Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί και, όσο το δυνατόν, πιο δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οφείλουμε αρκετά στο Κίνημα Οικολόγων.
Αν μη τι άλλο, η παρουσία του στην πολιτική ζωή του τόπου και προπαντός εντός του κοινοβουλίου, ανάγκασε τα υπόλοιπα κόμματα αλλά και εμάς, τους πολίτες του κέντρου της γης που ονομάζεται Κύπρος, να εγκύψουμε σε ζητήματα του αφορούν το περιβάλλον και την ποιότητα της ζωής μας, με τα οποία δεν ασχολούμασταν προηγουμένως και ούτε και κανένας άλλος θα ασχολείτο. Σαφέστατα, όμως, «σύγχρονο, ευρωπαϊκό, προοδευτικό πράσινο κίνημα», δεν το έλεγες. Στην Ευρώπη για να λέγεσαι «πράσινος» δεν αρκεί να γνοιάζεσαι για το περιβάλλον.
Υπό την ηγεμονία (και την κηδεμονία) του Γιώργου Περδίκη για πολλά χρόνια, ικανά στελέχη απομακρύνθηκαν – κάποια αποστασιοποιήθηκαν από μόνα τους, άλλα εξουδετερώθηκαν- και το Κίνημα μετατράπηκε σιγά-σιγά σε ένα αμιγώς αρχηγικό κόμμα. Και το προσωποπαγές αυτό Κίνημα αδυνατούσε να διευρύνει την εκλογική του βάση. Και δεν οφειλόταν μόνο στη σκληρή θέση που κρατούσε στο Κυπριακό. Οφειλόταν στην «πιστή υπηρεσία» που επέδειξε σε μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες του τόπου, τον λαϊκισμό και τις γραφικές εξάρσεις.
Όταν παραιτήθηκε το 2020 και ανέλαβε αυτός ο καλός άνθρωπος, ο Θεοπέμπτου, πολλοί ήταν εκείνοι που θεώρησαν ότι μια νέα σελίδα ξεκίνησε να γράφεται στο Κίνημα. Στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν, ο Θεοπέπτου επιχείρησε μια πιο… πλουραλιστική (ας την πούμε) σύνθεση στο ψηφοδέλτιο, ευελπιστώντας στην κεφαλαιοποίηση της ψήφου διαμαρτυρίας που καταγραφόταν και στην προσέλκυση ατόμων του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, με έντονες περιβαλλοντικές ανησυχίες και ακτιβιστικές δράσεις.
Δυστυχώς, δεν κατάφερε να πείσει για τις ειλικρινείς προθέσεις (αυτός ή το Κίνημα, δεν έχει και πολύ σημασία). Δεν χρειάζεται να θυμίσω όσα τραγελαφικά ζήσαμε με ορισμένες άλλες, ανεκδιήγητες επιλογές, που υπονόμευσαν εκ των έσω την προσπάθεια «ανανέωσης». Ένας ξερνούσε χολή εναντίον των γκέι, άλλος ήθελε τα κομάντο να «καθαρίσουν» τους μετανάστες, ένας τρίτος έβριζε με χυδαίο σεξιστικό τρόπο μια πολιτικό και κάποιος άλλος αποκαλούσε ψυχικά διαταραγμένο και ανώμαλο έναν ζωγράφο για τα έργα του…
Εν ολίγοις, μια τρύπα στο νερό! Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα, ήρθε κι εκείνο το λεκτικό ατόπημα (λέμε τώρα) του εκπροσώπου του Κινήματος – «Τώρα, που τέλειωσε το Κυπριακό, οι Οικολόγοι θα πάρουν ακόμα περισσότερο τα πάνω τους»!- και το γλυκό έδεσε. Το πράγμα παρέπεμπε – δικαίως ή αδίκως, λίγη σημασία έχει και πάλι – σε επιχείρηση «greenwashing», όρος που επινοήθηκε για να καταδείξει το επιχειρούμενο τα τελευταία χρόνια οικολογικό ξεγέλασμα των καταναλωτών από έναν μεγάλο αριθμό εταιριών. Που ενώ επαγγέλλονται υπεύθυνο οικολογικό προφίλ, προβάλλοντας διάφορα «πράσινα» χαρακτηριστικά των δραστηριοτήτων και των προϊόντων τους, αν ψάξεις ενδελεχώς διαπιστώνεις ότι πολλά άλλα -και κάποια από αυτά- είναι εξίσου επιβλαβή για το περιβάλλον. Διεύρυνση, λοιπόν, μηδέν. Επιπλέον ο Θεοπέμπτου, αυτός ο καλός άνθρωπος, δεν έπειθε ότι μπορούσε να γεμίσει την καρέκλα. Είχα διαβάσει μια συνέντευξη του, ένα – δυο χρόνια πριν γίνει πρόεδρος, που έλεγε πως θα ήθελε να ζει σε μια Κύπρο χωρίς διαφθορά, φτώχεια και δυστυχία. Και, «αν αυτό είναι αδύνατο, στην Κόστα Ρίκα».
Επίσης, θα προτιμούσε να παίζει κιθάρα, να γράφει δικά του τραγούδια και να είναι διάσημος τραγουδιστής της ροκ, παρά πολιτικός! Οπόταν, που πας ξυπόλυτος στ’ αγκάθια, άνθρωπέ μου; Τώρα, σκάει πάλι μύτη ο Γιώργος Περδίκης. Ενωτική, λέει, η υποψηφιότητα του, λες κι όταν γράφαμε το 2021 για κάποιους που υπονόμευαν εκ των έσω βάζοντας τρικλοποδιές, αναφερόμασταν σε εξωγήινους. Όμως, ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί την ανανέωση που δεν κατάφερε να κάνει ο εν δυνάμει ροκ σταρ, να τη φέρει ο Γιώργος Περδίκης, τώρα που είναι και πιο ξεκούραστος. Έφυγε και το Κυπριακό από τη μέση…
