Αντιγράφω μία από τις πολλές ειδήσεις που βρίσκω με τέτοιο περιεχόμενο. Συνέβη στην Αθήνα. Όπου τρεις μαθήτριες Γυμνασίου δέρνουν μία συμμαθήτριά τους. Από γύρω, 15-20 έφηβοι παρακολουθούν και βιντεοσκοπούν. Το πρώτο που νοιώθεις είναι σαν μια πέτρα βαριά να κάθισε μες το στομάχι σου. Θυμώνεις και σου βγαίνει το καταγγελτικό σου. Τότε όμως, θυμάσαι τα λόγια ενός μεγάλου δασκάλου σου «κάνε λίγο πίσω, πάρε δυο βαθιές ανάσες και σκέψου τι θα μπορούσες να κάνεις για να βοηθήσεις να μην ξανασυμβεί αυτό».
Το κάνω συχνά. Είναι όμως από τις πιο δύσκολες ασκήσεις στη ζωή μου. Από τη μία, έχω το προνόμιο να εκφέρω δημόσιο λόγο. Να περνάω κάποιες θετικές σκέψεις. Από την άλλη, όμως, ξέρω ότι η από καθέδρας προσπάθεια, στιγματίζοντας το κακό για να προτείνεις το καλό, δεν είναι εύκολη. Αντίθετα, μπορεί και να έχει και χειρότερα αποτελέσματα.
Έχω όμως ένα κρυφό όπλο. Ένα πολύτιμο μυστικό. Όποτε αποκαρδιώνομαι, στέλνω το μυαλό μου σε μια κινηματογραφική ταινία που έχει σημαδέψει τη ζωή μου με πολλούς τρόπους.
Έτσι, παρά να κάνω δίδαγμα στα παιδιά του πιο πάνω περιστατικού, θα προσπαθούσα να τους έπειθα να δούμε μαζί αυτήν την ταινία. «Τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών» (στ’ αγγλικά, «Dead Poet’s Society»). Στην οποία, ένας εμπνευσμένος δάσκαλος κατάφερε να φέρει μια τάξη από παιδιά σκορπισμένα, παραβατικά και ατίθασα, κοντά στην ποίηση.
Στην αρχή αντέδρασαν. Άσχημα. Αλλά σιγά–σιγά άρχισαν να ανακαλύπτουν μιαν άλλη διάσταση της ζωής. Με αποκαλυπτικό περιεχόμενο.
Είμαι σίγουρος πως εάν όλα τα παιδιά που κινηματογραφούσαν τη βία των συμμαθητριών τους, επιδοκιμάζοντάς την, έβλεπαν και καταλάβαιναν αυτόν τον κύκλο των Χαμένων Ποιητών, θα ανέβαιναν επάνω στα θρανία τους όταν το σύστημα αποφάσιζε να τους πάρει τον δάσκαλο τους, τον μέγα Ρόμπιν Ουίλιαμς, και θα του φώναζαν όλοι μαζί, «Captain, my captain!».
Πρόσωπο της Ημέρας, το οποίο και αναδεικνύεται στο Doodle της Google, είναι ο Αυστραλοκινέζος γιατρός, Βίκτορ Τσανγκ, που χθες έγινε 87 ετών. Είναι από τους πρωτοπόρους των μεταμοσχεύσεων καρδιάς. Μία από τις πιο σημαντικές επιδράσεις του στην Ιατρική είναι η ανάπτυξη της τεχνητής βαλβίδας, κάνοντάς την πολύ φθηνότερη από τα προηγούμενα μοντέλα, άρα και προσβάσιμη σε όλο τον κόσμο. Στην εποχή των σόσιαλ μίντια, όπου ηρωοποιούμε ανθρώπους με βάση τα likes που συγκεντρώνουν και όχι του τι προσφέρουν στην κοινωνία, η ανάδειξη προσώπων σαν αυτό του δρα Τσανγκ, ακόμα και λίγους αν αγγίξει και τους κάνει να μάθουν περισσότερα, κέρδος είναι.
Στον αντίποδα αυτού του φωτεινού προσώπου, έχουμε τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, 53. Που αρέσκεται να τον αποκαλούν «γκουρού του ανδρικού σεξ». Που ετοιμάζεται να πάει σε δημοψήφισμα υπέρ της απαγόρευσης των αμβλώσεων. Που θεωρεί την κοινωνική δικαιοσύνη ως «παρέκκλιση» και υπόσχεται να κλείσει το υπουργείο Γυναικών, Φύλου και Διαφορετικότητας. Περιγράφεται ως ακροδεξιός λαϊκιστής και παρομοιάζεται με αυτόν που δεν αποκλείεται να εκλεγεί ξανά πρόεδρος των ΗΠΑ. Σχεδόν όλος ο σοβαρός διεθνής Τύπος σήμερα τον αποκαλεί «Φάντασμα από το Παρελθόν».
Το σίγουρο είναι ότι ο θρίαμβός του στις εκλογές ρίχνει τη χώρα σε αχαρτογράφητα νερά. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται «αναρχο-καπιταλιστής». Υπόσχεται να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες κατά 15%, να κλείσει την Κεντρική Τράπεζα της χώρας, να καταργήσει το εθνικό νόμισμα, το πέσος, και να υιοθετήσει ως μόνο νόμισμα της χώρας το αμερικάνικο δολάριο.
Όπως διαβάζουμε στο GZERO, ενημερωτικό site που καλύπτει υπεύθυνα και επαγγελματικά τις διεθνείς εξελίξεις, παρά τις ακραίες προαναγγελίες του Μιλέι φαίνεται πως οι ψηφοφόροι δεν άντεχαν άλλο την κυβέρνηση του πρώην υπουργού Οικονομικών που παραδίδει στον νέο πρόεδρο μια χώρα που τρέχει με πληθωρισμό πάνω από 140%. Επί των ημερών του Μάσσα, δύο στους πέντε Αργεντινούς ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.
