Θα μπορούσε να ήταν ακόμα μία γυναικοκτονία. Βράδυ, κορίτσια φεύγουν από κέντρο διασκέδασης, αγόρια τις παίρνουν ξοπίσω και τους λένε διάφορα, τους κάνουν προτάσεις, τις προσεγγίζουν. Αυτές αρνούνται, ζητούν να τις αφήσουν ήσυχες, θυμώνουν, υψώνουν τους τόνους.

Τα αγόρια επιμένουν, τα κορίτσια αμύνονται λεκτικά, τα αγόρια θίγονται τα κορίτσια χρησιμοποιούν το κινητό σαν όπλο, τα αγόρια θυμώνουν και αφήνουν τον macho εαυτό τους ελεύθερο. Κτυπάνε αυτήν που εμφανίζεται πιο δυναμική, που αντιδρά πιο πολύ και χωρίς κανένα ενδοιασμό την σπρώχνουν και πέφτει από κάποιο ύψος. Το κτύπημα από την πτώση θα μπορούσε να ήταν μοιραίο, αλλά εκ των υστέρων (αν δεν υπήρχαν μάρτυρες) κάποιος θα έλεγε πως ήταν πιωμένη, προσπάθησε να βγάλει selfie, έπεσε και σκοτώθηκε. Υπήρχαν όμως μάρτυρες. Ένας εξ αυτών, έτρεξε στο αυτοκίνητο του και πήρε ένα ρόπαλο που είχε εκεί. Είχε το ρόπαλο για να παίξει μπέιζμπολ, για να αμυνθεί σε μια τέτοια περίπτωση ή για να είναι κι αυτός macho; 

Χωρίς να γνωστοποιείται η εθνικότητα των πρωταγωνιστών το επεισόδιο θα μπορούσε να ερμηνευτεί ξεκάθαρα ως ακόμα ένα συμβάν που δείχνει πως τα αγόρια μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα τα βράδια ενώ τα κορίτσια δεν έχουν αυτό δικαίωμα χωρίς να κινδυνεύουν. Ένα ακόμα συμβάν που δείχνει πως τα αγόρια θεωρούν πως οι γυναίκες είναι αντικείμενα που μπορούν να τα κάνουν ότι θέλουν. Κι αν αντισταθούν, μπορούν να τα κτυπάνε, να τα ρίχνουν από ύψος, να τα δολοφονούν.

Ανάλογα με την εθνικότητα των πρωταγωνιστών το συμβάν μπορεί να πάρει διαφορετικές διαστάσεις και να τύχει διαφορετικών ερμηνειών. Αν τα κορίτσια ήταν Βρετανίδες τουρίστριες δεν θα στεκόμασταν και πολύ. Συμβαίνουν αυτά στις τουριστικές περιοχές, ειδικά στην Αγία Νάπα. Και τα προκαλούν μάλιστα οι τουρίστριες, θα λέγαμε. Ούτε καν η αστυνομία θα ασχολείτο, μην εκτεθούν και τα αγόρια μας, μην βρουν αφορμή τα βρετανικά ταμπλόιντ να κακολογήσουν το τουριστικό προϊόν μας. Αν τα αγόρια ήταν αλλοδαποί μετανάστες θα βρίσκαμε αφορμή να περιγράψουμε το πόσο χάλασε η κυπριακή κοινωνία με όλους τούτους που γέμισε ο τόπος. Αν θύτες και θύματα ήταν ξένοι μπορεί ούτε μονόστηλο να μην αφιερώναμε οι εφημερίδες. Δεν αναμειγνυόμαστε σε υποθέσεις ξένων. Ένα βίαιο συμβάν, όμως, ανάμεσα σε Ε/κ και Τ/κ αλλάζει κάθε ανάγνωση αναζωπυρώνοντας όλα τα συναισθήματα και επαναφέροντας αναφορές από το 1960 μέχρι σήμερα κάνοντας μας να χάσουμε το νόημα. Άρα και αντιμετωπίσουμε την κατάσταση ως έχει.