Τελικά ο Αβέρωφ είχε καταθέσει προεκλογικά την ατάκα της δεκαετίας. Με λάθος πρόβλεψη όμως. Περί αχταρμά ο λόγος. Η διαφορά έγκειται στο ότι αντί να παρουσιάζεται στο χώρο της συγκυβέρνησης, παρουσιάζεται στο χώρο της λεγόμενης υπεύθυνης αντιπολίτευσης. Μάλιστα, οι πρωταγωνιστές του σίριαλ το οποίο ανεβαίνει στην Πινδάρου, παρουσιάζονται να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους με απαράμιλλο ύφος. Ανταγωνίζονται στις ατάκες, τους χαρακτηρισμούς και τις υπερβολές. Διεκδικώντας παράσημο στο σπορ το οποίο ενίοτε ήταν μαθημένοι: Του εντυπωσιασμού.
Στο πλαίσιο αυτό ακούς τον πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου της Πινδάρου να απευθύνεται στον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας με κορυφαία απαξίωση: «Εσύ προς τα μπουζούκια τραβάς!». Κατάντημα προφανώς, Νίκαρέ μου…
Ακούει την ατάκα για μπουζούκια ο περισπούδαστος αναπληρωτής πρόεδρος και πετάγεται δια μιας στην πίστα. Ρίχνει μια ζεϊμπεκιά και πετάει την μαγκιόρική του πρόκληση, σε στυλ βαρέως Λεμεσιανού (κάντε τον εικόνα) που δεν σηκώνει πολλά-πολλά: «Καλά κάνει ο Κρις να μας στείλει και γραπτώς την παραίτησή του να την μελετήσουμε». Η στήλη ομολογεί πως αυτό το στυλ του βαρύμαγκα δεν το περίμενε από τον Ευθύμιο. Εμείς τον είχαμε μάθει με γάλα στο τριαντάφυλλο.
Και επειδή Δίπλαρος χωρίς πεφωτισμένη ατάκα δεν γίνεται, σιγά που θα έμενε στη ζεϊμπεκιά. Θύμισε τις ανεπανάληπτες ατάκες που τον καθιέρωσαν, όπως εκείνη τη φοβερή περί πτώματος: «Ένα νεκρό πτώμα! Θα χρησιμοποιήσω ένα ιατρικό παράδειγμα που είπαν κάποιοι. Είχαμε ένα πτώμα. Ή θα το κρατούσαμε στον αναπνευστήρα (σ.σ. το πτώμα!) και θα μας πέθαινε (σ.σ. το πτώμα!) ή με τα ζωτικά του όργανα (σ.σ. του πτώματος!) θα σώζαμε κάποιους άλλους».
Χθες, λοιπόν, αναφώνησε: «Ας μας αφήσουν κάποιοι να εργαστούμε όπως ξέρουμε να εργαζόμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ, 20 αν όχι και 22 ώρες το 24ωρο»! Έλεος Ευθύμιε μου. Μα 22 ώρες το 24ωρο; Ήξερα ότι τα άλογα κοιμούνται μόνο δύο ώρες την ημέρα. Τώρα κι εσύ; Πρόσεξέ το διότι με το ρυθμό που εξελίσσεται το σίριαλ στην Πινδάρου δεν σε βλέπω να αντέχεις…
Εκείνο το οποίο δεν ανέμενε, όμως, ο Ευθύμιος είναι ότι ένας Λευκωσιάτης θα του έβγαινε κι εκείνος μαγκιόρικα. Ξέχασε ότι ο Κρις πέρασε και από τα γήπεδα και έμαθε τη γλώσσα του λαϊκού καβγά. Του ανταπέδωσε κι αυτός ένα «ίντα τζιαρούς εφτάσαμε» και τον άφησε σύξυλο.
