Απορία: Αλήθεια, δεν παραξενεύεστε που το κόμμα της ΝΙΚΗΣ (παραθρησκευτικό, ξενοφοβικό, υπερεθνικιστικό, φιλορωσικό, αντιεμβολιαστικό – κι ό,τι άλλο αγαπά η ψυχή τους), δεν προβάλλεται καθόλου από τα συμβατικά και μη ελληνικά μίντια;
Η απάντηση είναι ότι, ενώ σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι που ξέρω, από ένα ευρύ φάσμα μέσων ενημέρωσης, τους έχουν καλέσει για ραδιοτηλεοπτικές παρουσίες για να αναπτύξουν τις θέσεις τους, ακόμα και για να βάλουν στη θέση τους κακεντρεχείς σαν και μένα που ευθέως τους θεωρώ ψεκασμένους, η απάντησή τους είναι «όχι ευχαριστώ».
Δεν θέλουν. Χαζοί είναι;
Όχι βεβαία, κάθε άλλο. Επικίνδυνοι, ίσως. Φανατικοί, οπωσδήποτε. Πεπλανημένοι, πιθανώς. Χαζοί όμως, όχι. Χωρίς καμία απολύτως διαφήμιση και προβολή από τα μεγάλα ΜΜΕ έφτασαν στα σιωπηλά και στα μουλωχτά από το τίποτα, στο κατώφλι της Βουλής με ένα ποσοστό άνω του 3% (που είναι το μίνιμουμ για να μπεις), σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις. Άρα, γιατί να μπλέξουν με συνεντεύξεις και ντιμπέιτ; Διατρέχοντας και τον κίνδυνο να πουν καμιά πατάτα άγρια και να τρέχουν μετά να τη συμμαζέψουν…
Όπως και να έχει, η Δημοκρατία, με όλα τα στραβά και ανάποδά της, είναι το καλύτερο σύστημα που υπάρχει, ακόμα και για κόμματα που η πρακτική τους απέχει από τις βασικές αρχές αυτού του πολιτεύματος. Δεν αναφέρομαι μόνο σε κόμματα σαν τη Νίκη. Υπάρχουν κι άλλα. Που, αν έρχονταν ποτέ στην εξουσία, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συνέχιζαν να υπηρετούν το σύστημα, το δημοκρατικό, όπως το ξέρουμε…
Όσο για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Πλεύση Ελευθερίας της, εδώ έχουμε να κάνουμε με άλλου είδος περιστατικού. Τη συνάντησα τυχαία λίγο πριν τον πρώτο γύρο των εκλογών. Γνωριζόμασταν από παλιά, όταν διηύθυνα τον ρ/σ Δίεση και ήταν η νομική μας σύμβουλος. Ήξερα και τον πατέρα της, Νίκο Κωνσταντόπουλο, που ήταν στην ανανεωτική αριστερά προτού αυτή σκορπίσει.
Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια και το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν «δεν φαντάζομαι να είσαι ΣΥΡΙΖΑ». Χαμογέλασα με νόημα και, συγκρατώντας τον ενθουσιασμό της την κάλεσα να βγει μια μέρα στην εκπομπή, να μας μιλήσει για την Πλεύση της. «Βεβαίως», απάντησε, αλλά ευτυχώς δεν το έδεσα σχοινί-κορδόνι, γιατί ξέρω ότι οι ενθουσιασμοί στον διάδρομο ενός ραδιοφωνικού σταθμού δεν είναι και συμβόλαιο.
Εκείνο που συμβαίνει, δίχως να θέλω να ταυτίσω τη Ζωή με τη Νίκη (προς Θεού, όχι), είναι ότι η πρώην Πρόεδρος της Βουλής, και κάποτε σημαία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι one woman’s show. Δηλαδή, αυτή είναι το κόμμα. Και όσοι άλλοι είναι στον συνδυασμό, απλώς υπάρχουν, χωρίς να πολύ-φαίνονται.
Όπως και να ’χει, ζούμε μια παράξενη συνθήκη στην Ελλάδα, στον δρόμο για τις εκλογές σε 18 μέρες από σήμερα. Τα δύο αυτά κόμματα, που σχεδόν δεν υπήρχαν στον α΄ γυρο, όχι μόνο φαίνεται να πέταξαν έξω τον Βαρουφάκη, που δεν νομίζω ότι είναι και μεγάλη απώλεια, αλλά σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, μπαίνουν στην επόμενη Βουλή. Εύκολα η Ζωή. Έστω αγκομαχώντας οι «Θεός φυλάξοι».
Αυτό, με το εκλογικό σύστημα που θα ισχύσει στις 25 Ιουνίου, σημαίνει ότι θα κόψουν έδρες από το πρώτο κόμμα, που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η ΝΔ και ίσως να δυσκολέψει και την αυτοδυναμία της.
Εδώ, σοβαρεύει το πράγμα. Ο 3ος γύρος μοιάζει με εφιάλτης. Κυρίως, επειδή Αύγουστο μήνα δεν έχουν γίνει ποτέ εκλογές στην Ελλάδα. Σε φουλ τουριστική σεζόν, που φέτος προβλέπεται ότι θα είναι η καλύτερη όλων των εποχών, με τους Έλληνες πολίτες να είναι στα νησιά αβέρτα, μια νέα προσφυγή στις κάλπες θα αποβεί κωμικοτραγική.
Αυτός, από την άλλη όμως, είναι και ένας λόγος που ενδέχεται να κάνει τον κόσμο, στις 25 του μηνός, να ξεχάσει την χαλαρότητα για λίγες μέρες και να πάει στα εκλογικά κέντρα και να ψηφίσει. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν έχει ακόμα ευθυγραμμιστεί με άλλες χώρες που εφαρμόζουν εδώ και χρόνια την επιστολική ψήφο…
Έχουμε μια έκφραση και για αυτό, εδώ στον όμορφο τόπο μας. Είναι αυτή που χρησιμοποιώ ως τίτλο της στήλη σήμερα!
