Μπορεί να είναι αναπόφευκτο. Πόση βία πια στις ειδήσεις. Είναι φανερό πως δεν μπορούν να χωρέσουν εικόνες από όλες τις συρράξεις. Ξεχάσαμε την Ουκρανία, όπου οι μάχες συνεχίζονται με αμείωτη ένταση και σε αναμονή παραπέρα ευρω-χρηματοδότησης της ταλαιπωρημένης χώρας αλλά και χωρίς προγραμματισμό για τις προοπτικές και πρόβλεψη για την έκβαση της σύρραξης.
Ξεχάσαμε στα γρήγορα τον ξεριζωμό χιλιάδων Αρμενίων από το Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ), ξεχάσαμε τους Κούρδους στα βουνά της Συρίας και του Ιράκ που δεν έπαψαν να αποτελούν στόχους του σουλτάνου για την εξόντωσή τους. Στην Παλαιστίνη, «μετά από 56 χρόνια ασφυκτικής κατοχής», όπως εύστοχα μάς θύμισε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, η μαζική επίθεση του Ισραήλ για εξόντωση των Παλαιστινίων συνεχίζεται, με τη φασιστική συμβουλή «αν δεν φύγετε, θα πεθάνετε μα κι αν φύγετε δεν θα γλυτώσετε»…
Στην ιστορία του συνεχιζόμενου πολέμου που έφερε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, το πιο εύκολο είναι να μετρήσεις τις μέρες και τους μήνες – να μην φτάσουμε να μετράμε χρόνια. Δεν έλειψαν οι μακροχρόνιες συρράξεις μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γενιές ολόκληρες αναγιώθηκαν με τα αντιπολεμικά μηνύματα και τις κινητοποιήσεις ενάντια στον βρώμικο πόλεμο του Βιετνάμ (δεκαεννιά και μισό χρόνια κράτησε – 1 Νοεμβρίου 1955-30 Απριλίου 1975). Λίγο περισσότερο κράτησε ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, σχεδόν είκοσι κι αυτός χρόνια (7 Οκτωβρίου 2001 – 30 Αυγούστου 2021)… Δεκάδες χρόνια μετά, οι στρατηγικοί σχεδιασμοί και τα πολεμικά εργαλεία είναι πολύ πιο αποτελεσματικά…
Ο επεκτατισμός παρανοϊκών ηγετών κυριαρχεί στις διεθνείς σχέσεις και οι απειλούμενοι λαοί συνεχίζουν να αντιστέκονται για ελευθερία και αξιοπρέπεια… Οι στατιστικές με τους αριθμούς των θυμάτων είναι συγκλονιστικές κι είναι το ίδιο σκληρές όσο και το «περίπου» ή το «περισσότεροι από…». Τελικά, πράγματι «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», μόνο που τώρα πια είναι σίγουρο πως ο ιμπεριαλισμός δεν Η προοπτική για την Ειρήνη εξακολουθεί να παίζεται στα ζάρια σε διάφορες περιοχές ακόμα και στη γειτονιά μας. Εξακόσια εξηνταοκτώ μερόνυχτα στην Ουκρανία – μια γενιά νεολαίων, Ουκρανών και Ρώσων στρατιωτών χάθηκαν και φαίνεται πως δεν ήταν «όσοι έπρεπε» για να σταματήσει ο πόλεμος μα και η εισβολή που τον προκάλεσε.
Στην Παλαιστίνη πολεμάνε, αυτή τη φορά, για εβδομήντα εννιά μόνο μέρες. Εκείνο το Σάββατο στις 7 του Οκτώβρη θα σημαδεύει για χρόνια την τύχη της περιοχής. Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ θέλει να τιμωρήσει τους τρομοκράτες μα και όλο τον Παλαιστινιακό λαό με πολυεπίπεδη τρομοκρατία! Οι (πλείστοι) Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί συνιστούν «με το μέτρο» και, προσοχή, να μη σκοτώσετε (πολλούς) αμάχους. Ανάμεσά τους και μαζί με αυτούς, δεν μπορεί, θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Όπως ακριβώς ο παλιός κοντοχωριανός τους, ο βασιλιάς Ηρώδης. Εκείνος είχε επικεντρωθεί στα νήπια, θεωρώντας πως έτσι θα μπορούσε να απαλλαγεί από το νεογέννητο θείο βρέφος. Αμφιλεγόμενος και τότε ο αριθμός των θυμάτων – επίσημη ανταπόκριση δεν έχουμε…
Ειρήνη όμως δεν σημαίνει μόνο την απουσία της όποιας πολεμικής σύρραξης. Η διακοπή της είναι χρήσιμη στην προσπάθεια να εδραιώσεις την Ειρήνη κι όχι για να τη χρησιμοποιεί ο ισχυρός εκβιαστικά για να κερδίσει όσα δεν πρόλαβε στον πόλεμο. Είναι αυτή την παραμορφωμένη ειρήνη που επικαλούνται πως υπάρχει στην Κύπρο, όχι μόνο οι κατέχοντες αλλά και ο διεθνής παράγοντας και, ομολογουμένως, δεν είναι μόνο αυτός που φταίει…
Ό, τι και να γίνει, ο μικρός Ιησούς θα γεννηθεί ξανά απόψε! Θα βρεθεί κάπου μια σπηλιά για την πρώτη κρύα νύχτα. Μπορεί να μην είναι εύκολη φέτος η πρόσβαση στη Βηθλεέμ, μπορεί οι γεννήτορες να βρήκαν πολύ περισσότερες δυσκολίες στα οδοφράγματα τής εκεί κατοχικής γραμμής. Οι περιοδεύοντες αμερικανοί αξιωματούχοι που σπεύδουν επί τόπου για να στηρίξουν και δια ζώσης το κράτος του Ισραήλ στο «νόμιμο δικαίωμα» της άμυνάς του, δεν κατάφεραν να πάρουν μια ειδική άδεια για το αναμενόμενο σε λίγες ώρες θείο βρέφος. Το είχαν προσπαθήσει όλες αυτές τις βδομάδες να μη σκοτώνονται τόσα πολλά παιδιά και δεν το κατάφεραν, δεν θέλουν τώρα να το διακινδυνεύσουν – είναι άνθρωποι θρήσκοι εκεί στην «ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου»! Είναι φανερό πως μάλλον ειρωνικά το πήρανε το όνομα και παραπλανητικά τώρα το διατηρούν, μόνο για αναμνηστικό…
Λέτε να ενδιαφέρονται για την ιδιαιτερότητα της αποψινής βραδιάς οι εμπόλεμοι κι ας μην είναι όλοι οί ίδιοι στη ζυγαριά της ιστορίας; Ποια διαφορά μπορεί να έχει μια μόνο νύχτα στις τόσες άλλες του πολέμου; Κι αν ο εχθρός αποκτήσει πλεονέκτημα ή βρει την ευκαιρία να ανασυγκροτηθεί;
Πάντως η ευχή υπάρχει σε όλες τις γλώσσες των εμπολέμων, ακόμα κι αν ανάμεσά τους μερικοί πιστεύουν σε «άλλο» Θεό: Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν!
مِيلَاد مَجِيد (mīlād majīd), חג מולד שמח (khag molad sameakh), з Різдво́м Христо́вим, с Рождество́м Христо́вым, Mutlu Noeller (στη σειρά, αραβικά, εβραϊκά, ουκρανικά, ρωσικά, τουρκικά).
Ας τη θυμηθούν κι ας το αποφασίσουν να σιγήσουν τα όπλα, όχι μόνο για απόψε…
ktsimillis@cytanet.com.cy
