Στη μοίρα δεν πιστεύουν πολλοί. Οι πλείστοι θεωρούμε πως ό,τι προκαλείται στη ζωή μας είναι ενίοτε αποτέλεσμα των πράξεων και των αποφάσεών μας. Ακόμη και εκείνοι που πιστεύουν στη μοίρα, όμως, θεωρούν ότι πάντοτε υπάρχει μια διέξοδος. Όπως ο τεράστιος Καζαντζάκης. Στην «Αναφορά στον Γκρέκο» υποδεικνύει: «Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν’ ανοίξουμε πόρτα, να γλυτώσουμε».
Δυστυχώς, όμως, κάποια βιώματα αποδεικνύουν το αντίθετο. Δεν ξέρω αν πρόκειται περί μοίρας ή για τη ζωή, η οποία εμφανίζεται εξαιρετικά σκληρή για μερικούς ανθρώπους. Όταν δώσουν πάνω σε κανένα λεβεντοπαλλήκαρο, οι άτιμες μπορεί να τον χτυπάνε ανελέητα, μέχρι να τον τσακίσουν.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είχε την ατυχία να βιώσει η στήλη. Το όνομά του δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο πόλεμός του, όμως, με τη ζωή στη μέγιστη σκληρότητά της, είναι άξιος αναφοράς για τον καθένα μας. Ένας άγνωστος μαχητής ήταν ο Τέλης.
Ένας άνθρωπος, τον οποίο η ζωή δοκίμασε αρκετές φορές με πολύ σκληρό τρόπο, όμως, δεν μπόρεσε να του κλέψει το χαμόγελο μέχρι και την τελευταία του στιγμή. Ένα παλληκάρι, ύψους 1.88 μ., γεμάτος όνειρα για ζωή μέχρι τα 18 του. Τότε ήταν που η μοίρα τον έθεσε στο στόχαστρό της. Ένα ατύχημα στο στρατό και μια κακή χειρουργική επέμβαση τον καθήλωσε στο αναπηρικό αμαξίδιο.
Δεν μπόρεσε, όμως, να καθηλώσει και την ψυχή του. Επισκέφτηκε πολλούς γιατρούς στο εξωτερικό. Πίστευε ακράδαντα ότι θα τα κατάφερνε να περπατήσει ξανά. Κάποια στιγμή, αντιλήφθηκε ότι αυτό δεν θα γινόταν. Και όμως, ούτε κι αυτή η οδυνηρή διαπίστωση κατάφερε να διαλύσει την αισιοδοξία του για τη ζωή. Δεν μπόρεσε ποτέ να εξαφανίσει το χαμόγελό του.
Δραστηριοποιήθηκε με πολλούς τρόπους. Φωνάζοντας καθημερινά στην σκληρή μοίρα, πως δεν θα τον πτοήσει. Στο Τμήμα Αλλοδαπών και Μετανάστευσης ήταν παράδειγμα προς μίμηση. Εργασιομανής και ευσυνείδητος, δούλευε πολλές ώρες και εκτός ωραρίου.
Ανέλαβε κάποια στιγμή τα ηνία στην ποδοσφαιρική ομάδα του Κόρνου. Ήταν δραστήριο μέλος του δ.σ. της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου. Πάλευε για τα δικαιώματα των παραπληγικών. Όχι για τον εαυτό του. Για όλους τους άλλους. Με πάθος προσπαθούσε να πείσει για την ανάγκη το κράτος να εστιάσει σε αυτή την ομάδα των ανθρώπων και τις ανάγκες που έχουν.
Απολάμβανε τη ζωή με κάθε τρόπο. Στις φιλικές παρέες ήταν πάντοτε ο άνθρωπος που έδιδε δύναμη σε όλους. Δεν υπήρχε περίπτωση να δει άνθρωπο να τον απασχολεί το παραμικρό και να μην αφιερώσει χρόνο για να τον βοηθήσει να το ξεπεράσει. Όποιος τον έβλεπε διερωτάτο, πού βρίσκει τόση δύναμη, όντως ο ίδιος καθηλωμένος στο αμαξίδιο.
Έφτασε η χάρη του μέχρι και τη δημοφιλή εκπομπή «Μάστερ Σεφ» στην Ελλάδα. Πήρε την πολυπόθητη ποδιά και συγκίνησε το πανελλήνιο με την καθαρότητα της καρδιάς του. Εκείνην την ταυτόχρονη αγκαλιά των τριών δημοφιλών παρουσιαστών, την κουβαλούσε ως μέγιστο παράσημο.
Στο γάμο του, έδωσε ακόμη ένα δείγμα της μοναδικότητάς του. Ήταν τρισευτυχισμένος. Δεν βγήκε από την πίστα. Χόρευε με τους φίλους του. Χόρευε με παιδιά. Στο αμαξίδιο εννοείται. Κάποια στιγμή άδειασε την πίστα. Την ήθελε αποκλειστικά για τον ίδιο. Χόρεψε ένα λεβέντικο ζεϊμπέκικο. Το αναπηρικό καροτσάκι υποχρεώθηκε να πειθαρχήσει στο ρυθμό και τις κινήσεις που του επέβαλε…
Η μοίρα τον κάρφωσε στο αναπηρικό. Εκείνος, όμως, έβρισκε τρόπο να απογειώνεται… Μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Όταν η ζωή είδε πως δεν τα έβγαζε πέρα μαζί του, αποφάσισε να τον ξανακτυπήσει. Ένας καρκίνος στον πνεύμονα προσπάθησε να πετύχει ό,τι δεν κατάφερε η αναπηρία.
Απλώς, δεν τον ήξερε καλά. Όποιος τον συναντούσε άκουγε το ίδιο πράγμα: «Θα τον νικήσω». Με την ίδια δύναμη ψυχής, το ίδιο σθένος και με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια πάλευε καθημερινά.
Η μοίρα ή η σκληρή ζωή, όπως θέλει ας την πει κάποιος, αποδείχτηκε πολύ ύπουλη. Μια θρόμβωση στον πνεύμονα προχθές, ήταν το τελειωτικό κτύπημα. Στα 48 του, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε για τη γειτονιά των αγγέλων. Αφήνοντας για πάντα το αμαξίδιο στη γη.
Μερικές μέρες προηγουμένως, είχε προλάβει να διαβάσει την στήλη αυτή και όσα έγραφε για τον παππού του, τη δράση του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα τρία παράσημά του. Το σχόλιο του Τέλη Καλλινίκου κάτω από τη στήλη χαρακτηριστικό της τελευταίας χαράς που είχε πριν το μεγάλο ταξίδι: «Σε ευχαριστώ πολύ αγαπημένε μου θείε. Νιώθω μόνο περήφανος, που κουβαλάω αυτό το υπέροχο όνομα ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ από τον παππού μου και τα όμορφα λόγια που έχω ακούσει από την γλυκιά Σμυρνιά γιαγιά μου. Σας αγαπώ».
Χαιρετίσματα στους παππούδες, τις γιαγιάδες και τον πατέρα σου Τέλη μου: Μπορείς ήσυχος να τους πεις ότι ήσουν λεβέντης αγωνιστής της ζωής! Με μια τεράστια καρδιά, που χωρούσε μέσα της όλο τον κόσμο!
