Δυο ώρες κράτησε η συνάντηση του Ερσίν Τατάρ με την Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ την Τρίτη. «Περισσότερο μιλούσα εγώ και η κ. Ολγκίν άκουγε», είπε ο Τατάρ στις δηλώσεις του. Την ενημέρωνε, ήταν λογικό, άλλωστε αυτό ήθελε και η ίδια στην πρώτη της επαφή, να ακούσει τις δυο πλευρές.
Πέρα από τις γνωστές ιδέες του για τα δύο κράτη καλής γειτονίας, ο Τατάρ, αυτές τις δυο ώρες της εξήγησε, όπως είπε, τι έγινε από το 1963 μέχρι το 1974 αλλά και στις 15 Ιουλίου του 1974. Της εξήγησε τα μεγάλα βάσανα που βίωσαν οι Τουρκοκύπριοι και τις «επιθέσεις το 1963», το ότι «η πραγματική ειρήνη ήρθε σε αυτό το νησί στις 20 Ιουλίου», το ότι «οι Ε/κ ήθελαν πάντοτε να επεκτείνουν την ελληνική κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο». Και άλλα τέτοια. Της είπε προφανώς και το ότι «ο Μακάριος μετέτρεψε το νησί από παράδεισο σε κόλαση», οι Ελληνοκύπριοι έδιωξαν τους Τουρκοκύπριους από το κοινό κράτος με τη βία των όπλων και τους έκλεισαν σε θύλακες, η ΕΟΚΑ έσφαζε Τουρκοκύπριους γυναίκες και παιδιά. Αυτά λέει παντού, τα είπε και στην Κολομβιανή, την ώρα που οι δικοί μας προσδοκούσαν να της πει ότι αναιρεί όσα έλεγε και πάμε ολοταχώς για την ομοσπονδία.
Το ζήτημα είναι τι της λέει και η πλευρά μας. Δεν νομίζω ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης να της έλεγε για το τι έγινε το 1963 ή το 1961 ή το 1958. Θα δει, όμως, και την κοινωνία των πολιτών. Λέτε να ενημερωθεί αντικειμενικά για να μην της μείνει η ενημέρωση του Τατάρ; Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η κοινωνία των πολιτών από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, που συνήθως συναντούν αυτοί οι απεσταλμένοι, είναι οι ομάδες που εκφράζουν όσους λένε ακριβώς τα ίδια με τον Τατάρ σε ό,τι αφορά τα γεγονότα της δεκαετίας του 60. Τους γιουνάιτεντ των οδοφραγμάτων (αυτή την κοινωνία των πολιτών, ξέρουν οι Οηέδες).
Ελπίζουμε μόνο να μην έχει διάθεση η κ. Ολγκίν να ακούει αυτά τα παραμύθια. Αλλά αυτά παθαίνουμε συνέχεια και μετά διερωτόμαστε πως στο καλό βρεθήκαμε να είμαστε στα μάτια των ξένων οι θύτες αντί τα θύματα. Πώς στο καλό αρχίζουν όλοι να σκέφτονται ότι έχουν δίκαιο οι Τουρκοκύπριοι που λένε ότι «είμαστε ακόμη υπό καθεστώς βίαιων εμπάργκο» και «ο αγώνας του τ/κ λαού συνεχίζεται παρά τα εμπάργκο που διαρκούν εδώ και 60 χρόνια», όπως εξήγησε ο Τατάρ στην απεσταλμένη.
Ας βρίσκαμε κι εμείς ένα τρόπο να ενημερώνουμε, ακόμα και για την ιστορία, παρά να επαναλαμβάνουν οι ταγοί μας, είκοσι φορές την ημέρα ότι είμαστε έτοιμοι για τις διαπραγματεύσεις. Είμαστε έτοιμοι, το ξέρουν όλοι, αλλά όταν ο άλλος θέλει να αλλάξει τη βάση της λύσης και τα επιχειρήματά του βασίζονται στο ψεύδος της ανασφάλειας που προκαλούν στους Τουρκοκύπριους οι σφαγές που κάναμε εμείς, αν παραμένουμε απαθείς θα πετύχει το στόχο του. Και μετά θα τα βάζουμε με τους εκπροσώπους των Ηνωμένων Εθνών, που τον πιστεύουν και προσπαθούν να τον ικανοποιήσουν.
«Δεν πρόκειται να εμπλακώ σε ένα παιγνίδι επίρριψης ευθυνών ή κατηγοριών κ.ο.κ., ή να κάνω μια επικοινωνιακή διαχείριση του Κυπριακού», έλεγε ο Πρόεδρος όταν κλήθηκε να απαντήσει σε όσα είπε ο Τατάρ. Εντάξει, να μην εμπλακεί σε παιχνίδι, αλλά μην εκπλαγούμε που θα ψάχνει κοινό έδαφος για τον οριστικό διαμελισμό του εδάφους και του λαού, διότι οι Τουρκοκύπριοι μας φοβούνται, τους κάναμε πολλά το 63!
Υ.Γ. Όποια κι αν είναι η «συναισθηματική φόρτιση» του Αβέρωφ Νεοφύτου -που την κατανοεί η Αννίτα Δημητρίου, όπως δήλωσε- έχει απόλυτο δίκαιο να λέει: «Στο κόμμα μας, κατ΄ επίκληση της ενότητας βάζουν σημαιοφόρους εκείνους που τορπίλισαν την ενότητα και υπονόμευσαν την παράταξη». Ε, ας μην κοροϊδευόμαστε, κυρία Αννίτα μου. Άλλο η ενότητα του κόμματος κι άλλο να μοιράζονται οφίκια εκείνοι που δεν διαφώνησαν απλώς με την υποψηφιότητα Αβέρωφ αλλά τον πολέμησαν άγρια.
