Ενοχλεί, κάθε άνθρωπο με συνείδηση, η μονομερής υποκριτική στάση πολλών κρατών υπέρ του δικαιώματος του Ισραήλ σε άμυνα κατά της τρομοκρατίας, που όμως δεν βρίσκουν λέξεις να υπερασπιστούν ταυτόχρονα και το -άλλο τόσο ιερό- δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού για ύπαρξη.
Επειδή το Ισραήλ, στον τρέχοντα χρόνο, είναι σύμμαχος μας και εχθρός του εχθρού μας, δεν σημαίνει πως αυτομάτως αποκτούμε το δικαίωμα -κοινωνία και πολιτεία- να αναζητούμε «προφάσεις εν αμαρτίαις» (Ψαλμός Δαυίδ ΡΜ’ 140). Ούτε μας επιτρέπεται προσχηματικώς, είτε με το άλλοθι της συμμαχίας, είτε με την υποστήριξη του ψευδεπίγραφου επιχειρήματος που βάζει το Ισραήλ σε θέση αμυνόμενου, (πόσο μάλλον δικαιωμένου) να σιωπούμε.
Η κυβέρνηση του Νετανιάχου διαπράττει εγκλήματα πολέμου. Τίποτα λιγότερο.
Παράφορα ασύμμετρος είναι ο λόγος της τρομοκρατικής και κολοσσιαίας κρατικής βίας του γειτονικού μας καθεστώτος, με την τρομοκρατική και εντελώς τυφλή βία της Χαμάς. Και οι δυο εξαντλούν την φρίκη πάνω σε γυναικόπαιδα και αμάχους. Χαμάς και Νετανιάχου επενδύουν την εσωτερική τους εξουσία στον θάνατο και στο τρόμο των αμάχων. Όμως δεν μπορεί να είναι το ίδιο το μέτρο καταδίκης.
Ενοχλεί, κάθε άνθρωπο με συνείδηση, η μονομερής υποκριτική στάση πολλών κρατών υπέρ του δικαιώματος του Ισραήλ σε άμυνα κατά της τρομοκρατίας, που όμως δεν βρίσκουν λέξεις να υπερασπιστούν ταυτόχρονα και το -άλλο τόσο ιερό- δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού για ύπαρξη.
Η τρομοκρατία του απελπισμένου που εξαπολύει στα τυφλά φονικές ρουκέτες με στόχο αμάχους, βεβαίως είναι καταδικαστέα, όμως είναι ακόμα πιο καταδικαστέα η κρατική τρομοκρατία που ασκείται από ένα καθεστώς βίας με πολλαπλάσια ισχύ πυρός, το οποίο μάλιστα φέρει και το άδικο, που ως αφορμή άνοιξε, εδώ και δυο εβδομάδες περίπου, την πύλη του σφαγείου. Είναι κατάφωρα άδικο και κατά παντός έννοιας ηθικής το αποικιακό (εποικιστικό το αποκαλεί το Ισραήλ) πρόγραμμα που προκάλεσε την τρέχουσα κρίση.
Στον ανοικτό πόλεμο μεταξύ του κατοχικού και καταπιεστικού κράτους του Ισραήλ και των Παλαιστίνιων που ζούσαν και ζουν εκεί, βεβαίως το γειτονικό κράτος βρίσκεται στην άδικη μεριά της ιστορίας και οι Παλαιστίνιοι στη δίκαια όχθη. Ως εκ τούτου το Ισραήλ δεν νομιμοποιείται στην κτηνώδη βία που καίει ζωντανά παιδιά, γυναίκες, γέρους, αθώους γενικά. Διότι είναι το πρώτο που καταπατά κάθε έννοια δικαίου. Στην πραγματικότητα οι Παλαιστίνιοι ζουν κάτω από καθεστώς καταδίωξης, καταπίεσης, φυλάκισης, εγκλεισμού σε στρατόπεδο, σε ένα δηλαδή καθεστώς που καθόλου δεν απέχει από ένα φοβερό άπαρτχαϊντ.
