Σήμερα Δευτέρα 6 Νοεμβρίου, τιμάται στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού, ένας άνθρωπος που δεν του αρέσουν οι τιμητικές εκδηλώσεις: Ο πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδος Κώστας Σημίτης, «για τη συμβολή του στην προκοπή αυτής της χώρας», σε μια δύσκολη και ενδιαφέρουσα εποχή.
Η δημοσιογράφος Χριστίνα Πουλίδου, έμπειρη και έγκυρη κυρίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, έζησε από κοντά όσα σημάδεψαν την πορεία, τις δυσκολίες και τα επιτεύγματα του πιο λιγομίλητου ίσως πρωθυπουργού που είχε ποτέ η Ελλάδα. Δεν είχε καιρό για δηλώσεις και κοινωνικές εμφανίσεις – αυτά είναι για άλλους, που προτιμούν την προβολή, και ρέπουν και προς την ωραιοπάθεια και τον βεμπαρλισμό. Τους ξέρουμε. Τους ζήσαμε…
Ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του Κώστα Σημίτη ήταν η, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη και λογική τότε ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Η δυσκολία ήταν σαφώς ότι οι περισσότεροι εταίροι θα προτιμούσαν να προηγηθεί της ένταξης η λύση του Κυπριακού. Ο Σημίτης επέμενε ότι μια τέτοια προϋπόθεση θα αποδυνάμωνε τις πιθανότητες επίλυσης. Πίστευε ότι η ένταξη, αντιθέτως, θα την διευκόλυνε.
Έτσι λοιπόν, η Ελλάς του Σημίτη και του Κρανιδιώτη κατάφερε να φύγει η προϋπόθεση της επίλυσης του Κυπριακού από την τελική Συμφωνία, και απλώς να μπει στη θέση της η πρόταση ότι εγκρίνεται η ένταξη «με την κατανόηση (with the understanding that…) ότι θα λυθεί το Κυπριακό». Κάτι που φυσικά δεν έγινε ποτέ. Ίσως γιατί με πολύ μεγάλη ευκολία σκεφτήκαμε ότι εκείνο το «με την κατανόηση ότι…», στην δική μας διάλεκτο είναι γράμμα κενού περιεχομένου. Δεν δεσμευόμεθα.
Και έτσι έκτοτε, μένει πάντοτε να αιωρείται το ερώτημα «μήπως έπρεπε τελικά να μας βάλουν προϋπόθεση αντί … κατανόησης;». Ο Σημίτης, τότε, πολέμησε πολύ να μην μπει η Κύπρος στην ΕΕ υπό προϋποθέσεις. Δεν ξέρω αν το μετάνιωσε – πιθανόν όχι – ή αν τον στεναχώρησε – πιθανόν ναι!
Όπως και νάχει, για εκείνη τη σημαντική πολιτική απόφαση του Κώστα Σημίτη, η Χριστίνα Πουλίδου γράφει τα ακόλουθα, στο Protagon.gr:
«Η πορεία ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σήμερα, με την πατίνα του χρόνου που πέρασε, θεωρείται περίπου αυτονόητη. Την εποχή εκείνη, όμως, η εκτίμηση πως η αίτηση της ευρωπαϊκής προσχώρησης της Κύπρου θα απορριφθεί ήταν κοινός τόπος. Καταρχάς, διότι κανείς εταίρος δεν αποδεχόταν την ένταξη μιας χώρας βεβαρυμμένης με το φορτίο του άλυτου Κυπριακού. Επίσης, διότι προέκυπταν σοβαρά νομικά προβλήματα με το μελλοντικό καθεστώς της τουρκοκυπριακής πλευράς. Και τέλος, διότι πολλοί ανησυχούσαν πως η ένταξη της Κύπρου ανοίγει ταυτόχρονα και την κερκόπορτα στην Τουρκία. Κόντρα σε όλες αυτές τις εύλογες ανησυχίες, η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο, ο κ. Σημίτης, δηλαδή, μαζί με τον Γλαύκο Κληρίδη, υπερπήδησαν όλα τα εμπόδια. Η συμφωνία του Ελσίνκι δημιούργησε ένα ευνοϊκό πολιτικό κλίμα για την αξιοπιστία της Ελλάδας, η οποία με τη σειρά της μπόρεσε να διεισδύσει στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς συσχετισμούς, διαμορφώνοντας και ένα σχήμα αποδεκτό για το μέλλον των Τουρκοκυπρίων. Έτσι, το 2004 η Κύπρος –κόντρα σε όλες τις προφητείες– εντάχθηκε στην ΕΕ.»
Εν τω μεταξύ, στον αντίποδα του εκσυγχρονισμού: Στην Ελλάδα σήμερα, η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) καλεί, λέει, όλους εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν σε όλες τις δράσεις και κινητοποιήσεις σε ένδειξη αλληλεγγύης στον επί δεκαετίες δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης. Μάλιστα καλεί όλες τις Ενώσεις εκπαιδευτικών «να διοργανώσουν δράσεις αλληλεγγύης (εκδηλώσεις, κινητοποιήσεις κλπ) στην Παλαιστίνη σε συνεργασία με μαθητικά συμβούλια και συλλόγους γονέων και κηδεμόνων».
Δεν προκαλεί έκπληξη η μονομερής ανακοίνωση της ΟΛΜΕ για το παλαιστινιακό, σημειώνει ο συνταξιούχος πλέον, πραγματικός Εκπαιδευτικός, καθηγητής βιολογίας Θάνος Καψάλης στο facebook. Θα προκαλέσει όμως έκπληξη, συνεχίζει, εαν το Υπουργείο Παιδείας παρακολουθήσει αμέτοχο, την πρόσκληση της ΟΛΜΕ, προς τα Μαθητικά Συμβούλια, για διοργάνωση “δράσεων αλληλεγγύης” στην Παλαιστίνη. Αν δηλαδή δεν βάλει ένα τέλος στην αυθαίρετη αξιοποίηση του σχολείου και της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ως πεδίων πολιτικής ζύμωσης, από τις παντοειδείς συνδικαλιστικές ενώσεις και παρατάξεις».
Κάθε φορά που σκοντάφτω, πάντα απότομα, επάνω σε κάτι τέτοιες μεσαιωνικές αντιλήψεις δήθεν προοδευτικών ανθρώπων και συνδικάτων, όχι μόνο “τρελαίνομαι” (ιδίως όταν αυτοί βρίσκονται; στο φυτώριο της εκπαίδευσης), σκέφτομαι ότι εάν είχα αποφασίσει να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο, και να κατέθετα το πτυχίο μου (του Μαθηματικού) στο αρμόδιο Υπουργείο ώστε να διοριστώ σε κάποιο σχολείο, με αυτά τα κολλημένα μυαλά δήθεν “λειτουργών”, δεν θα μπορούσα ποτέ να συνυπάρξω. Ποτέ!
Από την άλλη όμως, σκέφτομαι ότι η λέξη “συνύπαρξη” είναι μάλλον άστοχη. Αμφιβάλλω εάν οι άνθρωποι αυτοί πλησιάζουν καν στον ορισμό ενός πραγματικού Δασκάλου, της αληθινής, ελεύθερης εκπαίδευσης.
Εκείνης που θα υποστηρίξεις και θα βοηθήσεις με θρησκευτική αφοσίωση την ελεύθερη γνώμη, απλώνοντας όλα τα δεδομένα, ώστε τα παιδιά να κρίνουν από μόνα τους πως πρέπει να σταθούν απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις, και όχι να καθοδηγούνται από ανθρώπους “κολλημένους”, και στη δύση της σκέψης τους!
