> Βλέπω στο Διαδίκτυο τα βίντεο από τις κάμερες του «νοσοκομείου» Al-Shifa στις 7 Οκτωβρίου. Φρίκη! Οι «γιατροί» και «νοσοκόμοι», φαίνεται να συμμετείχαν ενεργά στη μεταγωγή ομήρων, απαχθέντων από το Ισραήλ, στα υπόγεια, στις στοές των τρομοκρατών της Χαμάς. Προσεύχομαι στον δικό μου Θεό, όσο πιο δυνατά μπορώ, να είναι fake news, ψεύτικες εικόνες.
> Επίσης, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι fake news είναι και όλα αυτά τα κοψίματα λέξεων, χαρακτηρισμών, φράσεων, στίχων, από τραγούδια, κινηματογραφικές ταινίες, βιβλία και δεν ξέρω τι άλλο, που μπορεί να θεωρηθεί σεξιστικά, ρατσιστικό, όχι ορθό, και δεν ξέρω τι άλλο.
> Αφαιρούν π.χ. από τον στίχο «Πάμε στον Άδωνι για καφέ, που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά και αράζουνε και αθλητές και που πηγαίνει και μία χοντρή νευρικιά, Kυριακή να της φύγει το στρες», τη «νευρικιά χοντρή», επειδή, λέει, δεν κάνει να χαρακτηρίζεις ειρωνικά, χιουμοριστικά, ή με όποιον τρόπο το σώμα κάποιου. Ας πούμε ότι το δέχεσαι για ένα τραγούδι που θα γραφτεί τώρα – αν και σηκώνει πολλή κουβέντα πώς και από ποιους ερμηνεύεται ως «μη επιτρεπτός» ένας χαρακτηρισμός που δεν έχει σκοπό την προσβολή. Το συγκεκριμένο τραγούδι το έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης. Τους στίχους έβαλε η Λίνα Νικολακοπούλου. Και το ερμήνευσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Δεν θέλω να πιστέψω πως οποιοσδήποτε από αυτούς συνέστησε το κόψιμο.
Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να περιγράψεις ένα πρόσωπο, ακόμα και με σκωπτικό τρόπο, από το να το προσβάλεις. Ο κοινωνικός μας πολιτισμός είναι αυτός που μας κάνει να ξεχωρίζουμε την προσβολή από την περιγραφή. Ο ίδιος ο Σταμάτης είναι υπέρβαρο άτομο και μια χαρά διαχειρίζεται και υπερασπίζεται τον εαυτό του. Και, μάλιστα, με το πιο ισχυρό όπλο που υπάρχει: Τη δουλειά του, το πώς ζει και τον αυτοσαρκασμό.
Στον πραγματικό κόσμο, θέλει μεγάλη προσοχή – ναι. Στην Τέχνη όμως, το έργο (ιδίως όταν βγαίνει από τα χέρια και την ψυχή του καλλιτέχνη) επιτρέπει τα πάντα.
Διαβάζω τώρα πως αντιδρούν πάλι διάφοροι για τον ρόλο που θα παίξει ο μέγας Ντένζιελ Ουάσιγκτον ως Αννίβας, επειδή είναι μαύρος. Ομοίως είχε κατηγορηθεί το Netflix με την επιλογή μιας μαύρης ηθοποιού ως Κλεοπάτρα σε μια από τις σειρές του. Ε, και;
Σε λίγο θα μας πουν οι «πολιτικά κι θρησκευτικά ορθοί», ότι καλώς αντέδρασαν οι ισλαμιστές με τα σκίτσα του γαλλικού σατιρικού περιοδικού «Charlie Hebdo» για τον Προφήτη Μοχάμεντ. Ή ότι , καλώς αντέδρασαν οι αγιατολάδες του Ιράν, επικηρύσσοντας τον σπουδαίο Αγγλοϊρανό συγγραφέα, Σαλμάν Ρούσντι, για τις αναφορές που έκανε στο βιβλίο του «Σατανικοί Στίχοι», δίνοντας, μάλιστα, πολλά λεφτά σε όποιον τον εκτελούσε.
Μόνο η Παιδεία και ο Πολιτισμός μπορούν να λύσουν όλη αυτήν την «ορθολογιστική τοξικότητα» που απλώνεται παντού σχετικά με καταστάσεις και συνθήκες, αλλά και όλη την εμπεδωμένη αλητεία όσων διασκεδάζουν και ασχημονούν με επιλογές ανθρώπων, τις οποίες δεν μπορούν ούτε να καταλάβουν, ούτε να αποδεχτούν.
Και τέλος (αλλά, δυστυχώς, όχι και τελειωτικά), μία ακόμα είδηση που θα ευχόμουν να μην ήταν αληθινή, είναι αυτή: Η Έκθεση #CyprusConfidential της ICIJ, Διεθνούς Κοινοπραξίας Ερευνητών Δημοσιογράφων μεγάλων και καταξιωμένων ΜΜΕ, αποκαλύπτει (εκτός από την εγχώρια σχέση με Ρώσους ολιγάρχες που ξεπλένουν το χρήμα του στο νησί), πώς ένας Ισραηλινός, «βασιλιάς» της κυβερνοπαρακολούθησης (φωτό), και η δικηγόρος, πρώην σύζυγός του, εκμεταλλεύτηκαν/ αξιοποίησαν τα κυπριακά κενά για να δημιουργήσουν μια από τις πιο διαβόητες εταιρείες spyware στον κόσμο: Την Intellexa.
Αχ, αυτά τα «κυπριακά κενά»! Που όλοι τα ξέρουμε, πολλοί τα εκμεταλλευόμαστε και γυρνάμε από το άλλο πλευρό. Εννοείται δε ότι, όπως ανακοινώνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις που ξεσκεπάζονται οι βρομιές μας, διατάσσεται αμέσως «έρευνα εις βάθος». Σε πόσο βάθος; Ως εκεί, υποθέτω, που δεν μπορεί να φτάσει το …περίφημο μαχαίρι. Μόνη ελπίδα, οι ανεξάρτητοι θεσμοί να σταθούν στο ύψος τους.
Τα «αποκαλυπτήρια» εδώ:
