‘Άρχισα να συνειδητοποιώ, όλο και πιο πολύ, πόσο αλλάζει σιγά-σιγά, αλλά και με απότομες εκρήξεις, η ζωή μας λόγω της κλιματικής αλλαγής. Τώρα που γράφω για σας, κοιτάζω έξω, και η θέα της Πάρνηθας που έβλεπα κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, χρόνια τώρα, είναι κακή. Μαύρη είναι η από εδώ βουνοπλαγιά της.
Κοντύτερα στο σπίτι μου στα βόρεια προάστια της Αθήνας είναι το βουνό της Πεντέλης. Τέσσερις πυρκαγιές έχω βιώσει εδώ. Η πρώτη το 1995. Η δεύτερη τρία χρόνια μετά. Η τρίτη, που έφτασε μια ανάσα από το σπίτι, ήταν το 2007. Και πέρυσι κάηκε η πίσω της πλευρά – ηταν η πρώτη μεγάλη, και επιτυχής ευτυχώς, δοκιμασία του Χρήστου Στυλιανίδη στο Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας.
Συμμετείχα σε τρεις αναδασώσεις. Μεγάλωσαν τα πεύκα, κι άρχισε να πρασινίζει πάλι η «δική μας» πλευρά. Σε ένα-δύο σημεία, εκεί όπου είχαν πεταχτεί τα καινούργια δέντρα που φυτέψαμε και είχαν φτάσει στα σχεδόν 2-3 μέτρα ύψους, μια μέρα εξαφανίστηκαν γιατί οριοθετήθηκαν δύο μεγάλα οικόπεδα και ήδη κτίστηκαν αντίστοιχες επαύλεις.
Στην εκπομπή μου χθες στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ φιλοξένησα τηλεφωνικά το πατέρα Σεραφείμ, ηγούμενο της Μονής του Οσίου Λουκά, που ούτε αυτή έμεινε ανέγγιχτη από την μανία της πυρκαγιάς που έκαψε τη μισή Πάρνηθα, και πέραν αυτής προς τα βόρεια. Η ιστορική Μονή είναι στο Δίστομο της Βοιωτίας. Ιδρύθηκε στα μέσα του 10ου αιώνα, είναι ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Μεσο-Βυζαντινής αρχιτεκτονικής και τέχνης, και έχει καταχωρηθεί από το 1990 από την Ουνέσκο ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Κάηκε ένας πετρωτός τοίχος και μερικά υποστατικά, αλλά ήδη άρχισε η αποκατάσταση των ζημιών. Άνοιξαν όμως χθες οι πύλες της Μονής, και μπήκαν πολλοί επισκέπτες-προσκυνητές. Επισκευάστηκε και ο χώρος στον περίβολο της Μονής, όπου εκτός από ένα πεύκο που κάηκε, ευτυχώς η φωτιά δεν άγγιξε τον αιωνόβιο γεροπλάτανο που κυριαρχεί εκεί και χαρίζει σκιά. Σας τον «στέλνω» και σε φωτογραφία!
Όμως τώρα, η υπέροχη θέα από εκεί προς την ελαιόφυτη Λάκα και τον Ελικώνα, δεν υπάρχει πια. Το μαύρο από κάτω μαυρίζει η ψυχή σου από τα καμένα. Ο γέροντας μου είπε ότι η φωτιά ανέβαινε με μεγάλη ταχύτητα προς τη Μονή, και λίγα μέτρα πριν από τα κτίσματα ο άνεμος σταμάτησε απότομα, «σαν από θαύμα», είπε. Και σώθηκε το Βυζαντινό Μοναστήρι .
Την Κυριακή, πήγα με τη γυναίκα μου στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στην Πεντέλη να προσευχηθούμε για ένα φίλο. Αυτό ήταν κλειστό, και απέξω ήταν στρατιώτες που συνέδραμαν την Πυροσβεστική. Λόγω των πυρκαγιών, υπήρχε εντολή να μην ανοίξει το μοναστήρι για το κοινό. Όσοι πήγαμε εκεί, καθίσαμε για λίγο και φύγαμε. Όλοι είπαμε τα ίδια πράγματα.
Δεν θα είναι ίδια ξανά η ζωή μας. Πρέπει να προσαρμοστούμε στις νέες καιρικές συνθήκες και να προστατευτούμε από τις επιπτώσεις τους. Αυτό περιλαμβάνει πολλά πράγματα. Από το πώς θα θωρακίσουμε καλύτερα τα σπίτια μας και πώς θα καθαρίζουμε τακτικά τον περιβάλλοντα χώρο, μέχρι και το να μειώσουμε την ενεργειακή κατανάλωση στις οδικές μας μετακινήσεις, αλλά και στις οικιακές μας ανάγκες. Να αγοράζουμε προϊόντα και τρόφιμα που παρασκευάζονται χωρίς να επιβαρύνουν το περιβάλλον.
Είναι ανηφορικός αυτός ο δρόμος. Αλλά θα τον ανεβούμε με θετική ενέργεια.
Εν κατακλείδι: Η κλιματική κρίση είναι εδώ. Οι επιπτώσεις της είναι ορατές, σε πολλές περιπτώσεις ολέθριες. Δεν είναι σύμπτωση οι πολλές και μεγάλες πυρκαγιές, σε σχεδόν όλες τις γωνιές του πλανήτη. Πρέπει να αποδεχτούμε αυτήν την πραγματικότητα, να προσαρμοστούμε και να οργανωθούμε υπεύθυνα και στοχευόμενα. Αυτή είναι και η κατευθυντήρια γραμμή της ΕΕ, που παρέχει τεχνογνωσία και υποστήριξη. Αρκεί να το θέλουν, και να το ζητήσουν τα κράτη-μέλη. Αρκεί και εμείς, συλλογικά και ομαδικά, να δράσουμε ως υπεύθυνοι πολίτες…
