Ο απόηχος του κυβερνητικού ανασχηματισμού ήταν αρκετός, η ομιλία του Προέδρου Χριστοδουλίδη στο Προεδρικό, οι ομιλίες των υπουργών που έφυγαν αλλά και τα όσα ακούστηκαν στο πλαίσιο ενός καλοπροαίρετου/κακοπροαίρετου σχολιασμού. Θα σταθούμε σε κάποια από αυτά τα happenings της 10ης Ιανουαρίου, ημέρα κατά την οποία η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη επιχείρησε την πρώτη της ουσιαστική αναδόμηση πριν συμπληρώσει το πρώτο της χρόνο.
Από την ομιλία του Προέδρου Χριστοδουλίδη κρατάμε τρία πράγματα: Πρώτον, ότι συνεχίζει να κινείται με την ίδια λανθασμένη προσέγγιση όπως έπραξε και μία εβδομάδα προηγουμένως μιλώντας κατά την έναρξη του υπουργικού του συμβουλίου. Δεύτερον, το κάλεσμά του προς του υπουργούς να κλείσουν τα αυτιά τους στις Σειρήνες(!). Τρίτον, η αναφορά του σε «παλιό και νέο»(!).
Αυτό που ο καθένας αντιλαμβάνεται είναι πως ο Πρόεδρος προσπαθεί να πείσει τους υπουργούς του ότι περίπου όλα βαίνουν καλώς και ότι περίπου απέναντί τους υπάρχει μια οργανωμένη προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Αυτό θα μπορούσε να λεχθεί εάν καθημερινά σύσσωμοι αντιπολιτευόμενοι, συμπολιτευόμενοι, και λοιποί από πρωίας μέχρι νυχτός δεν κάνουν τίποτε άλλο από τους να επικρίνουν την κυβέρνηση. Από τα όσα βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει. Εάν και πάλι υπήρχε μια οργανωμένη κατάσταση να πληγεί ή να γονατίσει αυτή η κυβέρνηση τότε σήμερα θα υπήρχε ένα χάος λόγω μη ψήφισης των προϋπολογισμών. Αλλά ούτε και αυτό έγινε.
Εκείνο το οποίο εντοπίζεται και καταγράφεται είναι η άσκηση κριτικής για τα κακώς έχοντα. Και αυτό δεν θα σταματήσει για δύο κυρίως λόγους: Α. Γιατί δεν έχουμε καταφέρει να ζούμε σε έναν παράδεισο, και Β. Γιατί εκ της φύσεως του ο άνθρωπος (και δη οι κάτοικοι της Μεσογείου) έχουν μια τάση να παραπονιούνται για αυτά που βλέπουν στραβά ή ανάποδα (σε κάποιες περιπτώσεις δίνοντας τους μεγαλύτερη έμφαση). Μα, με το ίδιο μήπως δεν κάνει και ο ίδιος ο Πρόεδρος όταν επιμένει να κινείται στη λογική ότι περίπου βρίσκεται αντιμέτωπος με μια οργανωμένη προσπάθεια που στρέφεται εναντίον του ιδίου και της κυβέρνησής του.
Υπέδειξε ο Πρόεδρος στους υπουργούς του να κλείσουν τα αυτιά του στις Σειρήνες και… πήρε φωτιά το διαδίκτυο με ερμηνείες και παρερμηνείες της συγκεκριμένης αναφορά. Είπε ότι αυτό πράττει και ο ίδιος. Να μας επιτρέψει να διαφωνήσουμε, γιατί εάν όντως έκλεινε τα αυτιά τους Σειρήνες (όπως αυτές ερμηνεύονται μέσω της μυθολογίας) δεν θα τον ενοχλούσε η κριτική η οποία ασκείται στον ίδιο και σε πολλά από τα μέλη της κυβέρνησης. Αντίθετα η αντίδραση που καταγράφεται το ίδιο διάστημα έρχεται να επιβεβαιώσει ένα πολύ συγκεκριμένο κανόνα που συνοδεύει τους εκάστοτε ένοικους τους Προεδρικού και που τους θέσει να αρέσκονται στα θετικά και όχι στα αρνητικά σχόλια. Και πολλές φορές, όντως οι ηγέτες μας σαγηνεύονται από τα όσα εύηχα λόγια των διαφόρων Σειρήνων χωρίς να προσέχουν τις υπάρχει από τη μέση και κάτω.
Μίλησε ο Πρόεδρος την μάχη μεταξύ νέου και παλιού. Είναι κάτι που χρίζει περαιτέρω διευκρινίσεων κυρίως από τον ίδιο. Θα ήταν καλό να μας πει τι ακριβώς εννοεί όταν αναφέρεται στο παλιό. Μήπως αναφέρεται στα πολιτικά κόμματα; Και πως δηλαδή εννοεί τα παλιό στα πολιτικά κόμματα; Από την άλλη, εάν δεν είναι στα κόμματα που αναφέρεται (τα οποία πριν ένα μήνα του ενέκριναν πανηγυρικά τον προϋπολογισμό του) τότε θα πρέπει να διευκρινίσει για ποιους μιλά: είναι μήπως οι αγωνιστές που τον είχαν στηρίξει προεκλογικά ή οι γραφειοκράτες των υπουργείων; Γιατί εμείς μπορούμε να τα καταγράψουμε ουκ ολίγους απ’ εκείνους που μπορεί να τοποθετηθεί στο «παλιό» στους οποίους πριν από ένα χρόνο είχε στηριχθεί για να κερδίσει τις εκλογές. Όπως μπορούμε να του υποδείξουμε πως στην αρχή της διακυβέρνηση πίστεψε πως μπορεί να βάλει ένα τέλος στην παντοκρατορία των κομμάτων, αλλά δέκα μήνες μετά είναι μέσα στις κομματικές δεξαμενές που έψαξε για να βρει λύσεις για το κυβερνητικό σχήμα.
