Στις 12 Ιουνίου 1958, στα χωράφια του Κιόνελι, ομάδες Τουρκοκυπρίων δολοφόνησαν οκτώ Κοντεμενιώτες. Χιλιοειπωμένη η ιστορία. Τη Δευτέρα είναι η επέτειος και αύριο είναι το μνημόσυνο στην Μακεδονίτισσα. Ένα μήνα αργότερα, στις 12 Ιουλίου, Τουρκοκύπριοι που ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους, στο χωριό Σίντα, έπεσαν σε ενέδρα και δολοφονήθηκαν με αυτόματα όπλα. Σε ενέδρα Ελληνοκυπρίων που ήθελαν να εκδικηθούν προφανώς, παρότι ουδέποτε αποδείχθηκε. Σκοτώθηκαν εκεί πέντε Τουρκοκύπριοι.
Μετά από αυτό, σε καφενείο στον Ομορφίτα, Τουρκοκύπριοι άνοιξαν πυρ κατά Ελληνοκυπρίων. Σκοτώθηκαν πέντε Ελληνοκύπριοι που κάθονταν αμέριμνοι στο καφενείο. Έτσι πήγαιναν τα σκοτεινά μας χρόνια. Εκδίκηση και αντεκδίκηση. Μπορεί να ψάχνεις χρόνια να βρεις ποιος έκανε την αρχή. Καμιά πλευρά δεν θα συμφωνήσει ότι αυτή ξεκίνησε το κακό. Πουθενά στον κόσμο, ουδέποτε στην ιστορία. Η σφαγή των Κοντεμενιωτών δεν ήταν η αρχή. Ούτε το τέλος.
Πριν από αυτό τη θηριωδία στο Κιόνελι, στις 7 Ιουνίου 1958, στην τουρκοκρατούμενη συνοικία της Λευκωσίας είχαμε έκρηξη βόμβας στο προξενείο της Τουρκίας. Πολλά χρόνια αργότερα ο Ραούφ Ντενκτάς παραδέχτηκε ότι η βόμβα ήταν προβοκάτσια. Είχε στόχο και τον πέτυχε, να προκαλέσει τον κύκλο αίματος Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου 1958, με συρροή δολοφονικών επιθέσεων της οργανωμένης από την Άγκυρα τρομοκρατίας και τις σφαγές 80 αθώων Ελλήνων.
Έτσι πήγαιναν τα σκοτεινά μας χρόνια, επαναλαμβάνω. Σήμερα, όμως; Είναι δυνατόν σήμερα να συνεχίζεται η ίδια ιστορία; Πέρασαν έξι δεκαετίες, καταστρέψαμε τον τόπο μας με αυτά τα εγκλήματα κι ακόμα ψάχνουμε αφορμές να ξεκινήσουμε ξανά αυτό τον φαύλο κύκλο; Κι ακόμα χειρότερα, να είναι σήμερα και Ελληνοκύπριοι ενταγμένοι στη λογική του Ραούφ Ντενκτάς! Της προβοκάτσιας και της δημιουργίας φαινομένων εκδίκησης και αντεκδίκησης;
Τι άλλο από αυτό επιδιώκουν όσοι –Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι- πολιτικοποιούν και αποδίδουν στον εθνικισμό των Ελληνοκυπρίων, την βαρβαρότητα εναντίον μιας 25χρονης στην Αγία Νάπα; Είκοσι χρόνια από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, ο λαός των δυο κοινοτήτων συναλλάσσεται και φιλεύει κατά περίσταση και απέδειξε ότι δεν έχει καμιά διάθεση να ξαναζήσει όσα έζησαν οι γονιοί και οι παππούδες μας. Εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι νέοι διασκεδάζουν τα καλοκαίρια στην Αγία Νάπα και εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα, χιλιάδες κάνουν τις διακοπές τους στην «άλλη πλευρά», χιλιάδες κάνουν τα ψώνια τους, χιλιάδες εργάζονται και εμπορεύονται και ουδέποτε αυτά τα είκοσι χρόνια δόθηκε το μήνυμα ότι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί ειρηνικά, ότι θα σφαχτούμε στους δρόμους αν ενωθούμε.
Κάποιοι και στις δυο πλευρές της κατοχής μπορεί κατά καιρούς να δημιουργούν προβλήματα, αλλά όχι στο βαθμό που να φέρει μια γενική ρήξη. Ποιοι είναι αυτοί που θα προκαλέσουν τη ρήξη και την επιστροφή στα σκοτεινά χρόνια; Αυτοί, που υποτίθεται τάσσονται ενάντια σε αυτά τα φαινόμενα. Διότι, τάσσονται μόνο για να παριστάνουν τους προοδευτικούς διεθνιστές, νεοκύπριους και να έχουν χώρο να πολιτικοποιούν το μεράκι τους.
Έδωσαν πολιτική και εθνικιστική διάσταση στη βία εναντίον της 25χρονης, ακόμα κι όταν η ίδια με σοβαρότητα δήλωνε πως «ο μεγαλύτερος παράγοντας σε αυτό το περιστατικό ήταν ότι ήμουν γυναίκα» και «νομίζω ότι μάλλον ήταν πολύ μεθυσμένοι, δεν ξέρω αν έκαναν χρήση ναρκωτικών», χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες. Ποτέ δεν σκεφτόμαστε συνέπειες σε αυτό τον τόπο. Ούτε το 1960, ούτε το 2023.
Αν οι Γκρίζοι Λύκοι, που είναι οργανωμένοι στα κατεχόμενα, αποφασίσουν να εκδικηθούν και ξυλοκοπήσουν Ελληνοκύπριους ένα βράδυ στην Κερύνεια, τι θα γίνει; Θα οργανωθούν και κάποιοι ανάλογοί τους Ελληνοκύπριοι και θα ξυλοκοπήσουν Τουρκοκύπριους στην Αγία Νάπα. Έτσι θα πάει αν δεν έχεις μυαλό.
Λένε ότι όσοι δεν βλέπουν ότι η επίθεση κατά της Asya Karaali ήταν ρατσιστική και εθνικιστική, δικαιολογούν τους δράστες αντί να τους απομονώνουν. Υπάρχει, όμως και η άλλη άποψη σε τέτοια φαινόμενα. Ότι αν τους απομονώσεις ως πολιτικά όντα, αντί να τους παραδώσεις στη Δικαιοσύνη ως κοινούς εγκληματίες (όπως ΔΕΝ έκανε τότε το κράτος), αυτό που θα πετύχεις θα είναι να προσελκύσεις γύρω τους κι άλλους βλαμμένους, να οργανωθούν και να γίνουν πραγματικά επικίνδυνοι. Με πολιτική υπόσταση, μάλιστα. Ομαδοποιημένοι. Έτσι έκαναν και με το ΕΛΑΜ. Ήθελαν, δήθεν, να το απομονώσουν και πέτυχαν να μπει στη Βουλή, πρώτα με δυο βουλευτές και μετά με τέσσερις.
