Βρέθηκε στον πυρήνα της ομάδας του οργανισμού Λάρνακα 2030, από την απόφαση της διεκδίκησης μέχρι την απόκτηση του τίτλου.
Ο Κώστας Μαννούρης δημιουργός περιεχομένου για την πολιτιστική πρωτεύουσα του 2030 μιλά για την ψηφιακή Άρι, τον καινοτόμο ρόλο του ως embedded artist, αλλά και για τη συνέχιση της θεατρικής συγγραφής -την ιδιότητα που όλοι τον έχουμε γνωρίσει. Σε μια μεταβατική χρονιά, κυρίως σε οργανωτικό επίπεδο για το Λάρνακα 2030 —μια διαδικασία που σταδιακά ανοίγεται όλο και περισσότερο προς την πόλη— ο θεατρικός συγγραφέας εξηγεί πώς ξεκίνησε η σχέση του με τον οργανισμό, πώς διαμορφώνεται ο ρόλος του τα επόμενα χρόνια, αλλά και γιατί η θεατρική γραφή παραμένει ο βασικός άξονας της δημιουργικής του ταυτότητας.
–Πώς θα περιέγραφες τη σχέση σου με τη Λάρνακα σήμερα; Η σχέση μου με τη Λάρνακα μου θυμίζει έναν γάμο από συνοικέσιο που, με τον χρόνο, εξελίσσεται σε κάτι πολύ βαθύ. Όταν εγκαταστάθηκα στη Λάρνακα το 2010, διέκρινα μια εσωστρέφεια στην πόλη. Σταδιακά όμως ανακάλυψα τις ποιότητές της: την υποδοχή, τη στήριξη, τη διακριτική της δύναμη. Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η καλλιτεχνική μου φωνή διαμορφώθηκε εδώ και όχι στην Αθήνα όπου γεννήθηκα, ούτε στην Αμερική όπου σπούδασα. Η Λάρνακα είναι η λογοτεχνική μου πόλη, η λογοτεχνική μου γενέτειρα. Οι άλλες πόλεις μου έδωσαν τροφή, εδώ όμως βρήκα τη φωνή μου.
–Βρίσκεσαι ανάμεσα στα πρόσωπα που ήταν δίπλα στην καλλιτεχνική διευθύντρια του Λάρνακα 2030 Κέλλυ Διαπούλη από την αρχή της διεκδίκησης του τίτλου…. Η συνάντησή μου με την Κέλλυ λειτούργησε και ως η ουσιαστική μου σύνδεση με την πρωτοβουλία. Σε εκείνη τη φάση, η Κέλλυ μάς κάλεσε να προτείνουμε ιδέες και να συμβάλουμε δημιουργικά. Και τότε ένιωσα ότι μπορούσα να μπω πιο ουσιαστικά και ενεργά στη διαδικασία. Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να βλέπω ότι υπήρχε μια πραγματική πιθανότητα. Όχι απλώς ένα όνειρο ή μια υπερφιλόδοξη ιδέα, αλλά κάτι που θα μπορούσε όντως να συμβεί.
–Πώς πέρασες από τον ρόλο του καλλιτέχνη στον ρόλο του μέλους της ομάδας; Αυτό έγινε σταδιακά. Πριν ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της υποψηφιότητας, μου έγινε πρόταση να ενταχθώ πιο ενεργά στην ομάδα, στο κομμάτι του περιεχομένου- δηλαδή στο αφήγημα, στη συγγραφή κειμένων και στη διαμόρφωση του concept. Ήταν κάτι αρκετά έξω από τη ζώνη άνεσής μου και, στην αρχή, το αντιμετώπισα με έντονες ανασφάλειες. Δεν πρόκειται για μια απλή δημιουργική διαδικασία, είναι κάτι πολυεπίπεδο, που συνδυάζει πολιτισμό, στρατηγική, κοινωνική πολιτική και διαχείριση.
–Πώς καταφέρνεις να ισορροπείς ανάμεσα στη συγγραφή και το Λάρνακα 2030; Δεν είναι εύκολο. Η συγγραφή έχει επηρεαστεί, κυρίως σε επίπεδο ρυθμού, δεν γράφω με την ίδια συχνότητα όπως παλιά. Ωστόσο δεν την έχω εγκαταλείψει, ούτε θα μπορούσα. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου. Αυτή την περίοδο συμμετέχω σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα σε συνεργασία με τον ΘΟΚ, με τίτλο «Δραματουργία της Φροντίδας». Συγγραφείς από όλη την Ευρώπη γράφουν έργα με άξονα τη φροντίδα στην εφηβεία, τα οποία θα παρουσιαστούν σε σχολεία το 2027. Παράλληλα, συνεχίζω να δουλεύω δικά μου κείμενα- κάποια βρίσκονται ήδη σε μορφή προσχεδίων.
Γράφω κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Υπάρχει κόπωση, ναι, αλλά προέρχεται ακριβώς από την άρνησή μου να εγκαταλείψω τη γραφή. Για μένα δεν είναι θέμα φιλοδοξίας, είναι ζήτημα ταυτότητας.
–Η θεματολογία σου με τα χρόνια έχει αλλάξει; Με ενδιαφέρουν χαρακτήρες που βρίσκονται στο περιθώριο — ή που φαίνονται «κανονικοί», αλλά έχουν εσωτερικές ρωγμές. Άνθρωποι που εξωτερικά φαίνονται ισορροπημένοι, αλλά μέσα τους υπάρχουν ανισορροπίες, δυσκολίες, σκοτεινά σημεία. Αυτή η αντίφαση με ενδιαφέρει πολύ. Επίσης, για μένα η γραφή είναι μια μορφή φροντίδας. Δημιουργείς χαρακτήρες και τους συνοδεύεις. Δεν μπορείς απλώς να τους εγκαταλείψεις.
