Δεν γράφονται πια τέτοια τραγούδια. Γιατί τι είναι το τραγούδι αν όχι το μουσικό απόσταγμα μιας εποχής;
Ήταν μια εποχή αθώα, μα διαφορετική. Μια εποχή που ελληνική μικροαστική τάξη ετοιμαζόταν να δοκιμάσει το επόμενο βήμα. Σαν να τσουρουφλίστηκε, όμως, και μετά από λίγα χρόνια τράβηξε το πόδι πίσω. Είναι η εποχή του Στράτου και της Ρίτας, του Μητροπάνου και του Μενιδιάτη. Σαν να δύει οριστικά τώρα μαζί με τον Τάκη Μουσαφίρη, δημιουργό μερικών από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ’70 και του ’80.
«Κι αυτό δικό του είναι;» αναρωτιέσαι ανατρέχοντας σε μια ατέλειωτη λίστα επιτυχιών που απογείωσαν τα κορυφαία λαρύγγια του ελληνικού λαϊκού. Ναι, δεν γράφονται πια τέτοια τραγούδια. Μια χαρά ακούγονται και θ’ ακούγονται όμως. Τραγούδια που παντρεύουν το αυθεντικό με το ακραίο. Φτιαγμένα με λαϊκή θυμοσοφία και ανυπέρβλητη λυρικότητα. Ποίηση δωματίου και πίστας, καψούρας και υπαρξιακής ανησυχίας, στίχοι γειωμένοι και φιλοσοφημένοι, ντόμπροι και καθαρτήριοι, με μια ανυπέρβλητη εικονοποιία που σε κάνουν να νιώθεις ότι γράφτηκαν για σένα.
Και μουσική που μετουσιώνει κρυφούς πόθους και αγωνίες, αναμολόγητους έρωτες, ανατροπές και αποχαιρετισμούς: «Ένα τραγούδι πες μου ακόμα/ και κάν’ τα όλα λάσπη και χώμα/ Ένα τραγούδι το τελευταίο/ μα θέλω να `ναι το πιο ωραίο./ Σε παρακαλώ απόψε/ την ψυχή μου βρες και κόψε/ Πάρε την αναπνοή μου/ βάλε τέρμα στη ζωή μου».
