Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην έχει συγκλονιστεί αλλά κι εξοργιστεί από τη νέα δολοφονία νεαρού φιλάθλου της ΑΕΚ Αθηνών. Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην αναρωτηθεί πώς στήθηκε όλο αυτό το πολεμικό σκηνικό, που κατέληξε σε αιματοκύλισμα χωρίς να λειτουργήσουν τα αντανακλαστικά των αρμοδίων στην Ελλάδα. Διότι η δολοφονία του νεαρού Μιχάλη δεν προέκυψε μετά από μια οπαδική συμπλοκή ανεγκέφαλων, χωρίς να μπορεί να την προβλέψει κανείς. Το αντίθετο. Ήταν το αποτέλεσμα μίας καλά οργανωμένης επιχείρησης οπαδών, οι οποίοι μάλιστα, παρά τις ρητές απαγορεύσεις για μετακίνηση οπαδών, έστησαν κομβόι αυτοκινήτων, πέρασαν τα σύνορα της χώρας τους, εισήλθαν στην Ελλάδα, οδήγησαν απεριόριστα χιλιόμετρα ανενόχλητοι κι έφτασαν στη Νέα Φιλαδέλφεια για να τη μετατρέψουν σε πεδίο μάχης και να σκοτώσουν.

Τα ερωτήματα αμέτρητα και καλούνται οι αρμόδιοι στην Ελλάδα να τα απαντήσουν καθώς και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Επειδή ξεκάθαρα υπάρχουν ευθύνες.

Για ώρες ολόκληρες κυκλοφορούσαν στους δρόμους, όχι ένα και δύο αλλά αμέτρητα αυτοκίνητα με κροατικές πινακίδες εγγραφής. Δεν τους είδε κανείς; Μπα! Μια χαρά τους είδαν αφού όπως λέχθηκε από την πρώτη στιγμή «τους παρακολουθούσαν διακριτικά». Τελικά, οι κροατικές Αρχές ειδοποίησαν ή όχι τις ελληνικές Αρχές για την κάθοδο των βαρβάρων; Όπως μεταδίδεται, τις ειδοποίησαν. Κι αν όντως, οι Αρχές ειδοποιήθηκαν, τι έπραξαν; Μάλλον τίποτα ουσιαστικό και αποτρεπτικό.

Παρακολουθώντας, διακριτικά πάντα, τη διαδρομή των Κροατών αναφέρθηκε ότι έφτασαν σε συγκεκριμένο σημείο και από εκεί επιβιβάστηκαν στον ηλεκτρικό για να κατέβουν σε συγκεκριμένη στάση ώστε να πορευτούν στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην πλατεία έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ. Λέχθηκε επίσης, ότι κάποιοι έφεραν κουκούλες. Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται η είσοδος στον ηλεκτρικό σε αυτούς που εξαρχής έδειξαν τις άγριες τους διαθέσεις; Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται η είσοδος σε συρμό που χρησιμοποιείται από εκατοντάδες πολίτες όλων των ηλικιών, σε κουκουλοφόρους, οι οποίοι προφανώς θα ήταν κι εφοδιασμένοι με διάφορα αντικείμενα; Υπήρχαν ή όχι σώματα ασφαλείας σε εκείνα τα σημεία;

Είναι πραγματικά άξιον απορίας πώς στην ευχή για μια πορεία και μια διαδήλωση ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης ολόκληρες στρατιές και διμοιρίες όλων των αστυνομικών σωμάτων, ενώ σε αυτή την περίπτωση φέρονται να παρακολουθούσαν διακριτικά.

Εισέβαλαν στη χώρα οπαδοί με άγριες διαθέσεις, έδρασαν όπως ακριβώς είχαν σχεδιάσει, εφάρμοσαν το σχέδιο τους και εκείνοι που έπρεπε να καιροφυλακτούν, κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου. Ξύπνησαν απότομα όμως όταν συνειδητοποίησαν ότι ένα νέο παιδί άφηνε την τελευταία του πνοή μαχαιρωμένο εξαιτίας της ανεπάρκειάς τους. Και αυτό δεν αλλάζει, όσα κεφάλια κι αν πέσουν, και πρέπει να πέσουν.

Ήταν κάποτε ο Νάσος, ακολούθησε ο Άλκης, τρίτωσε με τον Μιχάλη.

Αλήθεια, πόσα «ποτέ ξανά» θα φωνάξουμε;