Στις 24 Φεβρουαρίου 2024, θα συμπληρωθούν δύο χρόνια ρωσικής εισβολής και κατοχής στην Ουκρανία. Στις 15 Μαΐου 2024, θα συμπληρωθούν 76 χρόνια από την παλαιστινιακή «Νάκμπα», την καταστροφή και τον μόνιμο εκτοπισμό των Παλαιστινίων μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Στις 20 Ιουλίου 2024, θα συμπληρωθούν 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, 50 χρόνια κατοχής του 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι αν οι τρεις ημερομηνίες έχουν διαφορετικές αφετηρίες, αιτίες, συνέπειες και πλαίσια, παραμένουν συγκρίσιμες ως προς την επίλυση των προβλημάτων που προκαλούν, την απελευθέρωση των τριών λαών, την αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσής τους.

Δεν χρειάζεται επανάληψη των ιστορικών γεγονότων. Άλλωστε, στις διαδικτυακές εποχές μας, οι ιδεολογικές εμμονές δεν αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια συζήτησης και η αναθεώρηση της ιστορίας επιστρατεύεται για να οχυρώσει την όποια άποψη. Συνήθως, και για τους τρεις λαούς, ξεδιπλώνεται ο ισχυρισμός της συλλογικής ευθύνης και τιμωρίας, εμφανιζόμενη στην Κύπρο με τη φράση «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά». Έτσι, σε μια προσπάθεια απαλλαγής των επιτιθέμενων ισχυρών χωρών από τα εγκλήματά τους, υπογραμμίζονται ως δήθεν αφορμές, μεμονωμένα γεγονότα που δεν ήταν, μάλιστα, παλλαϊκού ερείσματος. Δεν πείραξαν κανέναν οι άμαχοι της Μαριούπολης ή της Γάζας, οι γυναίκες, τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι που χάθηκαν σε αυτούς τους πολέμους.

Στην Ουκρανία έφταιγαν τάχα εκείνοι που δεν ήθελαν τη Ρωσία μες στα πόδια τους και «δικαιολογήθηκε» η βάρβαρη εισβολή του ’22 με την πουτινική αυθαιρεσία μιας δήθεν «αποναζιστικοποίησης». Στην Κύπρο διαχέεται ο ισχυρισμός πως η Τουρκία εισέβαλε δικαιολογημένα, για να προστατέψει τάχα τους Τουρκοκύπριους από τις ορδές της ΕΟΚΑ Β’. Για την αιματοβαμμένη Παλαιστίνη, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε και με αιτία τη φρίκη της 7ης Οκτωβρίου, καταδικάζεται ένας ολόκληρος λαός για τα εγκλήματα της Χαμάς. Και μάλιστα, συντηρείται, από κοινωνίες και κράτη, η άποψη πως ολόκληρος ο παλαιστινιακός λαός θέλει να εξαλείψει τους Ισραηλινούς και να δημιουργήσει ισλαμικό χαλιφάτο.

Στο διά ταύτα, τα προβλήματα των τριών λαών δεν έπρεπε να είναι πολύπλοκα. Είναι ζητήματα παράνομης κατοχής και διαρκούς εισβολής και μπορούν να επιλυθούν όταν τα τρία κατοχικά κράτη (Τουρκία, Ρωσία, Ισραήλ) αποχωρήσουν από τα εδάφη της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης, της Κύπρου και αναγνωρίσουν το δικαίωμα της υπόστασης για τους τρεις λαούς, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της ύπαρξης. Μέχρι τότε, μέχρι να επικρατήσουν συνθήκες ελευθερίας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας, είναι και αφελές να ζητούν από τους τρεις λαούς να συναινέσουν σε οποιαδήποτε ειρήνη. Είναι αφελές να αιωρείται η ψευδαίσθηση πως αν λυθεί το ανθρωπιστικό κομμάτι στη Γάζα και ο έλεγχος από το Ισραήλ, αν αναγνωριστεί η παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας και ξεχαστεί η ισοπέδωση της Μαριούπολης ή αν γίνει αποδεκτή η παραμονή τουρκικού στρατού και η μη επιστροφή προσφύγων στην Κύπρο, θα εξαφανιστούν ως διά μαγείας τα τρια εθνικά προβλήματα της ευρύτερης περιοχής. Αυτά να σκεφτούν όσοι θεωρούν πως το παλαιστινιακό πρόβλημα ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου ή πως θα τελειώσει αν εξαλειφθεί διά παντός η οργάνωση Χαμάς. Η ιστορία δεν είναι προς διαπραγμάτευση.