Κάποιες δεκαετίες πριν, ένα ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, ή όποιου άλλου διεθνούς οργανισμού, ενδεχομένως να προκαλούσε ένα κάποιο συναίσθημα στους πολίτες. Ίσως ακόμα και ελπίδα αν όχι μόνο απλή ικανοποίηση πως κάποιοι αντιλαμβάνονται το δίκαιο μας και είναι με το μέρος μας (έστω και αποσπασματικά, έστω και περιστασιακά). 49 χρόνια μετά όμως, με την κατοχή να εδραιώνεται, παρά την ικανοποίηση της κυβέρνησης για το ψήφισμα που καταδικάζει την ασφαλτόστρωση δρόμου μεταξύ Πύλας και Άρσους, δεν είναι πολλοί που συμμερίζονται την ευφορία της κυβέρνησης η οποία χαρακτηρίζει το ψήφισμα ως ένα «ηχηρό μήνυμα». Πόσα ντεσιμπέλ άραγε φτάνει ο ήχος όταν οι αποδέκτες του μηνύματος δηλώνουν πως το έργο που ξεκίνησαν θα συνεχίσει μέχρι να ολοκληρωθεί;
Ακόμα όμως και να μην προχωρήσουν, μετά από το «ηχηρό μήνυμα» του Συμβουλίου Ασφαλείας, τι ακριβώς πετυχαίνουμε; Προστασία του στάτους κβο της νεκρής ζώνης. «Αναμένουμε», σημειώνει το υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωση του, «τον άμεσο τερματισμό των παράνομων ενεργειών της τουρκικής πλευράς, στη βάση της έκκλησης του ΣΑ ΟΗΕ για απομάκρυνση όλων των παράνομων κατασκευών και αποτροπή περαιτέρω τέτοιων ενεργειών, στρατιωτικών ή μη, εντός και κατά μήκους της γραμμής κατάπαυσης του πυρός».
Κάτι είναι, ας μην το μηδενίσουμε, αλλά από το «τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια» καταλήξαμε να προστατεύουμε απλά τη μη επέκταση στη νεκρή ζώνη και να το θεωρούμε αυτό νίκη; Ακόμα κι η ΕΔΕΚ που κάποτε ονειρευόταν πως κάθε σπίτι θα γίνει κάστρο, εκφράζει την ικανοποίηση της αφού «το έδαφος της νεκρής ζώνης ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία και κυριαρχία σ’ αυτό έχει η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία έχει εκχωρήσει τον έλεγχο της νεκρής ζώνης στην UNFICYP, για να επιτηρεί την κατάπαυση του πυρός».
Μιλάμε για αποτροπή νέων τετελεσμένων, ενώ χρόνο με τον χρόνο τα τετελεσμένα, εντός και εκτός εισαγωγικών, πολλαπλασιάζονται. Μήπως δεν είναι τετελεσμένο το τεράστιο τζαμί στη Μια Μηλιά και τα υπόλοιπα τζαμιά σε κάθε χωριό; Δεν είναι τετελεσμένο τα τουριστικά και οικιστικά συγκροτήματα που έχουν κτιστεί σχεδόν παντού αλλοιώνοντας το τοπίο; Δεν είναι τετελεσμένο η αλλαγή του δημογραφικού χάρτη; Έχει ακόμα ελπίδα η Αμμόχωστος; Πώς μπορούμε να προσπερνάμε ένα σωρό τετελεσμένα που έχουν δημιουργηθεί και να πανηγυρίζουμε για την προστασία λίγων μέτρων ουδέτερης ζώνης; Μήπως γιατί έχουμε αποδεχτεί το εν λόγω στάτους κβο; Ή απλά γιατί, από καιρού εις καιρόν, έχουμε ανάγκη μιας κάποιος νίκης;
Υ.Γ. Αλήθεια, πόσα ψηφίσματα εξασφαλίσαμε μετά την τουρκική εισβολή και σε τι ακριβώς μας βοήθησαν;
