Η υπό πολιορκία παλαιστινιακή Γάζα μετρά δεκάδες νεκρούς από την Παρασκευή και τη λήξη της εκεχειρίας για ανταλλαγή Ισραηλινών ομήρων με Παλαιστίνιους αιχμαλώτους. Μετρά 21.022 νεκρούς από τις 7 Οκτωβρίου μέχρι την 1η Δεκεμβρίου, εκ των οποίων τα 8.312 είναι παιδιά, οι 4.270 γυναίκες και η συντριπτική πλειοψηφία άμαχοι. Από την ισραηλινή πολεμική μηχανή, έχουν δολοφονηθεί επίσης 76 δημοσιογράφοι και 1.780.000 Παλαιστίνιοι έχουν εκτοπιστεί από τα σπίτια ή τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Ταυτόχρονα, έχουν καταστραφεί 60.100 κτήρια, μεταξύ των οποίων και 262 σχολεία, 1.102 εργοστάσια, 22 νοσοκομεία, 55 κλινικές, 48 ασθενοφόρα. Οι αριθμοί αυτοί είναι ανατριχιαστικοί και δικαίως προκαλούν οργή, απελπισία και αγανάκτηση τόσο στον παλαιστινιακό όσο και σε άλλους λαούς του πλανήτη.
Οι αριθμοί, όμως, δεν είναι αρκετοί για όσους ισχυρίζονται ότι το ζήτημα είναι η Χαμάς και η καταστροφή της. Για όσους αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν το Ισραήλ και τον πόλεμο που διεξάγει εναντίον του παλαιστινιακού λαού, με το πρόσχημα της αυτοάμυνας και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Για όσους ισχυρίζονται ότι όποιος μιλά για την Παλαιστίνη και το συνεχιζόμενο δράμα της, ειδικά μετά την 7η Οκτωβρίου, υποστηρίζουν κατά βάθος τη Χαμάς, τις δολοφονίες Ισραηλινών και τη «τζιχάντ» που θα καταπιεί τον δυτικό… πολιτισμό. Οι αριθμοί δεν είναι αρκετοί για να κάνουν βήμα πίσω όσοι έσπευσαν να υποβάλουν τα σέβη τους στο κατοχικό κράτος του Ισραήλ, όσοι δικαιολογούν τα εγκλήματα, τα αίσχη, τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση που συνεχίζεται στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη.
Το ζήτημα, όμως, δεν ήταν ποτέ η Χαμάς, που ιδρύθηκε το 1987 ως παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κατά την έναρξη της πρώτης Ιντιφάντα. Η Χαμάς είναι γέννημα της ισραηλινής κατοχής και όχι το αντίθετο, όσο κι αν επιβάλλεται το αφήγημα ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι θέλουν να εξαφανίσουν τους Εβραίους από την περιοχή. Η Χαμάς πήρε κεφάλι μόνο μετά τον θάνατο του Γιασέρ Αραφάτ και έφτασε σε συνθήκες ακμής μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα και μετά από σωρεία εγκλημάτων των ισραηλινών κατοχικών δυνάμεων από το 2000 μέχρι το 2005: Τη δολοφονία 3.000 Παλαιστινίων, τη σύλληψη 7.500, την κατάληψη περιοχών και την ανέγερση του τείχους-εκτρώματος μέσα στη Δυτική Όχθη και πέριξ της Γάζας.
Το ζήτημα ποτέ δεν ήταν η Χαμάς, ακόμα και αν κάποιοι αισθάνονται βέβαιοι πως το Ισραήλ διεξάγει πόλεμο εναντίον τζιχαντιστών που θέλουν να καταστρέψουν την Ευρώπη και να εξαφανίσουν τους χριστιανούς. Το Ισραήλ δεν κάνει κάτι διαφορετικό από ό,τι έκανε πριν την εμφάνιση της Χαμάς: Εντείνει τη γενοκτονική εκστρατεία εναντίον των Παλαιστινίων, με τελικό σκοπό τη θανάτωση όσων μπορεί και την εκδίωξη των υπολοίπων. Εντείνει τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης, εξοπλίζει φονταμενταλιστές εποίκους, πέραν της στρατιωτικής παρουσίας σε κάθε γωνιά της παλαιστινιακής γης, προκαλεί διαρκώς εντάσεις, εισβάλλει σε προσφυγικούς καταυλισμούς, σε αναζήτηση δήθεν τρομοκρατών. Το ζήτημα δεν ήταν ποτέ η Χαμάς. Ήταν και είναι η επιβολή της ισραηλινής κυριαρχίας και η σταδιακή εξαφάνιση των Παλαιστινίων από όσα θεωρούν δικά τους οι Ισραηλινοί.
