Απορία (μη αναμένουσα και μη επιθυμούσα απάντηση): Από πού κι ως πού πρέπει να έχει η Ιερά Σύνοδος λόγιο για το εάν ή πώς θα διδάσκεται η σεξουαλική αγωγή –κατ’ επέκταση και οποιοδήποτε άλλο μάθημα– στα παιδιά μας, στα σχολεία; Κατά τη χθεσινή συνεδρία της «ασχολήθηκε λεπτομερώς με το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής», διαβάζω στην εφημερίδα. Σκέφτομαι ότι για να ασχοληθεί κάποιος και, μάλιστα, λεπτομερώς, με όποιο θέμα, βασική προϋπόθεση είναι να το κατέχει καλά;
Απορία δεύτερη, προκύπτουσα από αυτήν την προβοκατόρικη σκέψη: Διαθέτουν αυτήν την τεχνογνωσία οι άγιοι μας πατέρες; Εάν ναι, ευχαρίστως να συμμετάσχουν στη συζήτηση…
Το ότι τα παιδιά, από πολύ μικρή ηλικία εκτίθενται «σε κάθε είδους πληροφόρηση και παραπληροφόρηση, κυρίως από το διαδίκτυο» και ως εκ τούτου «είναι επιβεβλημένη η σχολική τους καθοδήγηση». Μάλιστα!…
Και εν κατακλείδι, «η Ιερά Σύνοδος δηλώνει ότι θα επαγρυπνεί για το περιεχόμενο και τον τρόπο προσφοράς του μαθήματος σ’ oλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης». Για μένα η επαγρύπνηση είναι από τις πιο απεχθείς λέξεις. Πρώτον, διότι ορίζεται κατά το δοκούν. Και δεύτερον, διότι η εφαρμογή της ενέχει πρακτικές που σπάνια μπαίνουν στο βάθος του όποιου προβλήματα, και συνήθως ακουμπούν μόνο την επιφάνεια.
Σε άλλο θέμα τώρα, με τον θρίαμβο του Στέφανου Κασσελάκη στον α΄ γύρο των εκλογών για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό βιβλίο της Ελλάδας, ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος στον β΄ γύρο, μοιάζει να γυρίζει σελίδα και, μάλιστα, με γδούπο! Δεν θα σταθώ στα «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά» του ατόμου, όσο στον ορμητικό τρόπο που προσγειώθηκε στο τοπίο ενός κόμματος – χώρου που διαπνέεται, πολλά χρόνια τώρα, από έναν συντηρητικό, οπισθοδρομικό προοδευτισμό! Μπορεί ο Κασσελάκης να κραδαίνει αριστερή σημαία, αλλά είναι σαφές σε όποιον σκαλίζει λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια, ότι έρχεται να φέρει ένα αμερικάνικο μοντέλο αριστεροσύνης.
Αυτό, θα συρρικνώσει πιστεύω το ήδη περιορισμένης εμβέλειας ΠΑΣΟΚ (όπου η ρητορική του Ανδρουλάκη είναι διατηρητέο είδος πολιτικού λόγου) και θα μαζέψει όλο εκείνον τον κόσμο που θέλει να καινούργια εναλλακτική λύση απέναντι στην μονοκρατορία, αυτήν τη στιγμή, του Μητσοτάκη. Εννοείται δε, πως εάν επικρατήσει τελικά ο Κασσελάκης, οι πιο ευτυχισμένοι απ’ όλους θα είναι οι Αμερικανοί – και δεν το λέω αυτό για κακό.
Όπως διαβάζω στα πιο σοβαρά sites, «ο Κασσελάκης εμφανίστηκε στη σκηνή του ΣΥΡΙΖΑ και έκανε ακόμα και την Αχτσιόγλου να μοιάζει μεσήλικη. Τους δε άλλους υποψηφίους, να δείχνουν ασπρόμαυροι, φιγούρες άλλης εποχής. Το σοκ θα διατρέξει όλο το πολιτικό σύστημα. Γιατί το αποτέλεσμα μπορεί να θεωρηθεί τάση που αρχίζει να διαπερνά την κοινωνία». Why not, λέω εγώ. Κι ας μην είναι του πολιτικού γούστου μου αυτός τουλάχιστον ο Στέφανος που μας φανερώθηκε μέχρι στιγμής.
Το ενδιαφέρον μέγεθος πάντως, είναι αυτό του Αλέξη Τσίπρα, που είναι γνωστό πως δική του έμπνευση είναι ο 35χρονος Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας. Ο πρώην ηγέτης του ΣΡΙΖΑ δεν μπορούσε πια να παίξει τον ρόλο που κατά βάθος ήθελε και που ήταν σίγουρα αυτός μιας πιο φιλελεύθερης αριστεράς.
Από την ημέρα που δήλωσε ότι παραιτείται και αποχωρεί μετά την παταγώδη ήττα του στις εκλογές, ξέραμε ότι ένοιωθε πως έκαψε τις πολιτικές του μπαταρίες και ήθελε χρόνο για να τις φορτίσει. Στα 49 του χρόνια, είναι πολύ νέος για να σκέφτεται τη σύνταξη. Η πρώτη νίκη του Κασσελάκη και, μάλιστα, με το εντυπωσιακό 45,47%, του φέρνει χαμόγελο. Στον δε Παύλο Πολλάκη, που στην προκειμένη περίπτωση λειτούργησε ως αρχηγός της πολιτοφυλακής τους, έφερε ξέφρενο πανηγυρισμό. Τον αξίζει…
Έχουμε όμως έναν δεύτερο γύρο μπροστά μας την επόμενη Κυριακή και το 36,21% της Έφης Αχτσιόγλου, είναι πιθανότερο να αυξηθεί περισσότερο από το ποσοστό του Κασσελάκη. Υπολογίζεται ότι η πιο ορθόδοξη – σκληροπυρηνική πτέρυγα της Αριστεράς στο κόμμα, θα κινηθεί προς το μέρος της. Το ερώτημα είναι εάν θα είναι αρκετό; Ο αντίπαλός της, θέλει μόλις ένα «τσακ» για να κόψει πρώτος το νήμα…
