Να σταματήσει αμέσως ο πόλεμος ώστε η ανθρωπιστική βοήθεια να έχει νόημα, είπε ο Παλαιστίνιος πρέσβης. Τι νόημα έχει για έναν Παλαιστίνιο να δειπνήσει τη νύχτα και να σκοτωθεί την επόμενη μέρα;
«Όλος ο κόσμος λέει πως ο χρόνος είναι χρήμα. Για μας δυστυχώς ο χρόνος είναι αίμα. Άλλη μια απόδειξη ότι η ανθρωπότητα απέτυχε παταγωδώς». Λόγια του Αμπντάλα Ατάρι, πρέσβη της Παλαιστινιακής Αρχής στην Κύπρο, στην Επιτροπή Εξωτερικών της Βουλής πριν λίγες μέρες. Δεν ξέρω τι κατάλαβαν οι βουλευτές μας, αφού εδώ ο χρόνος εκτός από χρήμα είναι και λήθη. Άλλωστε, δεν ξέρω αν θα έχει μείνει και τίποτα άλλο από αίμα στη Γάζα, ώσπου να καταλήξουν οι συζητήσεις για την ανθρωπιστική βοήθεια και το ποιος είναι ο πιο ασφαλής και καλύτερος τρόπος να φτάσει εκεί μέσω θαλάσσης από την Κύπρο. Η πιο αποτελεσματική ανθρωπιστική βοήθεια, βεβαίως, είναι να σταματήσει να σκοτώνει αμάχους ο στρατός του Ισραήλ, αντί να κάνει «παύση» μερικές ώρες ώστε να φτάσει λίγη βοήθεια με το σταγονόμετρο, να επιζήσουν λίγο ακόμα και να τους σκοτώσει αργότερα.
Είναι αλήθεια ότι, όσο υπάρχουν σκοτωμοί, ο χρόνος είναι αίμα. Και όσο περνά ο χρόνος, άμα δεν υπάρξουν άλλοι, γίνεται λήθη, όπως στην Κύπρο: Στον μισό αιώνα που πέρασε από την εισβολή της Τουρκίας, η κατοχή του τουρκικού στρατού δεν έφερε άλλο αίμα εκτός από λίγες περιπτώσεις, π.χ. τη θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολάκη Σολωμού. Τότε θυμηθήκαμε την ύπαρξη της κατοχής – για λίγο, βέβαια, ώσπου να ξαναγίνει λήθη με το πέρασμα κι άλλου αναίμακτου χρόνου. Στην Παλαιστίνη, όμως, ούτε η Χαμάς ούτε το Ισραήλ αφήνουν να περάσει πολύς καιρός: Μόλις αρχίσει να αδυνατίζει η μνήμη –κυρίως των ξένων– φροντίζουν να την ξυπνούν με μερικούς σκοτωμούς. Ώσπου έφτασε η ώρα για το μεγάλο «εγερτήριο» από τη Χαμάς, τα πράγματα ξαναπήραν τον «φυσιολογικό» δρόμο τους, αυτόν του αίματος, και όλοι θυμηθήκαμε αίφνης ότι υπάρχει το Παλαιστινιακό…
Θα μου πείτε, χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στη διαρκή μνήμη του αίματος και στη λήθη; Μπορεί κάτι από τα δυο, με το πέρασμα του χρόνου, να φέρει μια λύση; «Πιστεύουμε στο δικαίωμα του κάθε λαού ν’ αγωνίζεται για τα δικαιώματά του. Λέμε επίσης ότι με τους Κύπριους αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και μοιραζόμαστε την ίδια θάλασσα, είμαστε κυριολεκτικά στην ίδια γειτονιά», είπε ακόμα ο κ. Ατάρι στη Βουλή. Αλλά πότε αγωνιζόμαστε εμείς; Τη… βλακ Φράιντεϊ; Ο Μιχάλης Ιγνατίου, ανταποκριτής του «Φ» στην Ουάσιγκτον, επιμένει τις τελευταίες μέρες να ρωτά τους Αμερικανούς αξιωματούχους αν βλέπουν κατοχή στην Κύπρο, συνδέοντάς τη με τον πόλεμο στο Ισραήλ και την Ουκρανία, και εκείνοι απαντούν ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, ότι υποστηρίζουν τις συνομιλίες στην Κύπρο και άλλα τέτοια ανώδυνα. Όμως τι να πουν οι Αμερικανοί, άμα οι ίδιες οι κυπριακές κυβερνήσεις αποφεύγουν να μιλήσουν για κατοχή; Ο πρόεδρός μας εκλιπαρεί για διορισμό απεσταλμένου του Γ.