Ας τα λάβουν υπόψη αυτά όσοι είναι έτοιμοι, λόγω της ψυχολογίας του κοινού εχθρού, να δώσουν ηθικό και πολιτικό άλλοθι στον σφαγέα Νετανιάχου. Γιατί ποιο δικαστήριο ηθικής θα καταδικάσει το ίδιο, τον αλυσοδεμένο που με τη βία σπάει τις αλυσίδες του και τον δουλοκτήτη που με πολλαπλάσια βία τον κρατά δέσμιο;
Ανήκω μερικώς στο κόσμο που επί χρόνια διακινδύνευσε σφόδρα τη ζωή του, υπέρ της παλαιστινιακής ελευθερίας. Σε μια εποχή που πιστεύαμε πως η επαναστατική βία θα φέρει ελευθερία και καλύτερες μέρες στους απανταχού καταπιεσμένους, τους καταφρονεμένους και σε όσους υπό το καθεστώς αποικίας ή τυραννικής δικτατορίας, βίωναν τη φρίκη και τον εξευτελισμό των εξουσιών της αυθαιρεσίας και της ανομίας.
Σήμερα, υπό το φως του μακρόχρονου βιώματος και με την μαχητική σύνταξη να με κρατά αργό, θα ήμουν ιδιαιτέρως ευτυχής, αν ο γειτονικός μας λαός των Εβραίων, έσπρωχνε τις κυβερνήσεις του προς μια άλλη κατεύθυνση, όπου Παλαιστίνιοι και Εβραίοι θα απολάμβαναν εν ειρήνη τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ελευθερίες. Εξ άλλου η ιστορία έχει καταδείξει ότι μόνο αν ο ισχυρός κάνει ένα βήμα πίσω τότε και ο αδύνατος θα κάνει δυο.
Προαπαντώ και σε όσους πιθανό θα πουν πως δεν λαμβάνω υπόψη ότι πίσω από τη Χαμάς βρίσκεται το βαθύ κράτος της Τουρκίας. Κατ’ αρχάς, συμπεραίνω Ναι στη συμμαχία μας με το Ισραήλ καθώς και Ναι στη φιλία μας και στα δίκαια των Παλαιστίνιων. Το δίκαιο είναι ένα, η βία είναι άλλο. Διάκριση.
Στη σχέση θανάτου-ζωής, στην οποία μας δεσμεύει εκών άκων ο νέο-οθωμανικός επεκτατισμός, είμαστε οι αδικημένοι αλλά και οι αδύνατοι. Οι Ελληνοκύπριοι είμαστε στη θέση των Παλαιστίνιων και όχι οι Τουρκοκύπριοι. Τελούντες υπό στρατιωτική κατοχή και με κίνδυνο πραγματικό να αφανιστούμε, όχι μόνο ως πολιτισμός τριών και πλέον χιλιάδων ετών, αλλά και φυσικώς (ο ελληνισμός) έχουμε ζωτική ανάγκη ισχυρών συμμαχιών. Το σχήμα είναι απλό, πανάρχαιο και αποτελεσματικό. Όλα τα άλλα είναι είτε εκ του πονηρού είτε εκ του αφελούς. Όλοι οι εχθροί του εχθρού μας είναι εν δυνάμει και δικαίω, σύμμαχοι μας. Τελεία και παύλα. Το Ισραήλ στη τρέχουσα στιγμή είναι εχθρός της Τουρκίας και φίλος της Κύπρου. Η Τουρκία ποδηγετεί μέρος των Παλαιστινίων. Την ακραία πλευρά τους, την τρομολαγνική. Πίσω από τις ρουκέτες της Χαμάς είναι ο διεστραμμένος νους του Ερτογάν και των εθνικιστικών μυστικών υπηρεσιών του στρατοκρατικού κεμαλικοϊσλαμικού κράτους. Απολύτως χειραφετημένοι και με την συμμαχική αρωγή του εταίρου ισλαμοφασιστικού μορφώματος του Ιράν, οι τρομοκράτες της Χαμάς είναι εξ αντικειμένου στην αντίπερα όχθη. Με τον εχθρό.