-Ένας νέος χαρακτήρας που δημιούργησες για το Λάρνακα 2030 είναι η Άρι… Είχα την ιδέα να δημιουργηθεί ένας ψηφιακός χαρακτήρας, η Άρι, που θα λειτουργεί ως πρέσβειρα του Λάρνακα 2030. Μέσα από τα social media του οργανισμού, αλλά και με άλλους τρόπους στον ψηφιακό χώρο, θα επικοινωνεί με το κοινό, θα εξηγεί τι είναι και τι δεν είναι το Λάρνακα 2030, θα ενημερώνει για τα πρότζεκτ και θα εξελίσσεται σταδιακά μέσα στα χρόνια. Τη προσέγγισα θεατρικά. Είναι έφηβη, ζει στη Λάρνακα, στην οδό Φιλοσόφου Αριστοτέλους. Για τη δημιουργία της ζητήσαμε και τη συμβολή εφήβων μαθητών, οι οποίοι μέσα από ένα εργαστήριο μας βοήθησαν να κατανοήσουμε βαθύτερα τον χαρακτήρα της: τον τρόπο που μιλά, που ντύνεται, τις φράσεις που χρησιμοποιεί κ.λπ.
–Το Λάρνακα 2030 επιδίωκε εξαρχής να απευθυνθεί σε αυτή τη γενιά… Είναι η γενιά που θα ζήσει τον τίτλο που προσπαθήσαμε να κατακτήσουμε και, με έναν τρόπο, θα εμπνευστεί από αυτόν σε μια πολύ καθοριστική στιγμή της ζωής της. Έχουμε επενδύσει ουσιαστικά σε αυτή τη γενιά, μέσα από δράσεις όπως το Care Festival, που αποτελεί ένα από τα εμβληματικά μας πρότζεκτ. Υπήρξαν στιγμές που η διαδικασία ήταν επίπονη, όμως πάντα σκεφτόμουν ότι αυτή η προσπάθεια γίνεται για μια γενιά που θα ζήσει σε μια πιο όμορφη πόλη — μια πόλη που δεν θα χαρακτηρίζεται μόνο από τον πολιτισμό της, αλλά και από τη συμπερίληψη, την ένταξη και την ορατότητα. Αυτά είναι τα στοιχεία που κάνουν μια πόλη πιο ανθρώπινη, πιο ζεστή, πιο «μαλακή». Ο πολιτισμός έχει πολλές εκφάνσεις και μπορεί να αγκαλιάσει όλες τις στιγμές της ζωής, δίνοντας χώρο σε όλους να υπάρξουν και να εκφραστούν.
–Ποια ήταν η πρώτη σου ουσιαστική συμβολή; Η πρώτη ιδέα που κατέθεσα ήταν ένα φεστιβάλ γειτονιάς, επηρεασμένο από προηγούμενες συνεργασίες μου, ιδιαίτερα στο Καϊμακλί της Λευκωσίας. Είχα αναπτύξει μια πολύ προσωπική σχέση με εκείνη τη γειτονιά — και λόγω της οικογενειακής σύνδεσης του πατέρα μου με το Καϊμακλί — και είχα δει στην πράξη πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα τοπικό, συμμετοχικό φεστιβάλ. Η σκέψη ήταν να μεταφερθεί αυτή η λογική και στη Λάρνακα: να δημιουργηθεί κάτι που να ξεκινά από τις γειτονιές, από τον ίδιο τον αστικό ιστό και τους ανθρώπους του. Από εκεί και πέρα, μέσα από τη συνεργασία, άρχισαν να προκύπτουν και άλλες ιδέες. Μία από αυτές ήταν μια περιπατητική θεατρική παράσταση στον Τουρκομαχαλά, με τίτλο «Πριγκιπίσσης Σεχρά», βασισμένη σε δικά μου κείμενα. Η ιδέα ενσωματώθηκε στο πρόγραμμα και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα παραδείγματα του πώς η καλλιτεχνική μου δουλειά μπορούσε να συνδεθεί με το project.
–Και πως οριστικοποιείται ο ρόλος σου στο Λάρνακα 2030; Αφού παραδώσω το γραφείο τύπου, το οποίο έχω αναλάβει στο πλαίσιο μίας μεταβατικής διευθέτησης, ο ρόλος που μου έχει ανατεθεί είναι αρκετά πρωτότυπος στην Ευρώπη. Μια θέση που ονομάζεται «ο καλλιτέχνης εντός οργανισμού», embedded artist. Αυτό θα προβληθεί ως ένα παραδειγματικό μοντέλο, όχι μόνο στο πλαίσιο ένταξης καλλιτεχνών σε ένα οργανισμό, αλλά δίνοντας και μία λύση στην επαγγελματική βιωσιμότητα του καλλιτέχνη.
–Τι να περιμένουμε από το Λάρνακα 2030; Ποια τα επόμενα βήματα γι’ αυτή τη χρονιά; Το Μαχαλάρτ, το φεστιβάλ γειτονιάς επιστρέφει το Φθινόπωρο σε διάφορες περιοχές της πόλης στις γειτονιές Άγιοι Ανάργυροι και Αγίου Ιωάννη. Στο πλαίσιο αυτό θα παρουσιαστεί μια μουσικοθεατρική παράσταση δρόμου με δικά μου κείμενα κάτω από τον τίτλο «Πλούτωνος 71».
Ελεύθερα 26.04.2026
