Ήταν ο Θανάσης Καλογερόπουλος κι ο Αλέξης Μαυρομιχάλης επιχειρηματίες; Τι είδους επιχειρήσεις διατηρούσαν; Είχαν υπαλλήλους στους οποίους κατέβαλλαν Κοινωνικές Ασφαλίσεις κι άλλα δικαιώματα; Είχαν φορολογικό μητρώο; Ήταν μέλη της ΟΕΒ;
Από τη μέρα που οι δυο άντρες δολοφονήθηκαν, ακούμε για ανθρώπους της νύχτας, για υπόκοσμο, για ξεκαθάρισμα λογαριασμών, για φατρίες και ταυτόχρονα ακούμε τον χαρακτηρισμό «επιχειρηματίες» ως προσδιορισμό της επαγγελματικής δραστηριότητας των δύο. Με τι ακριβώς ασχολούνταν; Αν είναι αναγκαίος ο επαγγελματικός προσδιορισμός των θυμάτων δολοφονίας, ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους.
Μπορεί η απλή αυτή λέξη να φαντάζει σαν μια παρωνυχίδα στο όλο ζήτημα. Ωστόσο, ταυτόχρονα αποτελεί ενδεικτικό της στάσης μας απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα. Πες πες, με τον καιρό περνά στο υποσυνείδητο (ίσως και στο συνειδητό) πως δράσεις όπως η πώληση προστασίας, η διακίνηση ναρκωτικών, η πώληση προϊόντων διά εκβιασμού και άλλες τέτοιου είδους δραστηριότητες (ίσως και η ανάληψη εκτελέσεων επί πληρωμή) μπορούν να αποτελούν μέρος μιας κοινωνίας. Η αστυνομία να γνωρίζει αλλά να μην κάνει τίποτα παρά να αναμένει να αλληλοεξοντωθούν οι φατρίες, οι πολίτες να υποψιάζονται αλλά να θεωρούν δεδομένη την ύπαρξη τέτοιων κυκλωμάτων.
Εκτός από τον χαρακτηρισμό «επιχειρηματίας», είναι και τα υποκοριστικά των ονομάτων των ανθρώπων αυτών, τα οποία υιοθετούμε με μεγάλη ευκολία. Ο Αλέξης Μαυρομιχάλης ήταν για χρόνια το Αλεξούι, κάποιος σαν δικός μας άνθρωπος. Ένα καιρό μάλιστα, οι αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούσαν είδηση που αναμεταδιδόταν από τα επίσημα μέσα με πολλούς να προσυπογράφουν λες και επρόκειται για αποφθέγματα του Τσόμσκι ή άλλου διανοούμενου. Όλα ίσα και όμοια. Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Με «αθώες» λέξεις και «αθώες» στάσεις ξεπλένονται τα πάντα και ηχούν ή μοιάζουν φυσιολογικά. Καμία διάκριση. Οι πολίτες έχουμε τη ψευδαίσθηση πως είναι κάτι που δεν μας αφορά. Αφορά ένα άλλο κόσμο που κινείται παράλληλα με μας. Δεν είναι δυνατόν όμως να υπάρχει σε ένα σώμα ένα καρκίνωμα και τα υπόλοιπα κύτταρα να παραμένουν υγιή.
Δεν ξέρουμε αν τα δύο θύματα των δύο στυγερών δολοφονιών διατηρούσαν κάποιου είδους επιχείρηση. Η αστυνομία πάντως, αφήνει να διαρρεύσει πως «δεν πρόκειται να αφήσει να ξεμυτίσουν άλλα πρόσωπα που θα ελέγχουν τη νύχτα». Μάλλον όμως έχουν ήδη ξεμυτίσει, εξ ου και τα φονικά. Νέοι «επιχειρηματίες» έχουν αναλάβει να καλύψουν το κενό, γιατί ο τομέας έχει καλό τζίρο (κι η κοινωνία ανοχή). Σύντομα, με κάποιο τρόπο, θα μάθουμε και τα υποκοριστικά τους.