Στον αχταρμά, όμως, είναι πολλοί. Εμφανίζονται ένας-ένας, κάνουν τη σόλο παρουσία τους και αναμένουν το φιλοθεάμων κοινό της Πινδάρου να ψηφίσει ποιος δικαιούται το παράσημο. Χθες, ακολούθησε ο γεροντολόγος Κασουλίδης αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έκανε ρεσιτάλ. Μπανάλ και πλαδαρή ήταν η παρουσία του. Απίθανο να ενθουσίασε το κοινό. Μάλλον απαρατήρητος θα πέρασε.
Αντιθέτως, ο Αβέρωφ τάραξε τα νερά. Έκανε μια εύστοχη σύνθεση με «τα μεγάλα, τα μικρά και ο μικρομεγαλισμός», που θα τη ζήλευε και ο Νίκος Καρβέλας. Μετά, πέταξε μια βαρύγδουπη ατάκα που τσακίζει κόκαλα: «Βάζουν σημαιοφόρους εκείνους που τορπίλισαν την ενότητα και υπονόμευσαν την παράταξη».
Τη συνέχεια του σίριαλ δεν την γνωρίζουμε. Όμως, βάζουμε στοίχημα για ένα πράγμα. Από μια γωνιά παρακολουθεί ο Χριστοδουλίδης και χαμογελάει. Και από την άλλη γωνιά, τους βλέπει ο Νίκαρος από τα μπουζούκια και έχει ξεκαρδιστεί. Βλέπετε, ο τελευταίος τυγχάνει να είναι ο σεναριογράφος. Το έγραψε πολύ πριν τις προεδρικές εκλογές. Τώρα απολαμβάνει την επιτυχία του…
Με σαρκαστική διάθεση η στήλη σήμερα. Την προκαλεί ο αχταρμάς. Πέρα, όμως, από το σαρκασμό, υπάρχει και ουσία. Ο πόλεμος στην Πινδάρου δεν μπορεί να τελειώσει εύκολα. Είναι βαθύ το ρήγμα μεταξύ πρωτοκλασάτων στελεχών νυν και τέως. Δεν υπάρχει και μια σεβαστή προσωπικότητα, όπως θα ήταν ο ιδρυτής του κόμματος για παράδειγμα, για να παρέμβει με το πολιτικό του βάρος και να σφυρίξει λήξη.
Η ηγεσία της Πινδάρου, όσο ποτέ προηγουμένως στην ιστορία του κόμματος, θυμίζει παιδική χαρά. Η νέα πρόεδρος δεν έχει ακόμη αντιληφθεί ότι με μεσοβέζικες συμπεριφορές δεν μπορεί να κρατήσει ένα τόσο μεγάλο καράβι σε όρτσα πορεία.
Ούτε έχει καταλάβει πως από την στιγμή που αδυνατεί να καλύψει τη θέση ως ισχυρή ηγέτης, πρέπει να καταφύγει στην απόλυτη δημοκρατία. Για παράδειγμα στο πρόβλημα της Πάφου, διακήρυξε ότι επειδή δεν είναι δικτάτορας θα έστηνε κάλπες ώστε τα επαρχιακά μέλη να αποφάσιζαν ποιον ήθελαν για υποψήφιο περιφερειάρχη μεταξύ Κωνσταντίνου και Τσέλεπου.
Όταν ο δεύτερος απεσύρθη, έβαλε τα μέλη του Π.Γ. να ψηφίσουν αν εγκρίνουν τον Κωστάκη. Έτσι όμως, τον επιβάλατε στους επαρχιακούς κυρία Αννίτα. Την επιλογή έπρεπε να την δώσετε στα επαρχιακά μέλη αφού αυτοί επηρεάζονται από την εκλογή. Να αποφάσιζαν αν εγκρίνουν τον Κωστάκη. Τώρα σας έμεινε το πρόβλημα.
Και επειδή η παιδική χαρά της Πινδάρου δεν μπορεί, την απάντηση θα τη δώσουν στις επερχόμενες εκλογές οι ψηφοφόροι του κόμματος. Τους την δίνουν σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις η αλήθεια. Επειδή, όμως, δεν παίρνουν το μήνυμα, αυτή τη φορά θα το κραυγάσουν με δύναμη…