Τότε; Τίθεται βαρύ το ερώτημα. Πως διαχειρίζεται κανείς το οξύμωρο; Με ποιους να πας και ποιους ν’ αφήσεις; Το πρόβλημα είναι δύσκολο γιατί είναι διπλής αντίφασης. Από τη μια το συναίσθημα από την άλλη η λογική. Από τη μια το ζωτικό συμφέρον και από την άλλη η τιμή και το ήθος. Τα κράτη και οι κυβερνήσεις στη μια μεριά και οι απλοί πολίτες, ο άνθρωπος, από την άλλη, ο αθώος ή ο σχεδόν αθώος, γιατί πραγματικώς αθώα είναι μόνο τα παιδιά. Και γι’ αυτό ακριβώς όποιος σκοτώνει παιδιά σκοτώνει εαυτόν, και το χειρότερο σκοτώνει και τα δικά του παιδιά. Το παιδί του δολοφόνου έχει περισσότερες πιθανότητες να βγει δολοφόνος από όσες το παιδί του δολοφονημένου.
Αν σταθείς στη κυνική σκοπιά θα πεις: ας πάνε τα δίκαια των παλαιστίνιων. Προέχει το δικό μου. Αν το δεις από τη σκοπιά της ηθικής θα σκεφτείς την ολοκληρωτική καταδίκη του Ισραήλ. Προέχει η αγαστή σχέση της συμμαχίας. Ο προβληματισμός αυτού του τύπου είναι ψευδής. Είναι μηχανιστικός, μανιχαϊστικός και αντίθετος με την αλήθεια της ζωής όπως μας τη δείχνει η ιστορία. Δεν υπάρχει από την μια το καλό, μόνο και από την άλλη το κακό, μόνο. Η ζωή κινείται στο συναμφότερο, είναι απολύτως διαλεκτική. Ως εκ τούτου ποτέ το καλό δεν ανήκει πάντοτε στο ίδιο πρόσωπο. Ούτε το αντίθετο. Ακόμα και ο θεός εν τη αγιότητι του και εν τη αγάπη του είναι φορές άδικος, μοχθηρός, εκδικητικός, ενίοτε και βίαιος. Ο ίδιος ο Ιησούς, μαρτυρημένα, έκανε χρήση μαστίγιου (φραγγέλιο) στον ναό του Κυρίου και θεού του.
Ακόμα και την πλέον πρόχειρη πολιτική συνείδηση να έχει κάποιος, κατανοεί ότι κανένα σύνθετο πρόβλημα δεν επιτρέπει απλουστεύσεις δυϊκού τύπου, από τη μια το λευκό και από την άλλη το μελανούν. Όλα τα πολυσχιδή και περίπλοκα γενικώς, απαιτούν πολυμερικά υλικά ανάλυσης και κατανόησης. Ζητούν με αλλά λόγια απαντήσεις που να μη καταργούν το συναμφότερο, που να μην διαγράφουν τη διαλεκτική αλληλεξάρτηση των αντίθετων, που να μη κρύβουν τις λεπτομέρειες.
Οπόταν, πώς; θα συνεχίσει διερωτώμενος ο αφελής. Δια της διακρίσεως είναι η απάντηση. Χρη λέγειν τα καίρια, δεν μας ζήτησε να κάνουμε ο Αισχύλος στους Επτά επί Θήβας; Τι σημαίνει όμως να διακρίνεις τα καίρια; Πρώτον υπερισχύει η προσπάθεια να διαπιστώνεις κάθε φορά το σημαντικό, το στρατηγικό, το σπουδαίο και όχι το μερικό, το δευτερεύον (που βεβαίως υπό άλλες περιστάσεις μπορεί να μεταβληθεί και σε πρωτεύον!). Αυτό σημαίνει να είσαι επιφυλακτικός έναντι της τάσης για γενικεύσεις, αοριστίες και δικολαβικού τύπου προσεγγίσεις. Στα καθέκαστα η τοποθέτηση σου (όπως θα έλεγε και ο αρχέτυπος Αριστοτέλης) και όχι στα νεφελώδη.
Ώστε δεν υπάρχει γενικά, όλως, το δίκαιο των παλαιστίνιων όλο ή (και) το δίκαιο ολικώς, των Εβραίων όλων. Στα καθέκαστα η αλήθεια. Πως;
Ο εκπάγλου εμπνεύσεως Θουκυδίδης και ο φωστήρ στρατηγός Μακρυγιάννης συμφωνούν ομονοούντες ότι το αντίπαλο δέος μόνον πιστόν εις συμμαχίαν. Μόνο το αντίπαλο δέος μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη. Διαφορετικά έχουμε τυραννία. Δεν υπάρχει άλλο αντίδοτο. Διότι όταν θελήσεις να καταργήσεις την αντίθεση, ένα μένει. Η επιβολή -ολοκληρωτική- της φρίκης του ενός, της μιας και μόνης ορθοδοξίας, της μονοειδούς άποψης κάθε φιλόδοξου σωτηριολόγου. Ό,τι δηλαδή επιχειρεί το Ισραήλ σε σχέση με τους Παλαιστινίους και η Τουρκία αναφορικά με εμάς, τους Κούρδους, τους Αρμένιους και άλλους. Αντιφατικό; Ναι. Παράλογο; Όχι.
