> Τα ίδια Παντελάκη μου: Για μία ακόμη φορά ελληνική κυβέρνηση φέρει προς ψήφιση ένα νέο φορολογικό νομοσχέδιο, με έμφαση στην φοροδιαφυγή, κυρίως από την πλατυτέρα μάζα των εργαζομένων, αυτήν των ελεύθερων επαγγελματιών.
Σύμφωνα με την επεξεργασία των τελευταίων φορολογικών δηλώσεων των 733.396 αυτοαπασχολούμενων, σχεδόν μισό εκατομμύριο ελεύθεροι επαγγελματίες δήλωσαν για το 2022 εισόδημα έως €10.000 τον χρόνο, ενώ μόνο 31.652 ή 4,3% του συνόλου δηλώνουν πάνω από €40.000.
Επομένως, περίπου 7 στους 10 αυτοαπασχολούμενους στην Ελλάδα δηλώνουν εισοδήματα χαμηλότερα από τον κατώτατο μισθό, ο οποίος είναι €780 τον μήνα (επί 14 καταβολές), ή €10.920 τον χρόνο. Δηλαδή, όπως επισημαίνουν από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, αλλά όπως υπογράμμισε και χθες ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο εργοδότης δηλώνει χαμηλότερο εισόδημα από εκείνο των υπαλλήλων που απασχολεί.
Αυτό, όπως και να το δεις, ή όπως και αν σου το παρουσιάσουν, είναι λάθος. Ακριβέστερα, είναι ανωμαλία!
Ρώτησα χθες τον Διοικητή της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) κ. Γιώργο Πιτσιλλή, εάν δέχεται την κριτική που ασκείται στο νέο μέτρο με το οποίο ο πολίτης μπορεί να καταγγέλλει εκείνον τον οποίο θεωρεί ότι φοροδιαφεύγει, ως «προτροπή προς κάρφωμα»;
«Η μάχη αυτή, είναι μάχη όλων μας. Είναι σα να είμαστε οι δύο μας συνεταίροι σε μια κοινή προσπάθεια, να έχουμε μία κοινή περιουσία, εγώ να λυμαίνομαι την περιουσία αυτήν και εσείς να μην κάνετε τίποτα. Να μην αντιδράσετε καθόλου. Για μας δεν είναι θέμα «καρφιού», αλλά ότι πρέπει να προστατέψουμε την κοινή μας περιουσία. Ξέρετε, πριν από περίπου ενάμιση μήνα ζήσαμε μια τραγωδία στη Θεσσαλία. Με πλημμύρες πρωτοφανείς. Χρειάζονται οικονομικοί πόροι για να αποκατασταθούν αυτές οι ζημιές. Αυτοί είναι οι κοινοί μας πόροι δηλαδή. Τα δημόσια έσοδα, δύο βασικούς σκοπούς επιτελούν. Ο ένας είναι το μέλλον μας, δηλαδή πώς θα οργανώσουμε καλύτερα τη ζωή μας, τις υποδομές μας, τα σχολεία μας, τα πανεπιστήμιά μας, τους δρόμους, την ασφάλειά μας. Και το άλλο είναι αυτό που λέμε λαϊκά, το «κομπόδεμα». Δηλ. τι έχουμε στην άκρη για την κακιά στιγμή.»
Άρα, για να το πούμε πιο λιανά, αυτός που κλέβει το κράτος, στην ουσία μπορεί να στερεί από μένα το δικαίωμα να νοσηλευτώ σε ένα καλό νοσοκομείο όταν έρθει η ώρα η κακή. Άρα, αλλοίμονο εάν αρχίσουμε να δαιμονολογούμε τον καταγγέλλοντα και να προστατεύουμε τον καταγγελλόμενο, δήθεν στο όνομα μιας δήθεν «ανήθικης συμπροφοράς», όπως το «κάρφωμα. Πιο ανήθικο από το να κλέβεις το κράτος, δεν υπάρχει. Αν είσαι δε και κρατικός παράγοντας, η και «λειτουργός», όπως λέμε στην Κύπρο, το έγκλημα είναι βαρύτατο, και μόνο ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί.
>Αλλού γι’ αλλού (στα κυπριακά, άλλα λόγια θκιέ παπά!): Θοδωρής Δρίτσας, 76, Έλληνας πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής επί κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Είναι από εκείνα, τα λεγόμενα και «ιστορικά στελέχη» του κόμματος που δεν θέλουν τον Κασσελάκη ούτε ζωγραφιστό. «Να φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ και να ιδρύσει ένα άλλο, δικό του κόμμα». Βρε σεις: Ο άνθρωπος, ό,τι κι αν είναι, ή ό,τι κι αν νομίζεται πως είναι, έχει εκλεγεί πολύ πρόσφατα πρόεδρός σας, βρε μπαγλαμάδες! Και μάλιστα με συντριπτικό ποσοστό. Αν δεν τον θέλετε, φύγετε εσείς, και φτιάξτε άλλο, δικό σας κόμμα. Απλά πράγματα. Που, μεταξύ μας, δεν ήταν ποτέ «απλά» για το συγκεκριμένο κόμμα, της απόλυτης σύγχυσης.
Υστερόγραφο: Η ένδεια πολιτικών προσωπικοτήτων είναι εμφανής. Μιλώ για ανθρώπους που έχουν την πνευματική και σωματική δύναμη να πάρουν επάνω τους προβλήματα και ευθύνες, να λύσουν προβλήματα. Και προπαντός να κάνουν τους πολίτες να αισθανθούν ότι υπάρχει ηγεσία, υπάρχει καθοδήγηση, υπάρχει όραμα και, κυρίως, υπάρχει και σχέδιο να πάμε παραπέρα. Δεν αναφέρομαι μόνο σε εκείνους που κυβερνούν ή κατέχουν υψηλά πόστα. Αναφέρομαι και στα πρόσωπα που στελεχώνουν κόμματα και οργανισμούς – από εκεί, θα αναδειχθούν, υποτίθεται οι άξιοι ηγέτες του αύριο. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, …, όπως θα έλεγαν και οι μετεωρολόγοι, … ορατότης μηδέν!