Γ. του ΟΗΕ – για να κάνει τι; Να βοηθήσει να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες ΜΕ ΤΗΝ Τ/Κ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ώστε να προχωρήσει η… συμφωνημένη λύση, την οποία πάντως η… αόρατη στην Κύπρο Τουρκία και η υποτελής σ’ αυτήν τουρκοκυπριακή πλευρά δεν αποδέχονται ότι έχει συμφωνηθεί – και έχουν δίκιο, εδώ που τα λέμε: «Δεν θεωρείται συμφωνημένο οτιδήποτε αν δεν συμφωνηθούν όλα», έτσι δεν υποστηρίζουμε;
Και μια που μιλάμε για λήθη, εντός και εκτός: Mε την ευκαιρία της έρευνας «Cyprus Confidential» από τη δημοσιογραφική κοινοπραξία ICIJ και των Reporters United, αναρωτήθηκε κανείς πώς βρέθηκαν 50.000 Ρώσοι στα κατεχόμενα της Κύπρου, πολλοί ολιγάρχες ανάμεσά τους, μετά την εφαρμογή των κυρώσεων και στην Κύπρο; Τι λέει η κοινοπραξία γι’ αυτό; Πώς βρέθηκαν 43.000 Ισραηλινοί στα κατεχόμενα, σύμφωνα με την «Τουρκίγιε», που έχουν αγοράσει 25.000 δεκάρια γης και έχουν ιδρύσει κάπου 1.500 εταιρείες, παρά τους πύρινους λόγους του Ερντογάν κατά του Ισραήλ; Και όσοι κόπτονται για την επέλαση Τούρκων επιχειρηματιών, στην Αμμόχωστο και αλλού, τι έχουν να πουν για τους Ελληνοκύπριους που κάνουν τουρισμό στα κατεχόμενα, για εκείνους που πουλούν τις περιουσίες τους, για τους φοιτητές που νοικιάζουν σπίτια εκεί επειδή είναι φτηνότερα, για όσους φοιτούν στα παράνομα, μη αναγνωρισμένα πανεπιστήμια, ανάμεσά τους και Ελληνοκύπριοι;
Μετά από 70 και πλέον ματωμένα χρόνια στην Παλαιστίνη, ποια είναι η λύση; Άμα συνεχιστεί η σφαγή στη Γάζα, θα εξαφανιστεί η Χαμάς; Για καθένα από τα 5.000 νεκρά παιδιά ως τώρα, πόσα από αυτά που θα επιζήσουν θα πάρουν τα όπλα στο μέλλον; Ο χρόνος είναι αίμα, χείμαρρος αδιάβατος χωρίζει τους δυο λαούς. Άμα δυσκολευόμαστε εμείς στην Κύπρο, με την τόσο μακρινή ανάμνηση του αίματος που μας χώρισε, άμα ούτε η επίκληση της συλλογικής ενοχής από κάποιους ανόητους μπόρεσε να σβήσει εντελώς τα τουρκικά εγκλήματα της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, άμα παραμένουν ατιμώρητες οι δολοφονίες που διέπραξαν κάποιοι άφρονες και στις δυο πλευρές, άμα τα εγκλήματα και των δύο πλευρών στην Παλαιστίνη παραμείνουν επίσης ατιμώρητα, πώς θα επέλθει κάθαρση; Πώς θα ζήσουν μαζί –δίπλα και χώρια, έστω– οι εγκληματίες με τους αθώους, τα θύματα με τους θύτες, εκεί και εδώ;
chrarv@philelefheros.com
Ελεύθερα, 19.11.2023
