Εάν η σύγχρονη ζωή μας αποτυπωνόταν ιστορικά με βάση αυτά που αναδεικνύονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα νόμιζε κανείς πως αναβιώνουμε μια σύγχρονη εκδοχή των ρωμαϊκών οργίων. Και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα.
Από τη διασκέδαση και τη διατροφή, μέχρι και την ενδυμασία, τις κοινωνικές μας συναλλαγές και τις οικογενειακές και φιλικές μας …προδιαγραφές.
Τα φαγητά μας, τα φωτογραφίζουμε και τα μοιραζόμαστε στο Instagram. Το έκανα κι εγώ μέχρι πρόσφατα. Μέχρι που, επιτέλους, ντράπηκα!
Τα ρούχα μας τα κάνουμε «pairing» με εκείνα του κοινωνικού μας περίγυρου, που όμως διαχέεται από το σύνδρομο της αντιγραφής. Τούτο το σύνδρομο ακριβώς, γέννησε και το απεχθές αξίωμα του/της influencer. Που καταλήγει στον κοινό στόχο να γίνουμε όλοι ίδιοι….
Ο κοινωνικός πολιτισμός μας οικοδομήθηκε επάνω σε αρχές που έφερναν τους ανθρώπους κοντά. Στις γειτονιές, στα χωριά, στις πόλεις, στις κοντινές και μακρινές χώρες. Ήθη και έθιμα ανακατεύτηκαν όμορφα. Μοιραστήκαμε το περίσσευμα αλλά και τις ελλείψεις μας. Δεχτήκαμε τις πολλές μας διαφορές.
Κρατήσαμε όμως και μερικές απλησίαστες – κυρίως τις θρησκευτικές. Που ενώ η κάθε μία εκθειάζει την αγάπη και την ειρηνική συνύπαρξη, μαζί δεν μπόρεσαν ως τώρα να ενώσουν ανθρώπους, να ρίξουν τείχη. Αντίθετα, κτίζουν ψηλότερα και τα φρουρούν με φυλάκια, οδοφράγματα, ναρκοπέδια και σημαίες.
Η μετανάστευση, που κάποτε ήταν παράθυρο γνωριμίας, συνύπαρξης, συνεργασίας και ανταλλαγής πολιτισμών, τώρα έγινε όπλο επιβολής, εκβιασμού και …διεθνούς δικαίου. Έχουν χαραχθεί νέα σύνορα, μέσα στα παλιά. Ο κυνηγημένος, δύσκολα ξεχωρίζει από εκείνον που επιβάλλεται. Και ο υποδοχέας, ή φοβάται, ή εκμεταλλεύεται. Ο ανόθευτος ανθρωπισμός δεν ξεχωρίζει εύκολα. Χάνεται μέσα στην πολιτική ορθότητα, ή στην εθνικιστική αγυρτεία!
Ευτυχώς, υπάρχει πάντα και η φωτεινή πλευρά των πραγμάτων. Αναδύεται από τις επιστήμες και τους ανθρώπους που τις υπηρετούν. Δεν αναφέρομαι μόνο σε εκείνες της ιατρικής και της τεχνολογίας, όπου τα θαύματα δεν σταματούν. Στέκομαι δέος απέναντι στον μαθηματικό, στην οικονομολόγο, στον εφευρέτη, στην εκπαιδευτικό, στον συγγραφέα, στη δραματουργό, στον νομικό, στην αρχιτέκτονα.
Κάθε επιτυχία πιστοποιείται από το ήθος που αυτή φέρει μαζί της – όχι από την αποτίμηση σε χρήμα. Αυτό θα έρθει –και πρέπει να έρθει– νομοτελειακά! Αρκεί να μη σε καθορίσει. Να μην σε περιορίσει στακάστρα της τάξης ή της παρέας. Κι αν θέλεις να μοιάσεις σε κάποιον, καν’ το για τον εσωτερικό του κόσμο, όχι το φαντασμαγορικό του αμπαλάζ!…
Έκανε ένα μεγάλο λάθος, κατ’ εμέ, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη συζήτηση στη Βουλή για τις καταστροφές σε Θεσσαλία και Έβρο, το περασμένο καλοκαίρι των πλημμυρών και πυρκαγιών. Παίρνοντας τον λόγο μετά την επικριτική μεν, αποδεκτή δε, τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτη Φάμελλου, είπε τα εξής:
«Είδα τον κ. Φάμελλο ιδιαιτέρως επιθετικό σήμερα, η επιθετικότητά σας είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις δημοσκοπικές σας επιδόσεις, διερωτώμαι εάν αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως σήμερα βρίσκονται στην αίθουσα με το ζόρι οι μισοί βουλευτές σας, κινδυνεύετε να γίνετε κόμμα Black Friday».
>Προηγουμένως χαρακτήρισα φάουλ την ενέργεια αυτήν του πρωθυπουργού. Λάθος! Δεν ήταν απλό φάουλ. Αντιαθλητικό ήταν. Και στο ποδόσφαιρο θα χρεωνόταν ο παίκτης με κόκκινη κάρτα…
Επιμύθιο πασίγνωστο: Δεν χτυπάς ποτέ τον αντίπαλό σου όταν είναι πεσμένος!
