Ως άτομο χωρίς φιλοδοξίες και ικανότητες αναρρίχησης (κοινωνικής και άλλου είδους) προσπαθείς να μπεις στο μυαλό ενός υπουργού ή ενός ηγετικού στελέχους σε κάποιο δημόσιο σώμα ή ακόμα και ενός προέδρου.

Συμπαθέστατων ίσως και ικανότατων μέχρι πρόσφατα σε αυτό που έκαναν ο καθένας ξεχωριστά, αλλά εντελώς έξω από τα νερά τους σε αυτό που καλούνται να κάνουν. Μπορεί ένας άνθρωπος του οποίου οι γνώσεις έχουν να κάνουν με κτηματικά να ηγηθεί του τομέα της Άμυνας, ειδικά σε περίπτωση απειλής ή ακόμα και σύρραξης;

Μπορεί ένας άνθρωπος που πέρασε όλη την επαγγελματική του πορεία ως δημόσιος υπάλληλος κερδίζοντας τις προαγωγές τη μια μετά την άλλη, βάσει των χρόνων υπηρεσίας, να χαράξει γραμμή σε πολύ σοβαρά θέματα που έχουν να κάνουν και με την κλιματική αλλαγή, με νέους τρόπους γεωργίας και άλλα συναφή;

Σε μια εποχή που η τεχνολογία αναπτύσσεται σε ρυθμούς πιο γρήγορους κι από όσο αναπτύσσεται ένας αναρριχώμενος κισσός, ένας άνθρωπος που μέχρι πρόσφατα δεν είχε ακούσει για τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να ανταπεξέλθει σε όσα η εποχή μας επιφυλάσσει και να οδηγήσει τον τόπο με ασφάλεια σε ένα καινούριο περιβάλλον;

Η απάντηση δεν είναι απόλυτη. Σε πολλούς τομείς η επαγγελματική κατάρτιση δεν παίζει κανέναν ρόλο. Σημασία έχει η προσωπικότητα, η αποφασιστικότητα, οι γνώσεις διαχείρισης κρίσιμων καταστάσεων, η ευκολία προσαρμογής σε νέες συνθήκες και κυρίως το όραμα για τα κοινά. Έχουμε δει ανθρώπους με τεράστια πείρα να πιάνονται στον ύπνο με τραγικές καμιά φορά συνέπειες.

Κι έχουμε δει κι άλλους –όχι πολλές φορές– που εμφανίστηκαν σαν αλεξιπτωτιστές, αλλά πέτυχαν σε αυτό που κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας και το οποίο μπορεί να μην είχε σε τίποτα να μοιάσει με αυτό που έκαναν πριν. Κι υπάρχουν και πολλοί, οι πλείστοι, που παρακολούθησαν τον χρόνο να περνά, διεκπεραιώνοντας απλά τη θητεία τους και στάθηκαν τυχεροί γιατί δεν έτυχε κάτι απρόβλεπτο στη βάρδια τους. Δεν ξέσπασαν πυρκαγιές, δεν εξερράγησαν κοντέινερ, δεν προέλασε ο εχθρός, δεν κατέρρευσαν γέφυρες, δεν πλημμύρισαν πόλεις, δεν ξεσηκώθηκαν εργαζόμενοι, δεν καταστράφηκαν φυτείες, δεν σημειώθηκε σύρραξη μεταξύ ντόπιων και ξένων… Κι έτσι ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

Η τόση ηρεμία όμως δεν είναι το σύνηθες. Μπορεί να σου τύχουν πολλά. Πώς το σκέφτεσαι όταν δέχεσαι να αναλάβεις έναν δημόσιο ρόλο; Πώς το φαντάζεσαι; Σαν περίπατο στο πάρκο; Πόση αυτοπεποίθηση, ή άγνοια κινδύνου, χρειάζεται να διαθέτει κάποιος για να χρηστεί υπουργός, για να αναλάβει αρχηγός, για να πιστέψει ότι μπορεί να ηγηθεί ενός κράτους; Κι όταν οι περιστάσεις τους κάνουν να μοιάζουν κατώτεροι, να τους λυπηθούμε ή να λυπηθούμε εμάς;