Τότε τι; Ο θάνατος σου ζωή μου; Αν χρειαστεί ναι, αν χρειαστεί, να σώσω το παιδί απο την μανία του δολοφόνου, να σώσω τον άνθρωπο από τον άνθρωπο. Έτσι είναι, ο άνθρωπος διαφέρει από τα αλλά ζώα γιατί μπορεί, του δέθηκε η δυνατότητα να μεταλλάσσεται μεταξύ καλού και κακού εαυτού. Είμαστε και για το καλό και για το κακό, μας λέει ο μπαρουτοκαπνισμένος Αρχάγγελος Μακρυγιάννης.
Σήμερα, για εμάς, για το δικό μας καλό, η Τουρκία αντιπροσωπεύει το κακό. Μας οραματίζεται ξανά ραγιάδες. Το Ισραήλ πριν μερικά χρόνια ήταν σύμμαχος και εταίρος του Ερτογάν. Τώρα είναι με το μέρος μας, με το μέρος του ελληνισμού. Αυτό είναι υψίστης στρατηγικής και γεωπολιτικής σημασίας. Αλλαγή έχει επέλθει και στη σχέση μας με την Ρωσία. Όχι εξ υπαιτιότητας μας αλλά γιατί το συμφέρον της είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερο αν ρυμουλκήσει τον Οθωμανό εκτός ΝΑΤΟ. Δεδομένων όλων αυτών, το καλό και συμφέρον της υπόθεσης ελευθερίας για την οποία πάσχουμε και αγωνιούμε επιτάσσει όπως, αντλώντας διδάγματα από τους μέγιστους αρχέτυπους του ελληνικού συνειδέναι, αρθούμε στο ύψος τους. Γνώμονας μας, θα πρέπει να είναι η διαλεκτική που επιτρέπει να διατηρούμε ως κόρην οφθαλμού τις στρατηγικές μας συμμαχίες με τους εχθρούς του εχθρού μας, χωρίς να απεμπολούμε μιαν ισόρροπη στάση ευαισθησίας εκεί και όπου τα δίκαιο υποφέρει, ακόμα και ένεκα ενεργειών των φίλων και συμμάχων.
Υ.Γ.
Ο Νετανιάχου, ενσαρκώνει αυτό που ο Ξενοφών -με συγκρατημένη σεμνότητα- (κατά Ζουράρι) είπε για τη διαφορά ανθρώπου και ζώου. Τούτο διαφέρειν ανήρ των άλλων ζώων, το τιμής ορέγεσθαι. Ναι, για τον Νετανιάχου η ηδονή της εξουσίας είναι το άπαν (όπως και για τον δικό μας). Να παραμείνει ο πρώτος στον θρόνο, ανεξαρτήτως ποσότητας παιδικού αίματος. Να συνεχίσει ο δεύτερος, παρά τα κατά συρροή οικονομικά και ηθικά σκάνδαλα που επισώρευσε το φαύλο καθεστώς του κομματοκρατούμενου κράτους. Τέρας, ο Νετανιάχου; Όχι, άνθρωπος. Για τη τιμή και τη δόξα, για την ηδονή της εξουσίας. Ουδεμία ανθρωπίνη ηδονή, του θείου εγγυτέρω δοκεί είναι, ή η περί τας τιμάς ευφροσύνη, επιμένει ο Έλλην στρατηγός που πέρασε μέγα μέρος της ζωής του στα σαλόνια τους Περσικής σατραπείας, της Σπαρτιατικής ακαμψίας και της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Κάτι έμαθε, πολλώ μάλλον.
Παρά ταύτα είναι και δυο εκλελεγμένοι.
Φιλελεύθερα, 23.5.2021.
