«Η πολιτική μου διαδρομή και η προσωπική μου αξιοπρέπεια επιβάλλουν να μην παραμείνω στη θέση του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής. Γι’ αυτό και υπέβαλα στον Πρωθυπουργό την παραίτησή μου». Δεν ξέρω πόσες φορές θα διάβασα την δήλωση του κ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη με την οποία γνωστοποίησε χθες την παραίτησή του, μετά από τον φρικτό θάνατο του Αντώνη Καρυωτάκη στο λιμάνι Πειραιά.
Πάσχιζα να συνειδητοποιήσω ότι όντως προέβη σε κάτι τόσο εξωφρενικό. Αν είναι δυνατόν κύριε Μιλτιάδη μου. Σκέφτηκες καλά τι έκανες; Εγκατέλειψες τον υπουργικό θώκο; Δεν πας καλά! Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να πράξεις κάτι τέτοιο; Έρχεσαι στα καλά των καθουμένων να χαλάσεις την μανέστρα και στην Ελλάδα και στην Κύπρο; Οι πολιτικοί κύριε, έχουν φτάσει σε απόσταση αναπνοής από το να εξασφαλίσουν πατέντα διεθνώς για τον τρόπο εξαφάνισης του όρου «παραίτηση» από το πολιτικό λεξικό κάτω από τις οποιοσδήποτε συνθήκες. Κι έρχεσαι εσύ τόσο ύπουλα να τους κτυπήσεις πισώπλατα;
Είσαι ανεκδιήγητος! Δεν βρίσκω άλλο όρο να σε χαρακτηρίσω. Πολιτική ευθιξία είναι η εξαιρετικά ευαίσθητη αντιμετώπιση κάποιου γεγονότος, το οποίο οδηγεί ένα πολιτικό πρόσωπο σε παραίτηση χωρίς να φέρει άμεση ευθύνη για το γεγονός. Κατ’ αυτό τον τρόπο, αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη παρά το ότι ο ίδιος δεν ευθύνεται προσωπικά ή δεν έχει επιδείξει κάποια αμέλεια επί του γεγονότος.
Δεν ήξερες δεν ρώταγες κύριε Βαρβιτσιώτη μου; Πάει αυτή η ερμηνεία πια. Οι συνάδελφοι σου σε Ελλάδα και Κύπρο, την κλείδωσαν σε μια παλιοαποθήκη και εξαφάνισαν και το κλειδί. Πλέον, η τακτική που έχει καθιερωθεί είναι η επίρριψη της ευθύνης σε κάποιους κατώτερους. Μια ματιά να έριχνες στο τι συνέβη στην Κύπρο τις προηγούμενες εβδομάδες θα ήταν αρκετό. Μια χούφτα ακραίοι αλήτες τα έκαναν γης μαδιάμ στην Χλώρακα. Η Αστυνομία πιάστηκε στον ύπνο. Είδες κύριε τον Αρχηγό Αστυνομίας να παραιτηθεί; Είδες την υπουργό Δημοσίας Τάξεως να παραιτείται;
Και μην μου πεις ότι μια φορά μπορεί να συγχωρεθεί η αμέλεια. Διότι μόλις μερικές μέρες μετά η εφιαλτική εικόνα επαναλήφθηκε στη Λεμεσό. Κινδύνεψε η ζωή ανθρώπων, τουρίστες απειλήθηκαν, υποχρεωθήκαμε ως κράτος να απολογηθούμε δημοσίως, περιουσίες καταστράφηκαν. Είδες κανέναν να παραιτείται κύριε;
Πώς έρχεσαι τώρα εσύ και τραβάς το χαλί κάτω από τα πόδια τους; Δεκαετίες ολάκερες κύριε Μιλτιάδη, μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού οι πολιτικοί που παραιτήθηκαν από ευθιξία. Μια φορά ο διάδοχος σου Χρ. Στυλιανίδης και μια ο Ομήρου, αλλά κι οι δύο επειδή είχαν διαφωνήσει με την πολιτική της κυβέρνησής τους και όχι για λάθος εξ αμελείας ή λόγω ανικανότητας. Μια φορά ο μακαριστός Χρυσοστομίδης και μια ο Ιωνάς. Ο πρώτος ήταν όντως κρυστάλλινο δείγμα ευθιξίας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την απόδραση Κίτα. Ο δεύτερος εξαναγκάστηκε μετά από μαζικές διαδηλώσεις πολιτών για την υπόθεση του σίριαλ κίλερ και αφού προηγουμένως δεν αναλάμβανε την ευθύνη. Ως εκ τούτου, η περίπτωσή του δεν πιάνεται.
Ο κ. Βαρβιτσιώτης, σαφώς και δεν είχε την παραμικρή ευθύνη για το φρικτό έγκλημα στο λιμάνι του Πειραιά. Ήταν, όμως, ο επικεφαλής του τομέα ως υπουργός. Έτσι αναλαμβάνεται η πολιτική ευθιξία. Όταν δεν φέρεις άμεσα την ευθύνη αλλά την αναλαμβάνεις ως πολιτικός προϊστάμενος του τομέα ευθύνης.
Κατηγορήθηκε για μια δήλωσή του, η οποία ερμηνεύθηκε ότι εξίσωνε το θύμα (Αντώνη) με τους θύτες. «Σήμερα θρηνούμε και το χαμό του συνανθρώπου μας αλλά νομίζω θρηνούν και οι οικογένειες των μελών του πληρώματος τους δικούς τους ανθρώπους, οι οποίοι πήγαν να βγάλουν ένα μεροκάματο και δεν ξέρω για ποιους λόγους σήμερα κατηγορούνται για ανθρωποκτονία» ήταν η δήλωσή του, που «άναψε φωτιές». Εξήγησε αμέσως ότι ήταν λανθασμένη έκφραση και άλλο ήθελε να πει. Ήταν εμφανές ότι εννοούσε ότι ξαφνικά οι οικογένειες των θυτών βρέθηκαν εκτεθειμένες από μια τραγική και απερίσκεπτη πράξη. Ζήτησε συγγνώμη. Μπορούσε να το προσπεράσει. Δεν το έπραξε!
Πέρα από το χλευασμό, το παράδειγμα Βαρβιτσιώτη πρέπει να τυπωθεί σε εγχειρίδιο και να δοθεί και στον τελευταίο αξιωματούχο προς μελέτη. Να δοθεί και στον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μπας και συνειδητοποιήσει γιατί ήταν υποχρεωμένος να είχε παραιτηθεί όταν αποκαλύφθηκε ότι η ανικανότητα και η αμέλεια της κυβέρνησής του είχε διασύρει μια πατρίδα σε όλο τον κόσμο. Σε εκείνον, όμως, ταιριάζει γάντι ο στίχος του Μανώλη Αναγνωστάκη: «Δεν έφταιγεν ο ίδιος. Τόσος ήτανε».
