια ελπίδα έστω αλλαγής. Φευ.
Ποιος είπε ότι είναι απλό να είσαι ειλικρινής και ακέραιος στο αυτιστικό σύμπαν των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, αλλά ας μην αυταπατόμαστε πια προσπαθώντας να κρίνουμε το κάθετί κλείνοντας μετά τα μάτια στα προφανή «πέναλτι» – αν αυτό που πιστεύουμε με αυτό που λέμε δημόσια δεν έχουν πατρίδες ίδιες, ας είναι τουλάχιστον πορείες παράλληλες και ιδίως όχι σιωπηλές, ειδικά αν μας έχεις συνηθίσει σε λόγους υψηλού καλλιτεχνικού διαμετρήματος σε θέματα καθημερινότητας. Οι πανηγυρισμοί της ασέβειας της Δευτέρας ξεσκάρταραν ίσως για κάποιους πρόσωπα και ενέργειες – ήταν αυτή η σιωπή που έκανε τον μεγαλύτερο κρότο, τη σωστή στιγμή, στην προεκλογική εκστρατεία που προηγήθηκε. Κρίμα.
Φιλελεύθερα, 16.5.2021.
