Περίπου διόμισι χιλιάδες λέξεις είναι το ρεπορτάζ μου για την κοινωνία των πολιτών στην Κύπρο και την ανάγκη να ενδυναμωθεί η οργανωμένη κοινωνική δράση ομάδων ή ατόμων για το κοινό καλό… και θα έλεγα ότι είναι λέξεις κι εκφράσεις κάπως…αυστηρές, κάπως… άκαμπτες, κάπως…μακριά από την ανθρώπινη καθημερινότητα των συναισθημάτων.
«Άσκηση πολιτικής, ενίσχυση δεξιοτήτων, ενεργοί πολίτες, υπηρεσίες, προγράμματα, σωματεία, υπουργεία, εταιρείες, δικαιώματα, περιβάλλον», είναι μερικές από αυτές. «Οικονομικός έλεγχος, χρηματοδότηση, διαφάνεια, μητρώα και διαγραφές, κονδύλια και εισφορές, χρηματοδότηση και λογιστικά βιβλία, νομοθεσία, συμφωνίες και συμβάσεις», είναι μερικές άλλες.
Η πρόεδρος του Ιδρύματος civil society advocates Ελένη Καραολή, μου μίλησε για σεμινάρια προτάσεων πολιτικής προς το κράτος, για δράσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, της πολιτιστικής κληρονομιάς, του περιβάλλοντος. Μου είπε για παράδειγμα ότι έφηβοι, αλλά και μεγαλύτεροι, μπορεί να μαζεύουν σκουπίδια από παραλίες, όπως τενεκεδάκια αναψυκτικών και να τα πουλούν για ν’ αγοράσουν αμαξίδια για παιδιά με αναπηρίες.
Η Ελένη Καραολή δεν προσπάθησε να κάνει καμιά εξιδανίκευση, δεν χρησιμοποίησε εντυπωσιακούς όρους που ακούγονται καθημερινά από μικρούς και μεγάλους εθνοσωτήρες του τόπου. Όμως…κάτω απ’ τη στεγνή και σκληρή επιφάνεια των νομικών και πολιτικών διατυπώσεων, μπορεί κανείς ν’ αγγίξει ένα πολύτιμο υπόστρωμα ευγένειας και αγάπης.
