Επάνοδος στον Φιλελεύθερο, μετά από πολλά χρόνια, μετά από εμπειρίες, καλές, κακές, αχρείαστες, ή και επιβεβλημένες…με κοινό παρονομαστή πάντα αυτό που μας ενώνει, αυτό που μας προσδιορίζει νυν και αεί, και ας είναι αυτό ένας πόθος συχνά ανεκπλήρωτος και πλατωνικός.
Παραμένω παρούσα γιατί με ενδιαφέρει τούτη η γη, όλη! Τη βρίσκω προκλητική, αισθησιακή, συγκλονιστική και ανεκδιήγητη κάθε μέρα, ενώ με κάνει έξω φρενών κάθε ώρα. Όταν όμως πέσει η σιωπή του δειλινού και κοπάσουν οι θόρυβοι της πόλης και οι ορμόνες μου καταλαγιάσουν, την ερωτεύομαι ξανά. Ενώπιος ενωπίου, εκείνη και εγώ, την αποδέχομαι και την υμνώ στα σωστά και στα στραβά της, δεν αναζητώ δικαιολογίες και εξηγήσεις, την αποδέχομαι ταπεινά, θεωρώντας ότι αυτό όλο είναι ο εαυτός μου, η αλήθεια μέσα από την οποία βγαίνει η συγκρουσιακή σχέση αιώνων που κομίζει αναπόφευκτά και έρωτα και πόνο και πάθος.
Μου ζητήθηκε να είναι μια στήλη προσωπική, βιωματική, γήινη, από την οποία να περνά ταυτόχρονα ο τόπος και ο χρόνος μαζί μ’ αυτό που τα συνδέει, τα αναμιγνύει και τα μπερδεύει: Εμείς όλοι, οι άνθρωποι της, χωρίς να ξεχνάμε τα «νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Αιγύπτου, αγαπημένα των πατρίδων μας νερά»2, τις γύρω θάλασσες και τις στεριές με τις οποίες έχουμε αιώνιους δεσμούς, ως σώμα από το σώμα τους.
Παίρνω αποστάσεις από το παρελθόν, ναι, με άλλα μάτια έζησα τα παλιά τα χρόνια, σίγουρα τα αναπολώ, αλλά ξέρω ότι δεν επιστρέφουν. Μου ανήκουν όμως δικαιωματικά και αποτελούν τη δύναμη και τη βάση μου, όπως οι πέτρες σε μια ξερολιθιά, ή σε ένα σπίτι. Ξέρω ότι κάποια στιγμή, τον Μάρτη κάθε χρόνου, σήμερα δηλαδή, η Σαλαμίνα θα είναι γεμάτη από αναθρίκες και το κίτρινο χρώμα τους θα μπερδεύεται με τα ροζ μάρμαρα της Προκοννήσου. Ξέρω ότι η δύση του ήλιου στην Πέτρα του Λιμνίτη θα είναι πάντα ονειρική και ποτέ μου, μα ποτέ μου, δε θα ξεχάσω ότι από τη βεράντα του σπιτιού μου στο Βαρώσι έβλεπα και άγγιζα την ανατολή του φεγγαριού μέσα από τη θάλασσα.
Μαγεύομαι από το μέλλον, την τεχνολογία, την επιστήμη, από τα μωρά που ήδη ξέρουν να κλείνουν ένα ρήμα στο σωστό χρόνο από τις πρώτες τους εκφράσεις και συνάμα μπορούν και χειρίζονται με δεξιοτεχνία τα διαβολικά τηλέφωνά μας. Από μια νεολαία που ήδη βρίσκεται έτη φωτός μπροστά μας και πορεύεται με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, δυσνόητο ίσως για τους πολλούς, σαγηνευτικό και ελπιδοφόρο για τους λίγους.
Μένω κοντά, αγγίζω με αγάπη περισσή τις μανάδες και γιαγιάδες που επιμένουν να κρατούν τη συνοχή της κοινωνίας μέσα από την τέχνη και την πίστη στο προζύμι, στο μάζεμα των στρουθκιών και των αγρελιών, στην ιώβεια υπομονή και θέληση να αναγιώνουν με αγάπη τα εγγόνια τους.
Συναναστρέφομαι και συναγελάζομαι με παραμυθάδες λεβέντες Κυπραίους και καταγράφω στο δεφτέρι μου τις λέξεις και τις φράσεις τους ενώ φωτογραφίζω, για δικό μου φυλαχτό, την περηφάνια τους.
Κρατώ αποστάσεις και απαξιώ να σχολιάσω υπερβολές και εξάρσεις προς «άγραν πελατών» πάσης φύσεως.
Θυμώνω με την απαξίωση της αλήθειας, την απώλεια του μέτρου, την υποκρισία, «την αρπαγή, το δόλο την ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης» 3 όπως έγραψε ο Σεφέρης!
Πάνω από όλα όμως στέκομαι με δέος, πολλές φορές με τρόμο, μπροστά στο υπόλοιπο, περίεργο και δυσανάγνωστο συνονθύλευμα που αποτελεί τον τόπο μου που εκστασιάζεται και ενθουσιάζεται και «πετάσσει τα φέσια του» και τα λεφτά μου για πολυποίκιλτους και εντυπωσιακούς νεωτερισμούς, φτάνει να έχουν μεγάλες διαστάσεις και να επιδεικνύουν επιφανειακά εθνική, θρησκευτική και υλική ανωτερότητα, συχνά προς ίδιον όφελος. Ανιστόρητοι και επικίνδυνοι που θαμπώνονται από βεγγαλικά και αγνοούν ότι αυτά νομοτελειακά σβήνουν. Είναι οι ίδιοι που ενώ ενασχολούνται με τα μεγάλα και τα τεράστια αγνοούν ή και καταπατούν – θεωρώντας τα ποταπά και ασήμαντα- τον σεβασμό στη φύση και στα ζώα. Αυτοί που εγκαταλείπουν ή πετάνε τα γέρικα σκυλιά τους για να αγοράσουν καινούργια, αυτοί που πετάνε τις παλιές τους τηλεοράσεις στη φύση για να αποκτήσουν μια πιο μεγάλη, πιο σύγχρονη, πιο εντυπωσιακή…
Αυτούς δεν τους κατανοώ, δεν τους εμπιστεύομαι γιατί με τον ίδιο τρόπο μπορούν να πετάξουν, να θυσιάσουν ένα κομμάτι του τόπου μας γιατί δεν τους είναι χρήσιμο, ούτε εκμεταλλεύσιμο, αυτούς όλους τους κρατώ σε απόσταση, όχι αναπνοής, αλλά χιλιομέτρων.
1. Γιώργος Σεφέρης. Σαλαμίνα της Κύπρος
2. Κωνσταντίνου Καβάφη. Επάνοδος από την Ελλάδα
3. Γιώργος Σεφέρης. Σαλαμίνα της Κύπρος
Φιλελεύθερα, 14.3.2021.
