Η μεροληψία των ωφέλιμων αδαών είναι ένα συχνό φαινόμενο που προσφέρει τις υπηρεσίες του στην προπαγάνδα και που δυστυχώς, στις μέρες μας, λόγω της μεγάλης εκκόλαψης μέσων κοινωνικής δικτύωσης βρίσκεται σε ακόμη μεγαλύτερη έξαρση.
Η ελεύθερη έκφραση –επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά, υπέρμαχος ο γράφων- είναι δικαίωμα του καθενός. Αλλά, τα γέριμα, υπάρχουν κάποιες απόψεις, τόσο μεροληπτικές και τόσο μονοδιάστατες που σου κάνουν την τρίχα κάγκελο.
Παρά ταύτα, σε όλο αυτό, από μία άποψη υπάρχει και η λογική, αλλά κι αυτή πάλι κατά το ήμισυ. Δηλαδή, από τη μία είναι αυτοί που έχουν κάποιο όφελος κι από την άλλη αυτοί με το χωρίς κέρδος κέρατο και για τους οποίους, σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Για παράδειγμα, οι τυφλοί ιδεολόγοι -για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι- αυτοί που βλέπουν το άσπρο, μαύρο και αντιθέτως και ασφαλώς, οι αδαείς.
Κατά καιρούς λοιπόν, τα νούμερα… που κυκλοφορούν είναι πολλά και διάφορα κι όπως το εκλαμβάνει ο καθένας. Μεταξύ αυτών, είναι και τα νούμερα που φιγουράρουν στους δύο πολέμους που μαίνονται και απασχολούν ολόκληρο τον πλανήτη. Το Μεσανατολικό και το Ουκρανικό. Σε διάφορα πονήματα –πονάει η αντικειμενικότητα- και σε ρεπορτάζ, σχόλια και κάθε είδους παρεμβάσεις η αμεροληψία πληγώνει. Έγραφε ο «άλλος» τις προάλλες, όνομα και μη χωριό. Χ… αριθμός όμηροι της Χαμάς. Χ… αριθμός οι νεκροί από την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς (τελεία και παύλα). Ούτε λόγος για τις χιλιάδες αμάχους νεκρούς Παλαιστίνιους, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά. Εκτός και αν όλοι συγκαταλέγονται στους τρομοκράτες της Χαμάς. Το παιχνίδι της προπαγάνδας επεκτείνεται και στον οίκτο. Στην πρόκληση της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης και έλξης της συμπάθειας των απαθών και των ουδετέρων. Σαν και τον «άλλο» λοιπόν, το φαινόμενο συχνό και βέβαια αμφότερο.
Οι νεκροί είναι χιλιάδες και το χειρότερο, οι περισσότεροι είναι άμαχοι. Σε κάθε πολεμική σύγκρουση υπήρχαν και υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Εδώ όμως, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Μιλάμε για αιματοκύλισμα κι από την άλλη ακούμε τρίτους να φανατίζονται και να μιλάνε για δίκαιο…
Τελικά, ο άνθρωπος είναι εδώδιμος κι από ό,τι φαίνεται στη Μέση Ανατολή η βουλιμία για ανθρώπινη σάρκα δεν θα κορεστεί ποτέ.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι, ενώ, η ισραηλινή διπλωματία με κάθε τρόπο αριστεύει, η επικοινωνιακή της πολιτική γενικότερα πατώνει. Το συμπέρασμα προκύπτει από το γεγονός ότι, ενώ, σε επίπεδο κυβερνήσεων έχει την υποστήριξη αρκετών χωρών, σε επίπεδο πολιτών των εν λόγω χωρών αποδοκιμάζεται.
Κι αυτό είναι το ευτύχημα στην όλη ιστορία που αφήνει μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον της ανθρωπότητας. Το τι κάνει δηλαδή ένα κράτος σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και κατ’ επέκταση με την ασκούμενη επιρροή που διαθέτει στην προσπάθειά του να επηρεάσει την κοινή γνώμη σε σύμπλευση, για την ώρα ακόμη, πέφτει στο κενό και δεν μπορεί να αποτελεί τροχοπέδη για την ελευθερία του λόγου και της σκέψης του λαού του.
Από την άλλη, στο Ουκρανικό, αυτά έχουν ξεπεραστεί. Ήταν, θυμάστε στις αρχές. Χιλιάδες οι άμαχοι νεκροί κι οι πρόσφυγες. Ποιος ξέρει πόσο διογκωμένα ήταν τα νούμερα; Τώρα, πέρασαν στο άλλο άκρο, σχεδόν δύο χρόνια μετά, η μαγκιά έγκειται στη δυναμική της νίκης. Ποιος προκαλεί περισσότερες απώλειες στην αντίθετη πλευρά. Ο οίκτος στην πορεία μετατρέπεται σε ηθικό και τα νούμερα μετρούν αντίστροφα. Σημασία αποκτά το ποιος έχει τις λιγότερες ανθρώπινες απώλειες. Ή πιο ωμά, ποιος σκοτώνει περισσότερους, με αποτέλεσμα τα φέρετρα να λιγοστεύουν αμφότερα για εσωτερική κατανάλωση.
